درباره آن خبر تلخ

در زندگی آدم ها"خبر"هایی هستند که سرتا به پا دردند. خبرهایی که مثل خوره به جان آدم می افتد و تا روزها بعد و گاهی ماه ها و سالها، یادش که می آید، بغض تلخی تمام حجم حنجره ات را می گیرد. یکی همین خبری بود که می نویسم باز تا بخوانی اش: "سرپرست مدیریت بحران استانداری خراسان شمالی از غرق شدن یك مادر و فرزند خردسالش در بجنورد بر اثر بارش باران و افزایش حجم آب در جوی حاشیه خیابان خبر داد"./ایرنا دردناکتر وقتی که با یک سرچ ساده بفهمی بارندگی دوشنبه شب بجنورد تنها چهل و پنج دقیقه ادامه داشت، میزان بارندگی 4.5 میلی متر عنوان شده است. مضحک ترین کار این وقت ها این است که کسی بخواهد بجای پیگیری و مرهم نهادن، زخمی دگر بزند و حرفی و کنایه ای یا تیتری . دردیست که آمده و بجانمان افتاده. الحق که گویی باران در این سرزمین گاهی سر ستیز می گیرد؛ ناتوانی ها و کم کاری های بعضی ها هم البته یکسو... امیدوارم آنطور که دادستان گفته مقصر مشخص شود و مثل سوانح هوایی ما عاقبت به گردن خلبان بخت برگشته و جان باخته نیفتد. امیدوارم آنهایی که در روزهای سیلاب مترو سیلاب سیاسی را هم روانه کردند و در تاریخی ترین سیل 50 سال گذشته چشمانشان را برتلفات ندادن ماجرا و مدیریت بحران شهرداری و مترو بستند ـ که البته اگر نبود لطف خدا، عنایت حضرت زهرا(س) و تلاش همکاران درمترو آن نمی شد ـ ، وجدانشان را قاضی کنند و ماجرای دختر و مادری که بعلت بارش باران و آبگرفتگی معابر در جوی آب حاشیه خیابان غرق شدند را هم با همان شدت و همتي پیگیری کنند که پروپاگاندهای خود را روانه جان ما می کردند ...، ماجرا را به این سادگی رها نکنند که با جان مردم نمی شود سیاسی بازی و سیاه کاری کرد.