انتشار یافته: ۴
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
۱۷:۳۵ - ۱۳۸۶/۰۷/۳۰
0
0
اتفاقا اقاي دكتر الهي قمشه اي نيز در يكي از سلسله سخنراني ها و مباحث خود در باب وجود هارموني و نظم در قاموس هنر دقيقا به اين نكات اشاره كرده است ميتوانيد از ان استفاده كنيد.
ناشناس
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
۱۰:۰۲ - ۱۳۸۶/۰۸/۰۱
0
0
فقط یک سوال : چرا معصوم(ع) می فرماید: حزن مومن در قلب او و شادی او در ظاهر است.
خانم محترم کمی هم بجای استناد به سخنان افرادی که در تمام صحبتهای خود، فکر منافع باندی و نه روح حقیقی دین هستند، بروید در خود کلان این بزرگان راه را بجویید.
قطعا این اندازه غفلت از صحبت عزیزان و استفاده ابزاری از مراسم پرشکوه و خودجوش عزاداری برای اباعبدالله که قطعا عزاداری برای مرگ دین و دیانت و مردانگی و شرافت انسانی در آن برهه تاریخی و جهت تذکر فاجعه ای عظیم برای عدم تکرار در آینده است، آن را در این عصر تبدیل به محلی برای چشم و هم چشمی و به قول این خانم برای تخلیه شادی کرده است. نه خانم محترم برنامه دهه عاشورا دقیقا عزاداری است و همزمان تذکر واقعه ای عظیم برای درس گرفتن. نه برنامه ای که اکنون تبدیل به تمرین آوازهای منجر به رقص شده است. واقعا متاسفم.
ناشناس
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
۱۰:۰۵ - ۱۳۸۶/۰۸/۰۱
0
0
اين نظر كاملاصحيح است كه شادي كاذب دلتنگي مي آوردبنابراين بايددرتبيين شادي واقعي تلاش بيشتري صورت گيرد.رسانه ها خصوصا تلويزيون نقش زيادي دارند.
ناشناس
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
۱۶:۲۱ - ۱۳۸۶/۰۸/۰۱
0
0
البته گریستن گاهی با شادی همراه است چنانکه همه ما عبارت "اشک شادی" را شنیده ایم و بکار برده ایم ولی گریستن در عزاداری آل عبا و سایر ائمه شیعه از هیچ نظرگاهی با شادی قرین نیست بلکه با احساساتی از تاسف، اندوه، خشونت، بیرحمی، ترس، بیداد، اسارت و ... همراه است. گریستن پیروان مذهب شیعه غالبا حقیقی نیست بلکه به امید کسب ثواب و اجر اخروی است چنانکه امام خمینی فرمود تباکی کنید، (یعنی وانمود کنید که می گریید).

گریاندن مردم برای طبقه واعظ و آخوند های منبری یک تکنیک روانشناسانه است که طی قرنها بسیار تلطیف و تدقیق شده است چنانکه آخوندها یک کتابی دارند بنام "طریق البکاء" و آن راه و روش گریه برای نیل به اهداف است.

گریستن مردم نیز آگاهانه نیست چنانکه شنیده ایم: "بذار من روضه بخوانم بعد تو گریه کن" و این نشانه ای است از آن که وقتی مردم به روضه و عزا می روند پیشاپیش آماده اند تا گریه کنند و مهم نیست که واعظ چه میگوید و از کجای معرکه کربلا حکایت میکند. در عزاداریها برخی افراد و نوچه های آخوندهای روضه خوان مامورند که بصدای بلند بگریند تا دیگران هم خبردار شوند و به آنان تاسی نمایند و تباکی کنند. این مانند تکبیرگفتن و شعاردادن در تظاهرات سیاسی است که مثلا وقتی سخنران به گوش یا ریشش دستی بکشد، فرد یا افراد معینی تکبیر یا شعاری را "سر می دهند" تا دیگران به پیروی از "سرنخی" که داده شده مشتهایشان را گره کنند، یا تکبیر گویند یا فریاد زنند مرگ بر ...

یکی دیگر از دلایل عزاداری و روضه خوانی ارتباطاتی است که بین مردم بوجود می آید و مثلا برای ازدواج جوانان یک دیدارها و تماسهائی برقرار می شود.

در دوران ما و در تهران و بخصوص میدان محسنی، جوانان علاقه خاصی به مراسم عاشورا دارند زیرا .... باید از نزدیک ببینید ودقت کنید.
نام:
ایمیل:
* نظر:
تازه های سایت