آقای دانشجو سخنان شما که تحریف نشده؟!

به رغم برخی یادآوری ها و تذکرات متعدد به مسئولان دولتی یا سایر نهادهای رسمی کشور مبنی بر حفظ شان مسئولیت و جایگاه خود و پرهیز از ادبیات و لحنی که در خور آن جایگاه نیست، گاها بیاناتی از سوی مسئولین به زبان رانده می شود که هم باعث دلخوری برخی قشرها و نهادهای جامعه می شود و هم با توضیح و جوابیه خود مسئول روبه رو می شود.

روز گذشته (یک شنبه) رئیس سازمان میراث فرهنگی که مشخص نیست بر اساس کدام سابقه فعالیت دیپلماتیک و تخصص در حوزه سیاست خارجی نماینده ویژه رئیس جمهور در منطقه آسیا شده است، در پاسخ به نقدها و گزارش های رسانه های منتقد و عمدتا اصول گرا علیه خود، جوابیه ای صادر کرد که جز اتهام و تهدید رسانه ها نبود.

در اطلاعیه روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی رسانه های منتقد، مغرض، مشکوک، همسو با اهداف رژیم صهیونیستی و.. خوانده شده و البته تهدید به شکایت و دخالت مقامات قضایی هم شده است.

در باره اصل موضوع و سخنان غیر دیپلماتیک آقای بقایی و تبعاتی که ممکن است برای روابط دو کشور ترکیه و ایران داشته باشد، در طول یکی دو روز گذشته سخن بسیار گفته شده و تحلیل های متفاوتی انجام شده و اساسا حرف خاصی هم در مورد اقای بقایی باقی نمانده، چرا که از رئیس سازمان میراث فرهنگی، انتظار آشنایی با عرف دیپلماتیک، انتظار بی جا و بیهوده ای است و باید مشکل را در جای دیگر دنبال نمود.

با این حال آنچه در این مجال، محل تامل است دیوار کوتاه رسانه هاست که همیشه باید جور ندانم کاری ها و عدم آشنایی برخی مسئولان با حوزه مسئولیتی خود را بکشند. در چنین مواردی اولین چیزی که به فکر مسئولان اصطلاحا گاف داده می رسد، داستان تکراری و همیشگی « برداشت و تنظیم اشتباه خبرنگار» است.

آقایان که ماشاء الله همه متخصص و آشنا به همه زیر و بم های حوزه مسئولیتی خود هستند و سال های سال تجربه و سابقه سخنرانی و مصاحبه و مواجهه با خبرنگاران را در کارنامه خود دارند و مصون از هر خطا و اشتباهی هستند. پس می ماند خبرنگار و رسانه «گردن باریک تر از مو» که یا مغرض است یا مجعول یا همسو با اهداف رژیم صهیونیستی و یا ...

این نوشته البته به معنای آن نیست که خبرنگاران و رسانه ها مرتکب اشتباه نشده و یا نخواهند شد، بلکه فقط یادآوری این مطلب است که مسئولان محترم هم همانند خبرنگاران و اصحاب رسانه انسان هستند و انسان هم جایز الخطا. قبول یا واگذاری مسئولیت به فرد به معنی مصون بودن وی از اشتباه و خطا نیست.

مسئولان عزیزی که در برابر خبرنگاران ورسانه ها این گونه شمشیر از رو می کشند و شهامت به خرج می دهند و اتهام می زنند و تهدید به شکایت می کنند، خوب است گاهی شهامت اعتراف به اشتباه را هم داشته باشند. دراین صورت نه نیازی به توضیحات و جوابیه های بلند بالا است و نه توجیهات غیر قابل عموم و ایجاد دردسر برای دیگران.

روز گذشته وزیر علوم هم در سخنرانی پر شوری تاکید کرده که مردم و دانشجویان و کارمندان و اساتید دانشگاه ها، در صورت مشاهده یک دانشگاه نامطلوب آن را با خاک یکسان می کنند.

کامران دانشجو گفته است: اگر دانشگاهی وجود داشته باشد که در آن متدینین، فرهنگ انتظار و فرهنگ بسیج مورد تمسخر قرار گیرد، اگر دانشگاهی وجود داشته باشد که صدای اذان ظهر در آن بلند نشود به بهانه اینکه به کلاسهای درس آسیبی نرساند، اگر دانشگاهی وجود داشته باشد که روحانی نتواند در آن وارد شود، اگر دانشگاهی باشد که نه تنها مسجد بلکه یک نمازخانه نیز نداشته باشد که بتوان نماز جماعت را اقامه کرد و ... . اگر دانشگاهی وجود داشته باشد که نه تنها در تمام ماه محرم و صفر بلکه در تمام طول سال کوچکترین مراسم مذهبی نیز در آن برگزار نشود و به جایش در چهارشنبه آخر سال گفته شود که اشکال ندارد برقصید و پایکوبی کنید ... اگر دانشگاهی وجود داشته باشد که در یک اردوی دانشجویی ماشین را نگه می ‌دارند و به دانشجویان می‌گویند "حالا می‌توانید بروید پایین و شروع کنید" و سپس آهنگ مبتذل می‌گذارند و مراسم آنچنانی برگزار می‌کنند، در یک کلام می گویم خوب است چنین دانشگاهی اصلا وجود نداشته باشد چون اگر این دانشگاه وجود داشته باشد مردم ایران، دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه آن را با خاک یکسان می‌کنند. مردم بدانند که خدایی ناکرده اگر چنین دانشگاهی وجود داشته باشد و بخواهد در آن مسیرها گام بردارد و عده‌ای نیز خود را پشت تصویری پنهان کنند نمی توان در چنین دانشگاهی آدم پرورش داد.

آقای دانشجو بیان نکرده اند که وقتی مردم ایران، دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه با چنین دانشگاه هایی مخالف هستند و آن را با خاک یکسان می کنند، دیگر چه کسی در ایران باقی می ماند که بخواهد چنین دانشگاهی را بسازد، دانشجویش باشد، استاد و کارمند آن شود؟!
گذشته از این چه نیازی به ویران کردن و با خاک یکسان کردن چنین دانشگاهی؟ آقای وزیر با یک دستور ساده رئیس آن را عوض می کند و رئیس جدید هم مسئولان مورد اطمینان و دارای صلاحیت را جایگزین مسئولان فاقد صلاحیت می کند. دیگر نیازی به این نیست که یک دانشگاه با خاک یکسان شود.

البته شاید سخنان پر شور وزیر علوم را همکاران ما در رسانه ها بد برداشت کرده اند یا در تنظیم خبر دقت کافی را نداشته اند. تا زمان نوشتن این یادداشت که خوشبختانه روابط عمومی وزارت علوم توضیحی در این باره نداده و سخنان آقای دانشجو را تکذیب نکرده است.

ابراهیم بهشتی