کد خبر: ۶۴۱۵۵۲
تاریخ انتشار: ۱۸ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۵:۱۲
تعداد نظرات: ۵ نظر

آسیب‌های اجتماعی مثل خوره بی‌سر‌و‌صدا و به‌تدریج جسم و جان آرامش عمومی و اعتماد مردمی را می‌خورند و به مرور ضربه‌ای کاری به استقرار روانی و روحی مردم می‌زنند.


سرویس اجتماعی فردا؛ محمدرضا زائری*: با اینکه به دلایل گوناگون از پیگیری اخبار حوادث پرهیز دارم و معمولاً در فضای مجازی هم از تماشای عکس‌ها و فیلم‌های ناخوشایند و منزجرکننده جرم‌ها و جنایات امتناع می‌کنم، در روزهای گذشته دو تصویر فجیع از قتل، مثله کردن و سوزاندن جنازه یک دختر نوجوان و یک زن جوان در دو نقطه مختلف کشور در فضای مجازی به چشمم خورد که بسیار تلخ و شنیع بود و به‌شدت آزارم داد.

هر روز خبرهایی از انواع بزه‌ها و جرم‌های پراکنده و خُرد اجتماعی نظیر حمله به مردم و رهگذران با سلاح سرد، سرقت‌های پراکنده، کیف‌قاپی، ناهنجاری‌های اخلاقی، آزارهای جنسی و مسائلی از این دست منتشر می‌شوند یا مردم خود شاهد چنین حوادثی هستند و از نزدیک فضای ناامنی و آشوب را لمس می‌کنند.

آسیب‌های اجتماعی مثل خوره بی‌سر‌و‌صدا و به‌تدریج جسم و جان آرامش عمومی و اعتماد مردمی را می‌خورند و به مرور ضربه‌ای کاری به استقرار روانی و روحی مردم می‌زنند.  احساس نا‌امنی، آسیب‌هایی دارد که در نگاه نخست شاید به چشم نیاید ولی اندک اندک لایه‌های زیرین دلبستگی‌های مردم به خاک و باور و حس تعلق به وطن را سست می‌کند و زمینه را برای ریزش‌ها و لغزش‌ها فراهم می‌سازد.

عدم رضایت از زندگی خطرناک‌ترین حاصل این آسیب‌هاست و وقتی کسی از زیستن در یک محیط احساس رضایت نکرد و از بودن در یک جمع و با یک گروه دل‌خوش نبود؛ به راحتی می‌تواند دچار آفت‌های بزرگی شود که شاید روز نخست حتی تصورش را نکند.
انسان تنها، در صورتی برای اصلاح و بهبود جامعه و فضای پیرامون خود انگیزه دارد و برای مقابله با تهدیدها و خطرها می‌کوشد که نسبت به آن محیط دلبستگی و تعلق خاطر داشته باشد.(چه منزل مسکونی و چه محیط کار و چه در سطح بزرگ‌تر یک کشور.)

در نخستین سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی که چنین احساس تعلق عاطفی و دلبستگی به ایران و آینده آن در میان مردم وجود داشت، همگان نسبت به مسائل عمومی احساس تعهد و مسؤولیت داشتند و جلوه‌های افتخار آمیز و درخشانی از همکاری برای کاهش مصرف سوخت و گزارش رفتار مشکوک گروهک‌ها تا همراهی پرشور در جهاد سازندگی، بسیج و حضور حماسی در میدان‌های جنگ تحمیلی را به نمایش گذاشتند.
هرقدر این احساس تعلق و دلبستگی کاهش یابد به همین میزان باید نگران آسیب‌دیدن آن همراهی‌ها و همدلی‌ها بود.

انسان وقتی از خانه خود در مقابل دشمن دفاع می‌کند و برای سامان یافتن و زیبا بودن و بهتر شدن وضع خانه‌اش می‌کوشد که به اهالی آن خانه دل ببندد و آن خانه را دوست داشته باشد و آینده‌اش را روشن ببیند و در آن خانه احساس امنیت و آرامش کند و به زندگی در آن خانه ببالد و از بودن در آن خانه احساس رضایت داشته باشد.

شما وقتی برای خانه‌تکانی در آستانه عید آستین بالا می‌زنید و با شور و شوق به کار می‌پردازید که خانه‌تان را دوست دارید و عوامل گوناگون باعث تقویت احساس تعلق و دلبستگی و رضایت و آرامش شما باشد، وگرنه اصلاً دست به سیاه و سفید نمی‌زنید و مثلاً وقتی که قرار است یکی، 2 ماه دیگر خانه را ترک کنید به‌طور طبیعی این مدت را با ناراحتی و آزردگی تحمل می‌کنید و با لحظه‌شماری برای ترک آن می‌گذرانید.

اگر کسی تعلق خود را از دست داد و ریشه‌های دلبستگی و باور و رضایتمندی و افتخار او نسبت به این خاستگاه و موطن از هم گسست، لاجرم آن بی‌میلی و عدم محبت از دل به زبان می‌رسد و تعابیری چون  «به من چه»، «به درک»، «ولش کن بابا» و امثال این‌ها در گفتارش شنیده می‌شود و این احساس در رفتار او قابل مشاهده خواهد بود.
این مرحله دقیقاً همان نقطه‌ای است که خطرش از هر مشکل و تهدید سیاسی و اقتصادی و نظامی بیشتر و نگران‌کننده‌تر است.

