روبوت‌هایی که از زباله‌ تغذیه می‌کنند/ارگانیسم زنده برای ربوت های جدید

روبوت‌هایی هستند که پرواز می‌کنند، می‌‎پرند و یا غلط می‌زنند. اما این روبوت‌ها مثل هر گجت دیگری، پس از مدتی انرژی‌شان تمام می‌شود و باتری‌شان باید دوباره شارژ شود. این امکان وجود دارد که نسل جدید روبوت‌ها از خودشان مراقبت کنند و از طریق تغذیه کردن از حشرات مرده، گیاهان پوسیده و حتی مدفوع انسان، بتوانند تقریباً برای همیشه کار کنند.

ایده روبوتی که بتوانند خودشان را به محیط طبیعی یک ارگانیسم زنده پیوند بزنند، در چند آزمایشگاه در گوشه و کنار جهان در حال شکل‌گیری است. حتی ناسا هم به تامین انرژی روبوت‌های فضایی‌اش از میکروب‌ها علاقه نشان داده است. اما آزمایشگاهی در شهر باریستول انگلستان از سال 2002 وارد مرحله عملی این تحقیقات شده و روی ساخت چنین روبوتی کار می‌کند. این آزمایشگاه در حال تحقیق روی یک «اکوبوت» است که انرژی مورد نیازش را از سلول‌های سوخت میکروبی تامین می‌کند.

جان گرینمن، میکروبیولوژیستی که در این آزمایشگاه مشغول به کار است، می‌گوید: «روبوت‌هایی که مواد بیولوژیکی می‌خورند، می‌توانند تقریباً همه جا غذا پیدا کنند. تقریباً همه جای کره زمین مواد ارگانیک -. چیزهایی مثل برگ، خاک و حتی مدفوع انسان- وجود دارد.»

اولین اکوبوت (EcoBot) که در سال 2003 ساخته شد. این اکوبوت نیرویش را از باکتری «اشرشیا کلای» که از نوعی شکر بهبود یافته تغذیه می‌کرد، می‌گرفت. دومین اکوبوت (EcoBot II) که در سال 2005 ساخته شد، می‌توانست حشرات مرده، پوست میگو و سیب گندیده را با استفاده از نوعی میکروب تجزیه کند. سرانجام در سال 2010، سومین اکوبوت (EcoBot III) نشان داد که چگونه روبوتی که قادر به «هضم کردن» غذاست، می‌تواند مواد زائدش را دفع کند. به این ترتیب میکروب‌های این اکوبوت از آلودگی خودشان مسموم نمی‌شدند.

یک متخصص روباتیک در این آزمایشگاه باریستول مشغول به کار است به نام یانیس یروپولوس، می‌گوید: «اکوبوت سه روبوتی است که آب و غذای مورد نیازش را خودش از محیط جمع می‌کند و در پایان روز موادی را که نیاز ندارد، به اصطلاح دفع می‌کند.»

قرار بود متخصصان آزمایشگاه بریستول نشان بدهند که چگونه روبوت‌ها می‌توانند از باکتری‌ها برای به دست آوردن انرژی استفاده کنند، اما آن‌ها روبوت‌های پیشرفته‌تری ساختند که سیستمی شبیه گردش خون داشتند و همچنین می‌توانستند شرایط محیط را از راه دور به یک مرکز گزارش بدهند، در حالی که فقط از نیروی سوخت میکروبی برای هضم کردن مواد ارگانیک استفاده می‌کردند.

گرینمن می‌گوید: «می‌دانیم که سلول‌های سوخت میکروبی تا وقتی که تغذیه شوند، می‌توانند به کارشان ادامه بدهند. آن‌ها مثل ابزارهای مکانیکی نیستند که دچار مشکلات فنی و ساختاری شوند. چنین میکروب‌هایی می‌توانند بیست تا سی سال دوام بیاورند.»

یروپولوس می‌گوید چنین روبوت‌هایی می‌توانند برای ماموریت‌های فضایی مناسب باشند. این روبوت‌ها می‌توانند از خاکروبه‌ها تغذیه کنند و سال‌ها دوام بیاورند. در حال حاضر اکوبوت‌ها پس از این‌که شارژشان تمام می‌شود، برای اینکه کاری انجام بدهند باید مدتی ساکن بمانند و باتری‌شان را شارژ کنند. تیم طراحی و ساخت اکوبوت در آزمایشگاه بریستول امیدوار است که بتواند نسل بعدی اکوبوت را از نظر اندازه کوچک‌تر کند و نحوه شارژ شدن و میزان مصرف انرژی آن را بهبود بخشد. باید دید چهارمین اکوبوت چه ویژگی‌هایی خواهد داشت و چه زمانی این اکوبوت‌ها به بهره‌برداری نهایی خواهند رسید.