چند روایت معتبر درباره دروغهای «اربابان جنگ و تاجرها» در غرب/ پاسخ ایران به حمله نظامی ویرانگر است

سرویس بین الملل «فردا»: دامنه انتقادات از سیاست های دوگانه و ظالمانه غرب در قبال ایران به وبلاگ های این خطه نیز رسیده است . مطلبی که می خوانید ایده های یک وبلاگ نویس انگلیسی است که در باره مواجهه غرب با برنامه های هسته ای ایران به داوری نشسته است. وی می گوید که بخش عمده‌ای از بحث‌های روز سیاسی و پوشش جریان اصلی رسانه‌های جهان دل‌مشغول ایران است و ماجرا تا بدان‌جا پیش رفته است که از واقعیت به‌شدت دور افتاده‌ایم .

در سال 2003 میلادی، دولت امریکا توانست با موفقیت تمام مردم کشور خود را فریب بدهد و حمایت برای برنامه‌های هجوم به خاک عراق را به‌دست آورد. مردم امریکا در آن زمان باور کرده بودند که صدام حسین به حمله‌های 11 سپتامبر مرتبط است [1] - یا به‌نوعی مسوول این حمله‌هاست. این ماجرا کاملاً دروغین بود، همچنین ادعاهای دولت‌های امریکا و بریتانیا در مورد «سلاح‌های کشتار جمعی» عراق نیز دروغین بودند. این داستان‌های غیرواقعی خلق شدند و امریکا و غرب درهرصورت به برنامه‌های خود برای راه‌انداختن جنگ در خاک عراق دست زد و رسانه‌های عمده امریکا و بریتانیا هم از این حملات حمایت کامل خود را نشان دادند.

حالا اگر با سرعت تمام یک دهه جلوتر به سال 2012 میلادی بیایید، حالا شاهد فشار گسترده‌ای بر دولت ایران هستیم و صحبت از راه‌ انداختن جنگ علیه این کشور را می‌شنویم، این مرتبه هم رسانه‌ها و سیاست‌مداران امریکا، بریتانیا و اسراییل حرف‌های گذشته را تکرار می‌کنند. تحریم‌ها به رهبری امریکا علیه کشور و مردم ایران هر روز تنگ‌تر و گسترده‌تر می‌شوند و خبرنگاران و سیاست‌مداران مرتبط از «مشکل هسته‌ای ایران» با نگرانی صحبت می‌کنند یا در مورد تبعات حمله به این کشور بحث راه می‌اندازند [2] . برای بیننده‌ای معمولی که تنها منبع خبری‌اش چنین رسانه‌هایی باشند، مشکل به‌نظر آشکار و واضح می‌رسد: ایران به‌دنبال دست‌یابی به سلاح‌های هسته‌ای است و به هدف خود بسیار هم نزدیک شده است. بااین‌حال این درک تماشاگر رسانه‌ها کاملاً غیرواقعی و منحرف است.

در فوریه‌ی 2012 میلادی، در بحث حول محور این موضوع که ایران به‌دنبال دست‌یابی به سلاح‌های هسته‌ای هست یا نیست، لئون پانِتا، منشی وزارت دفاع امریکا آشکارا گفت: «سازمان‌های امنیتی ما نتوانسته‌اند مدارکی علنی کنند که این‌ها (دولت ایران) تصمیمی برای پیش‌برد برنامه‌های ساخت سلاح‌های هسته‌ای گرفته باشند یا نه. [3] » و در حقیقت، همین دیدگاه را تمامی 16 آژانس گوناگون امنیتی اطلاعاتی داخل خاک امریکا دارند و آن‌ها همگام با هم در بیانه‌ای اعلام کرده‌اند که «هیچ‌گونه شواهد واقعی وجود ندارد که ایران تصمیمی برای ساخت بمب اتمی گرفته باشد. [4] » حتی موساد، آژانس امنیت و اطلاعات اسراییل هم رسماً اعلام کرده است که «درحالی‌که ایران به گسترش توانایی‌های هسته‌ای خود ادامه می‌دهد، نمی‌توان رسماً چنین برنامه‌هایی را در راستای دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای دانست. [5] »

چنین واقعیت‌هایی، مانند این حقیقت هیچ‌گونه مدرکی از آن زمان برای پی‌گیری این برنامه‌ها دیده نشده است، در میان برنامه‌های گوناگون «مشکل برنامه‌ی هسته‌ای ایران» گم شده است و سیاست‌مداران با نگرانی تمام مانند هنرپیشه‌های سینما در صفحه‌های تلویزیون در این مورد صحبت می‌کنند.

در آگوست سال 2010 میلادی در دیداری عمومی که مستقیم از تلویزیون پخش می‌شد، نخست‌وزیر انگلستان دیوید کامرون اعلام کرد «ایران به سلاح هسته‌ای دست یافته است» [6] بدون آن‌که مدرکی برای حرف خود ارائه کرده باشد.

