از سیلاب طبیعی تا سیلاب بی تقوایی و سیاسی کاری / بازخوانی یک رخداد از یاد رفته سال 83

سرویس اجتماعی «فردا»: هجمه ای که پس از سیلاب اخیر در تهران به شهرداری تهران شده است و احتمالا طی روزهای آینده ادامه یابد به خوبی رفتار و ذهنیت سیاست زده ای را نشان می دهد که آماده است در استقبال از رخداد و سانحه طبعی ای در تهران دست افشانی سیاسی به راه اندازد و «یوم الحساب این جهانی» براه اندازد و بی اعتنا به«یوم الحساب آن جهانی» هجمه کند و فستیوال تمسخر و طنز براه اندازد.این رویکرد نشان می دهد که دوستانی هستند که منتظر اند در تهران حادثه ای طبیعی رخ دهد تا به صورت غیر طبیعی برای آن تداراکاتی را بینند. سیلاب تهران که به تصریح هواشناسی حاصل بارشی بی سابقه طی نیم قرن گذشته بود بی شک عرصه را بر زیست طبیعی مردم تنگ کرد اما سوال این است که آیا در هنگام رخدادهای اینچنینی باید دست افشانی براه انداخت که و سرخوش از این بود که بهانه لازم برای هجمه های سیاسی فراهم شده است؟ برخی از رسانه های خاصی که در این باب قلمفرسایی های آنچنانی کرده اند اگر متن گزارششان را کنار نوشته های «بی بی سی» و «رادیو فردا» بگذارند بعید است تفاوت های بنیادینی حس کنند. فصل مشترک این نوشته ها ناکارآمد نشان دادن نهادی از نهادهای حکومتی بود. آن هم نهادی که «دیگران» همواره بر کارآمدی آن معترف بوده اند. نکته جالب اینجاست که این برادران همواره پیشتاز برچسب زنی به انتقادهای دلسوزانه تحت عنوان سیاه نمایی هستند و هر سنخ انتقادی را به نحوه مدیریت کشور مساوی با فراهم آوردن خوراک تبلیغاتی برای دشمن می دانند،اما اکنون با فراغ بال و گشاده دستانه دستاوردهایی که با اداره صحیح تهران برای انقلاب و نظام فراهم شده است را زیر سوال می برند و حتی به صورتی شگفت آور در تقدیر بین المللی از یک «مدیر نظام جمهوری اسلامی»به بهانه یک سیلاب طبیعی تشکیک به عمل می آورند! سوال این است که این رویکرد به نفع کیست؟آیا به به نفع نظام و انقلاب است که دستاوردهایی بخشی ار مدیریت کلان کشور زیر سوال برود؟ از آن گذشته این برادران دلسوز چرا در مسائلی که کلان که ضعف مدیریت دولت معیشت کلی جامعه را تحت الشعاع قرار می دهد اینچنین «غیرت مندانه» وارد میدان نقد نمی شوند و کارکرد توجیه را بر می گزینند؟ سال 83 و یک رخداد درس آموز حدود هفت سال پیش، درست در چنین روزهایی از بهار ۱۳۸۳، بارانی تند در تهران باریدن گرفت. آن روز سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت میهمان همایشی در دانشگاه تهران بود، که البته به دلیل ترافیک ناشی از بارندگی حدود یک ساعتی دیرتر از موعد مقرر به مراسم رسید. رئیس‌جمهور سابق در سخنان خود، به نحوی عجیب به گلایه از مدیریت شهری پرداخت و از این نکته ابراز تاسف کرد که باریدن چند قطره باران، این گونه امور کلان‌شهر تهران را مختل می‌کند، ترافیکی سنگین را بر خیابان‌ها حاکم می‌سازد و سیلاب‌ها و زباله‌ها را به درون کوچه‌ها و معابر می‌کشاند. محمود احمدی‌نژاد که در آن شهردار تهران بود « دولت» را مسئول این وضعیت دانست و به رئیس جمهور طعنه زد که احتمالاً این بار از خط ویژه تردد نکرده‌ و «تازه» متوجه معضل ترافیک شده است. احمدی‌نژاد همچنین از این که رئیس‌جمهور وقت «آنقدر دیر متوجه معضل ترافیک شده‌اند» ابراز تعجب کرد و به خاتمی توصیه کرد، که در چند ماه مانده به پایان دوره ریاست جمهوری‌اش، از فرصت باقی‌مانده استفاده کند و گامی در جهت حل مشکلات مردم بردارد … حال بماند توصیه‌های اجمدی نژاد البته در دولت او رنگی از واقعیتی به خود نگرفت. متروی تهران را از چتر حمایتی دولت خارج شده و دولتمردان حتی از پرداخت بودجه‌های مصوب و یارانه‌های مصوب مجلس شورای اسلامی نیز استنکاف کرده اند. حال سوال این است که این دوستان دلسوز! چگونه در آن هنگام برای مواضع شهردار وقت دست افشانی می کردند و معایب تهران را ریشه دار و حاصل بی توجهی دولت می دانشتند اما اکنون که در کمترین زمان با حضور میدانی شهردار بحران مهار می شود . چنین به تخریب و طعنه دست می یازند؟ آیا غیر از این است که بی تقوایی و سیاست زدگی چنین رویکردهای متناقضی را موجب می شود؟ در عین حال، پاسخ به این سوال که در این میان مدیران دولتی در اوج بارش سیل آسای اخیر کجا بودند و دولت به عنوان متولی آب و فاضلاب چه کارنامه ای را در شهر تهران دارد نیز امری مهم است که در بررسی های کارشناسانه و فارغ از حب و بغض ان شاء الله به آن خواهیم پرداخت.