روحانیت باید بیش از هر چیز و پیش از هر موضوعی، نسبت به این تهدید احساس نگرانی کند و برای آن فریاد بزند.

اگر احساس رضایتمندی از زندگی در ایران اسلامی ضعیف شود یا از بین برود دیگر هیچ تلاش و کوشش ارزشمندی برای ارتقای فرهنگی و دینی و اجتماعی و فکری اثری نخواهد داشت.
موضوعات مختلفی از حجاب و موسیقی تا نماز و اخلاق، فقط در صورتی قابل توجه و اهتمام است که این زمینه ابتدایی وجود داشته باشد وگرنه برای کسی که دل از خانه بریده و هوای رفتن دارد هرچه هم از ماهی قرمز و تخم‌مرغ رنگی برای سفره هفت‌سین بگویید یا او را برای شستن فرش‌ها و تعویض پرده‌ها تشویق کنید، اثری نخواهد داشت، زیرا او دیگر دلش در هوایی دیگر است و اینجا را یک «خراب شده» می‌بیند که باید در نخستین فرصت از آن گریخت، نه «خانه» پدری که بخواهد عکس‌های رنگارنگ محبت مادر و برادران و خواهرانش را بر دیوارهایش قاب بگیرد.

*صبح نو

انتشار یافته: ۵
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۲
سعید
Iran, Islamic Republic of
۱۵:۵۲ - ۱۳۹۵/۱۲/۱۸
0
1
روحانی که بودجه بگیر دولت شد و در اشرافیت غرق شده که دیگه روحانی نیست
ناشناس
United States
۱۷:۰۵ - ۱۳۹۵/۱۲/۱۸
0
0
سلام علیکم جمیعا و رحمت خدا به همه عزیزانم .....یکی از عزیزان امام رئوف علی ابن موسی الرضا ارواحناله الفداه خدمت حضرت شرفیاب شد!!!!حضرت بعد از ابراز علاقه و دوست داشتن او احوال پرسی از ایشان ،فرمودند فلانی فرزند فلانی ،مشکلی نداری؟!!روبراهه هستید؟!آن عزیز امام عرض کرد؛خدمت حضرتشان،یا مولای من ،سالهاست توسط دوستان و محبین و شیعیان شما مورد ستم و ظلم و توهین های مداوم و تهمتها قرار می گیرم !!! و آنها به من اتهامات بسیاری را بی جهت و بدون هیچ آگاهی، مدام نسبت می دهند!درصورتی که نیتم درکارها خیر است و رضای خدای را به دنبال دارد و برای محبت شما کارها را انجام می دهم.اما این توهینها و تهمتها آنقدر زیاد می شود،تا جایی که بسیاری از اوقات دلم می شکند و اما به خاطر خداوند متعال و شما هرگز نه نفرین می کنم نه کسی را مواخذه و متهم می نمایم و حتی گاهی از خوددفاع هم نمی کنم !!!!امام رضا (روحی فداه) به آن بزرگوار فرمودند،شما به همین کار ادامه بده !و نگران نباش!ما آگاه هستیم !!!!و شما را می شناسیم !!!!!به ایشان نه آزاری برسان نه وارد این گناهان که آنان وارد می شوند،شوید!!!!که اجر تو نزد خداوند متعال و ما محفوظ خواهد بود.......این مطلب ناب را تقدیم کردیم ....ان شاالله برای رضای خداوند متعال ....
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۲۳:۲۰ - ۱۳۹۵/۱۲/۲۰
0
0
جناب آقای زائری: "اگر احساس رضایتمندی از زندگی در ایران اسلامی ضعیف شود یا از بین برود دیگر هیچ تلاش و کوشش ارزشمندی برای ارتقای فرهنگی و دینی و اجتماعی و فکری اثری نخواهد داشت"
یعنی فکر می کنید تا حالا این احساس ضعیف و رنجور نشده است؟
حسن
Iran, Islamic Republic of
۲۲:۳۷ - ۱۳۹۵/۱۲/۲۱
0
0
تازمانیکه مسئولین اختلاف فاحش رفاه خود وخانوادشان را با مردم کم نکنند واز دین فقط شعاری بهره برداری کنند ود ر عمل با خلق وخوی استکباری همه چیز را برای خود بخواهند وضع از این هم بدتر خواهدشد نمونه اش تصویب حقوق 14 یا 24 برابری در ظاهر برای نخبگان ولی در باطن برای مدیران در مجلس وتمدید قانون ناکارآمد مدیریت کشوری بمدت 4سال بمنظور عدم همسان سازی حقوف ضعیف ترین قشر جامعه یعنی بازنشستگان
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۵:۵۹ - ۱۳۹۶/۰۱/۰۲
0
0
بجای فریاد که بجایی هم نمیرسد ....علت یابی کنید
نام:
ایمیل:
* نظر:
تازه های سایت