یکی از بینندگان « فردا » نوشت : يادمه كه وقتي دفتر ميخرديم به جاي تبليغاتي كه الان روي دفترچه ها هست يك جمله نوشته بود معلمي شغل انبياست و يك نقاشي سايه كلاس درس را تداعي ميكرد حالا بياييد و ببينيد نه تنها از آن نقاشي ها و مثال هاي پيغمبر گونه خبري نيست بلكه معلمين را به گونه ای دیگر مورد مهرورزی قرار می دهند .
روزهاي آخرين سال را در حالي سپري ميكنيم كه جمعي از دوستانمان يا دور از منزل هستند . آنهم براي اينكه ميخواستند كه حق شان را بگيرند.
راستي مگر ما در اين تجمعات چه خواسته بوديم كه اينچنين به ما جواب دادند؟
مگر فرياد هايمان كه ساليان است در گلو مانده به ناحق بود ؟
كسي نيست به ما جواب بدهد كه ما مگر چه خواستيم به غير از اينكه ديگر نميخواهيم شرمنده زن و فرزند خود باشيم .
مگر خواسته هايمان زياد بود كه چينين جواب مان را دادند .
ما در خواسته هايمان خواهان مسافرتهاي ٴآنچناني نبوديم , خواهان در آمدي بيش از انكه حق مان است نبوديم ,خواهان پاداش هاي نجومي نبوديم اما جوابمان تحقير بود . در آخر هم بعد از اينكه سالها صورتمان را با سيلي سرخ كرديم متهم شدیم به ...
كسي هست كه فرياد مان را بشنود ؟
اي آقايان، شما كه در مجلس نشسته ايد اگر كمي منصف باشيد به خاطر وجود معلم بود كه الان به اين شوكت رسيدي پس چطور با اطمينان كامل ميگويي ما تحت تاثير عوامل خارجي هستيم .
آیا می دانی شرمنده زن و بچه بودن يعني چه ؟
تو كه هنوز با صاحبخانه چانه نزدي كه اجاره خانه را ماه بعد بدهي چطور معلم را زير اين همه فشار متهم به .... می کنی ؟
چشمتان را باز كنيد دولتي كه ميخواست پول نفت را بر سر سفره ملت بياورد نه تنها نفت و بنزين را سهميه اي كرد بلكه ...
نسخه چاپي
ارسال به دوستان