در امریکا، کاندیدهای جمهوری‌خواه ریاست‌جمهوری با همدیگر دست رقابت بر سر این مساله زده‌اند که چقدر مشکل ایران جدی است، ریک سانتوروم می‌گوید «اگر ایران خود را شر تسیاست هسته‌ای خلاص نکند، خودمان آن‌ها را متلاشی خواهیم کرد.» [7] درهمین‌حال نیوِت گینگریچ باور دارد که ایران با برنامه‌ی هسته‌ای خود از «خط قرمز» رد شده است و آن‌ها «با تعهدی بیشتر در گسترش برنامه‌های خود فعالیت می‌کنند.» در ستون سردبیری روزنامه‌ی واشنگتن پست، میت رامنی می‌نویسد «همان خیال‌پردازان مسلمان که دیپلمات‌های ما را به گروگان گرفته بودند حالا در تلاش برای ساخت بمب اتمی هستند» و در انحراف دیگری از واقعیت ادعا می‌کند که «درحالی‌که اوباما در کاخ سفید به وراجی مشغول است، ایرانیان با سرعت تمام به‌سمت ساخت مخرب‌ترین سلاح در تاریخ بشریت پیش می‌روند. [8] »

در مقاله‌ای سراسر شرمسار کننده از بی‌بی‌سی [9] در نوامبر سال 2011، یک دانشمند علوم هسته‌ای اسرائیل که پیش از این در تسیسات هسته‌ای اسرائیل کار کرده است با شدت تمام بحث می‌کند که «از (گزارش آژانس جهانی انرژی اتمی) آشکار است که تمامی مواد لازم را داراست تا سلاح هسته‌ای داشته باشد... بی‌هیچ‌شکی حکومت این کشور مصمم است تا به این سلاح دست بیابد، آدم نمی‌تواند براساس شواهد موجود به نتیجه‌ای دیگر برسد.» ادعاهای نویسنده نه تنها زیر سوال نرفته‌اند بلکه دبیر برنامه در معرفی وی نوشته است: «دانشمندی با تجربه، پرفسور منطقی شیمی که یکی دو مساله‌ی اساسی در باب فن‌آوری را می‌شناسند... و یک چهره‌ی افراطی ضد ایران نیست.»

در مارچ 2012 میلادی، کامرون دوباره اظهارنظری خطرناک و منحرف درباره‌ی ایران ابراز می‌کند، این مرتبه بحث سابق خود را در کمیته ویژه خانه عوام (مجلس انگلستان) عنوان می‌کند. تیتر روزنامه‌های انگلستان بعد از بحث وی تبدیل به این عناوین می‌شود: «سلاح‌های اتمی ایران می‌توانند خاک انگلستان را ویران کنند، نخست‌وزیر هشدار می‌دهد [10] »، «ایران به‌دنبال ساخت موشک‌های با برد طولانی است، دیوید کامرون هشدار می‌دهد [11] ». تونی بلر نخست‌وزیر سابق انگلستان نیز دروغ مشهور خود را در سپتامبر سال 2002 میلادی گفت. او گفت سلاح‌های کشتار جمعی عراق می‌توانند در ظرف مدت «45 دقیقه» به حالت حمله دربیایند و می‌توانند به هر نقطه‌ای حمله برند [12] .

در آن زمان و براساس حرف‌های بلر، رژی عراق - به رهبری صدام حسین - به‌عنوان مشکل اصلی صلح و امنیت جهانی درنظر گرفته شد، درحالی‌که به‌خاطر حمله‌های پیشین غرب به این کشور، قدرت بسیار اندکی داشت و در زمان هجوم سال 2003 میلادی، نتوانست عکس‌العملی به حضور ارتش‌های بیگانه در خاک خود نشان دهد. بااین‌همه امریکا اصرار داشت که «تغییر رژیم» الزامی است و باید تا انتها به جنگ ادامه داد. البته دلایل حقیقی جنگ هیچ ربطی به صلح و امنیت جهانی نداشت و همه‌چیز مربوط به استراژی‌های منطقه‌ای و بلندپروازی‌های امپریالیستی امریکا در خاورمیانه بود.

حالا از ایران به‌عنوان تهدیدی گسترده بر صلح و امنیت جهان نام می‌برند. در واقعیت هیچ‌گونه شواهدی وجود ندارد که ایران دست به گسترش برنامه‌های هسته‌ای خود به‌سمت دست‌یابی سلاح‌های هسته‌ای زده باشد . هیچ‌وقت هم به این واقعیت اشاره نمی‌شود که حتی اگر ایران دست به ساخت بمب اتم زده باشد در مقایسه به زرادخانه‌های اسرائیل، که امروز عنوان می‌شود بیش از 400 کلاهک هسته‌ای [14] در اختیار دارد، نمی‌تواند خودی نشان دهد، البته اگر هزاران کلاهک اتمی را فراموش کنیم که در زرادخانه‌های امریکا و غرب نگهداری می‌شوند.

تا الان امریکا و بریتانیا هنوز برنامه‌هایی جدی برای حمله به ایران را شروع نکرده‌اند، آن‌ها می‌دانند پاسخ ایران به چنین یورشی گسترده و ویرانگر خواهد بود و براساس شواهد موجود در عراق، افغانستان، لیبی و هرجای دیگری که جنگ شروع شده باشد، آن‌ها توان حمله‌ای بسیار گسترده را ندارند.