جدال شكرین

در وبلاگ خود می نویسد: چندی است كه بحث تعرفه واردات شكر بحث محافل اقتصادی شده است. در بحث تعرفه شكر مثل همه ی بحث های دیگر عده ای موافق و عده ای مخالف داریم. موافقین این بحث تولید كنندگان شكر و چغندرقند هستند.از سوی دیگر مخالفین این موضوع تولیدكنندگان شیرینی و شكلات و صنایع وابسته هستند. آنچه كه موضوع این مناقشه می­ باشد افزایش تعرفه واردات شكر است، به طوری كه موافقین این حركت را گامی رو به جلو در افزایش تولید شكر و همچنین افزایش سطح زیركشت این ماده می دانند.آنها افزایش تعرفه را باعث ایجاد رونق در صنایع داخلی و افزایش اشتغال می دانند. این در حالی است كه مخالفین این كار باعث كاهش صادرات قند وشیرینی و شكلات تولید داخل می دانند. همچنین آنان این كار را به ضرر اشتغال و تولید ملی می دانند. حال بحث اساسی اینجاست كه در این مناقشه حق با كیست؟ و آیا راهی وجود دارد كه بتوان این مساله را حل كرد؟ برطبق اماری كه منشر شده بود در سال گذشته تولیدكنندگان شیرینی و شكلات حدود 500 میلیون دلار از محصولات خود را صادر كرده اند در حالی كه برای واردات شكر 2 میلیارد دلار ارز ناقابل از كشور خارج شده است. بنابراین تا اینجا 1 بر 0 به نفع افزایش تعرفه باید حكم كرد. به عبارت دیگر یكی از شاخص های داوری باید میزان ورود و خروج ارز به كشور باشد. مطلب دوم در مورد داوری كردن برای این مناقشه میزان تاثیر آن بر اشتغال داخلی است. از آنجایی كه درباره ی این موضوع آماری ندارم در مورد آن نظری نمی دهم. ولی شاخص دوم در مورد داوری كردن برای این موضوع اشتغال داخلی است كه با افزایش تعرفه چند شغل ایجاد و چند شغل از بین می رود. این كاملا طبیعی است كه در هر دستور یا حكم اقتصادی تعدادی از مشاغل حذف می شود و از بین می رود در حالی كه با همان دستور ( اعم از تعرفه یا تعیین سهمیه یا ... ) تعداد دیگری از مشاغل ایجاد می شود. اما نكته مهم اینجاست كه این كارها طوری مدیریت شود كه در نهایت به نفع اقتصاد ملی تمام شود. حال با توجه به آماری كه در روزنامه ها دیده ام به نظر می رسد افزایش تعرفه كار درستی باشد ؛ ولی در درس اقتصاد كشاورزی بنا بر نظر استاد مربوطه ما می توانیم زمین های تحت نیشكر را در خوزستان آزاد كنیم و در آن محصولات دیگری را بكاریم واستفاده بهتر و مفیدتری از آب و زمین و... داشته باشیم و در عوض شكر خام را وارد كنیم. چرا كه در این مقوله تولیدكنندگان شكر كشورهایی نیستند كه بخواهند ما را تحریم كنند و یا روابط خصمانه با كشور ما داشته باشند. همچنین می توان به جای شكر از خرمای داخلی استفاده كرد . به طوری كه بنا بر اطلاعات روزنامه ها طرحی وجود دارد كه خرمای فرآوری شده جایگزین قند و شكر شود. در پایان برای داوری در این موضوع پیشنهاد می شود كه: 1) در هر حال افزایش و یا ثبات تعرفه ها را به مسئولین امر واگذار می كنیم كه با ثبات تعرفه ها اقتصاد روند فعلی خود را طی خواهد كرد. ولی اگر تعرفه ها افزایش یابد برای كاهش اثرات جانبی منفی این كار پیشنهاد می شود كه دولت برای تشویق صادرات شیرینی و شكلات مابه التفاوت واردات تعرفه شكر را به صورت یارانه تشویقی صادرات به تولیدكنندگان مربوط پرداخت كنند تا آنها بتوانند مانند سابق به صادرات خود ادامه دهند حتی در صورت افزایش صادرات باید به آنها یارانه تشویقی غیر از یارانه صادراتی تعرفه پرداخت گردد. 2) شركت های تولید شكلات و شیرینی سطح فعالیت اقتصادی خود را گسترش دهند و اقدام به احداث مجتمع های كشت و صنعت برای رفع نیازهای اولیه خود داشته باشند. ضمن اینكه اگر این اقدام را نمی توانند انجام دهند می توانند با شركت های كشت و صنعت موجود متصل شوند و بتوانند از ظرفیت های آنها استفاده كنند. در نهایت اگر این كار را هم نمی توانند انجام دهند می توانند با ایجاد یك شركت و یا یك بنگاه زیرمجموعه تحت شركت خودشان اقدام به جذب كشاورزان و خرده مالكان در بنگاه تولیدی یا شركت تعاونی خودشان باشند. به عبارت دیگر یك شخص حقوقی ایجاد شود كه می تواند كشاورزانی كه نیشكر و چغندرقند می كارند را تحت این مجموعه ساماندهی و مدیریت كرده و ارزانتر و ساده تر از محصولات آنها در تولید شكلات و شیرینی استفاده كرد.