پايتخت او را فراموش نمي‌كند

اين روزها براي بچه هاي جنگ ، روزهاي تلخ وشيريني است. شيرين از اين بابت كه دنيا هنوز هم با ارزش هاي ما سرجنگ دارد. اين يعني از ريل خارج نشديم ، يعني هنوز شهداي دفاع مقدس فراموشمان نكردند ، يعني هنوز هم توان داريم تا براي عزت و شرف مان بجنگيم و سرخم نكنيم.
وقتي دنياي پلشتي و سياهي، يقه ات را مي گيرد، تحريمت مي كند، تهديدت مي كند، احساس مي كني بزرگي، احساس مي كني شريفي به مانند تاريخ مقدس ايران زمين . و اين بزرگي به مدد رادمردي وايستادگي سربازان و سرداران اين وطن به دست آمده است. و "‌مرتضي طلايي" يكي از آن سرداران است.
 
 اين روزها اخباري تلخ هم به گوش مي رسد . و تلخ ترين آن نامهرباني با " مردمي ترين سردار" است. پيش از اين بارها از هدايت لطفيان و مرتضي طلايي نوشتم.از نگاه مردمي و فرهنگي ، اجتماعي اين دو سردار. تو گويي نسبتي با شهيد بروجردي دارند ، فرزند كردستان عزيز را مي گويم.
 
 دهه پيش، وقتي "مرتضي طلایی" فرماندهي انتظامي پايتخت را برعهده داشت ، نگارنده مسئول  خبرگزاري تهران بزرگ بود. همكاري هاي دوجانبه ميان ما، موجب شد تا او را بيشتر بشناسم.
 
درجه نظامي و جايگاه امنيتي او موجب نشد تا ميان وي و همكارانش حتي سربازان وظيفه فاصله بيافتد. برخورد او با همه توام با احترام  بود. وقتي تجمعات دانشجويي به مشكل برمي خورد، سردار به ميان دانشجويان مي رفت و مشكل حل مي شد.
 
 وقتي نيروهاي عمل كننده از پس گروگانگير برنمي آمدند ، او پا به مخمصه مي گذاشت و ديگر مشكلي نبود.
 
مرتضي طلايي سال هاي سال به عشق مردم و نظام، در خط مقدم مواجهه با خطر بود تا گزندي به مردم حوزه مسئوليتش نرسد.
 
او فقط يك نظامي نبود، يك روانشناس و جامعه شناس است كه مي داند مردم ايران لياقتشان بهترين ها است . پس او رفتارش طي 30 سال گذشته با مردم محل ماموريتش توام با احترام بود و براي همين است كه پايتخت نشينان مرتضي طلايي را هيچگاه فراموش نمي كنند .
 
با این وصف،كسي كه نامش هميشه در دل مردم ايران سبز است، نيازي به صندلي سبز مجلس ندارد. اين باور مردم از "طلايي" است. باور يك ملت بخشي از تاريخ آن قوم است. تاريخ يك ملت را نمي توان محو كرد.