شنبه هفت صبح....

دکتر، مهندس یا حجت ‎ الاسلام... ردای نمایندگی ملت را بر تن کرد و عازم سراي بهارستان شد. خبر ‎ ها حکایت از آن دارد که جبهه فلان نیز از جبهه بهمان پیشی گرفته و گویا تمامی قلل غير قابل دسترس افتخار را فتح کرده است.

هنوز صدای همهمه صالح مقبول و اصلح نامقبول در گوش‏هاست. فریاد گوش‏خراش ساکت فتنه و انحراف نيز ایضا. روز ‎ هایی که گفتمان سوم تیر محصور عده قلیلی بود و مهر عدالت نیز فقط به پیشانی برخی خورده بود.

خدا را شکر، انقلاب به پیش می ‎ رود و قطار انقلاب بر ریل است! آن‏چنان ‎ که هیچ کس نگرانی به دل راه نداده و خم به ابرو بر نمی ‎ آورد، مهم آن است که برخی باید بروند. هرچه بود، رفتنی ‎ ها رفتند و ماندنی ‎ ها ماندند. تا ماندنی ‎ ها هستند چه باک از رفتن رفتنی ‎ ها.

گفتن از رفتنی ‎ ها کار ساده ‎ ای نیست. لااقل کار این قلم نحیف نیست و شلتاق ‎ تر از این قلم را مي‏طلبد. پس با اجازه به ‎ سراغ ماندنی ‎ ها می ‎ روم، همان ‎ ها که خیلی بزرگ ‎ اند اما به زعم برخي، ملعبه ‎‎ هایی کوچک انگاشته می ‎ شوند.

من نویسنده، شمای خواننده، شماي دانشجوی عزیز، شماي راننده يا بقال يا قصاب يا طلبه يا محصل يا خبرنگار يا خانه‏دار يا هر که هستید؛ ماندنی ‎ ها ما هستیم، ما مانده ‎ ایم، آری ما با همه سختی ‎ ها پای اسلام و پاي اصل انقلاب مانده ‎ ایم.

مردم ماندند و خراش ‎‎ های دردناك بی ‎ اخلاقی ‎‎ های اهالی رسانه؛ دانشجو ماند و شهریه سرسام‏آور دانشگاه، بقال محله ماند و سؤال بی ‎ جواب گرانی ‎ ها؛ قصاب ماند و عرق شرم تقاضای صد گرم آشغال‏گوشت مادر بچه ‎ ای صغیر؛ شهر ماند و فحشای عریان؛ فرهنگ ماند و غبار غربت؛ القصه فریاد ماند و سکوت رفت.

به گمانم دلی گرفته است، آن ‎ که قطار انقلاب را رصد می ‎ کند، چه رفتنی ‎ ها فهمیده باشند و چه خود را به تغافل زده باشند؛ نگران است؛ احتیاج به حرف ‎‎ های در گوشی نیست، نگرانی هویداست.

خواص گرامی، ‎ ای مدعیان بصیرت مادرزاد، ‎ ای عماران انقلاب؛ صدیقین، اولی بر شهدایند و در برابر جاه و قدرت لغزنده؛ بد نیست هر از چند گاهی با خود مروری بر این گفتار امیرمؤمنان داشته باشید:

«آخر مایخرج من قلوب الصدیقین حب الجاه» آخرین چیزی که از قلوب صدیقین خارج می ‎ شود حب جاه و مقام است.

بد نیست هر از چند گاهی آرمان ‎‎ های انقلاب (اسلام ناب) را مرور کنید، مگر نه این ‎ که قرار بود جنگ ما جنگ فقر و غنا باشد؟ مگر نه اين‏كه قرار بود جنگ ما جنگ با رذالت ‎ ها و جنگ براي ایمان باشد؟ مگر نه اين‏كه قرار بود مرز ‎ های مبارزه ما به زمین دشمن منتقل شود؟

زمین نبرد تعویض شد یا این ‎ که طول و عرض مرز ‎ ها را برعکس فهم کردیم؟ آيا دشمن ‎ شناسی حضرت امام و رهبری عزیز این ‎ گونه بود؟!

تفرقه در جبهه خودی و در دل لشگر انقلاب چه ‎ کسی را سر در گم کرد؟ از این لجاجت ‎ ها دوستان انقلاب محظوظ شدند یا دشمنانش؟

به یاد بیاورید داستان دو مادری که هر دو در یک زمان ادعای مادری یک فرزند را کردند و علی (علیه ‎ السلام) را در مقام قضا قرار دادند. امیرمؤمنان می ‎ دانست مادر حقیقی از حق خود به ‎ نفع دردانه ‎ اش می ‎ گذرد و از همین رو دستور داد فرزند را دو نیم کرده و هر نيم را به يك نفر دهند و می‏دانیم که مادر واقعی و دلسوز به ‎ نفع کودکش پا پس كشيد و مولا مادر واقعی را شناخت.

راستی در آزمون انتخابات، مادر انقلاب شناخته شد؟

مشکلات مردم حل شد؟ باری از دوش مادران و پدران حقیقی انقلاب (مردم نجیب این سرزمین) برداشته شد، گوشت و مرغ چطور؟ ارزان شد؟

جالب است خواص، مردم را به ایستادگی و پایداری دعوت می‏کنند؟ مگر شما به پای آرمان ‎ ها و اصالتتان ایستاده‏اید؟ براي همه بديهي‏ است و به یقین می ‎ گویم این مردم ایستاده ‎ اند و خواهند ایستاد، اما افسوس که قدر این بهترین امت ‎ ها را نمی ‎ دانیم.

بر این باورم که هنوز در میان رفتنی ‎ ها، هستند عزیزانی که از جنس مردم ‎ اند و چشم امید مردم هم به همین جماعت است. برای‏شان دعا می‏کنیم و امیدواریم آستین ‎ ها را بالا زده و از صبح اول كارشان چشم و هوش مردم در بهارستان نهم باشند؛ فرهنگ را سامان دهند، مشکلات كمرشكن اقتصادی را حل کنند و به دور از غوغاسالاری در پی تحقق منویات رهبر عزيزمان باشند.

به راستی پیروز انتخابات، شنبه هفت صبح را چگونه می ‎ گذراند؟ شب موفقیت، راحت می ‎ آرامد یا بار سنگین مسئولیت، خواب را از چشمانش می‏رباید؟