مهار محال

مي داني الان ديگر وقت وقايع نگاري نيست. آنچه بر ماگذشت را چه فايده حالا اينجا بنويسم. همينقدر خلاصه که اين روزهاي سختي که گذشت کارمندان شهرداری تهران همه "باهم"بودند. اين را مردم هم مي فهميدند. همسايه هايي که با چاي از ما، وقتي حسابي گل و لجن از سرو کولمان بالا مي رفت پذيرايي کردند. مهم چاي نبود. مهم عطوفتي بود که در چشمانشان ديدم. اينکه آنها هم فهميده بودند بچه هاي مترو و شهرداري از خود شهردار گرفته تا مديرعامل، ميزهاي قهوه اي رنگ را کنار زده بودند و با چفيه اي بر گردن، تيتر ژورناليست ها را مي ساختند که در تاريخ ثبت شود: "مهار محال". حادثه اي که پيش از اين در پاریس بخاطر طغیان رود سن با آن قدمت صدساله مترو دهها نفر قرباني گرفته بود و در همين تهران خودمان در سال 66 جان سيصد نفر را گرفت، مهارش گرچه محال به نظر مي رسيد اما شد. از همه و پیش از همه لطف خود خدا و حضرت زهرا(س) بود به همت ياراني همدل و همدلاني همراه و ثابت قدم و استوار که کت و شلواري نبودند. اسير نق زدن ها و آخ و واخ کردن ها نشدند. دنبال دشمن فرضي نگشتند. آمدند به ميدان و آن کردند که حاصلش را در چشم پيرزن همسايه ديدم وقتي چاي آورد." بفرماييد. خدا قوت." رسانه ها گرچه انصافا خوب کار کردند اما حقير که هنوز خود را روزنامه نگار مي دانم باورم هست جاي کار بيشتري هم بود. البته بماند كه يك عده با رسانه در انحصار خود چشمشان را بستند و تا مي شد منتشر كردند اكاذيب را در روزنامه و خبرگزاريشان تا دوباره ثابت كنند چه مقدار واقع بينند! از فاجعه اي که مي توانست يک سونامي انساني باشد مي شد مستند هايي ساخت. از همين حادثه جرثقيل که برخي غول هاي خبري جهان را به واکنش واداشت، مي شد يادگاري هاي بيشتري داشت. آن جوانمردي که دراتاق فرمان براي اولين بار آب را ديد که ريخت به روي صندلي ها و همينطور آمد بالا و همه چيز را يکهو به يک درياچه بي رحم تبديل کرد، اگر کمي دير مي جنبيد...، چه مستند ها که برايمان مي ساختند و چه فريادها که وجدانهاي حضرات مي نواختند و چه تيترها که که زيرش له مي شديم...اگر حتي يکنفر زخمي مي شد. ***** فرصت مستند سازي آن چه گذشت را پيگيريم…