روزنامه هم میهن با انتشار یادداشتی تحت عنوان « كجراهه پوپوليسم »، پیش بینی عجیبی درباره آینده سیاسی رئیس جمهور کرد .

به گزارش « فردا »، در یادداشت هم میهن آمده است: سياستمداران ايراني به‌رغم تفاوت‌ها و اختلاف‌ها، همگي در عمل ساكنان يك اردوگاه‌اند و اين اردوگاه را نامي به جز «پوپوليسم» نيست. بلي، اين فقط محمود احمدي‌نژاد نيست كه تنور پوپوليسم را داغ مي‌كند و به رسم لويي بناپارت به شهرها و ايالات مي‌رود تا با مردم به گفت‌وگو بنشيند و موج‌سواري را مترادف با توده‌سواري مي‌پندارد كه اصلاح‌طلبان ما نيز چنين بودند، آنچنان كه چند سالي پس از دوم خرداد، اين، سعيد حجاريان بود كه به دوستان حزبي مي‌گفت: «ما در سال 76 از پوپوليسم استفاده كرديم و اين استفاده، منافعي نيز براي ما داشت، اما اكنون بايد از آن فاصله بگيريم.»

رحیمی نویسنده این یادداشت در ادامه آورده است : محمود احمدي‌نژاد، صاعقه‌اي نبود كه از آسمان سياست به زمين آمده باشد. او اگرچه از بالاـ از آسمان ـ آمده بود اما اين، زمين باير سياست در ايران بود كه پذيراي او شد؛ باير بود چون اصلاح‌طلبان وظيفه شخم‌زدن بر آن را داشتند اما شخمي نزدند.

این روزنامه خطاب به آنان که اصولگرايان نوظهور خوانده است آورده است: بي‌شك محمود احمدي‌نژاد از پوپوليست‌ترين سياستمردان معاصر ايراني است؛ همچنان كه چندي پيش نيز گفته بود كه اگر عده‌اي مرا پوپوليست مي‌خوانند، مرا افتخاري است در چنين ناميده شدن. او از قضاي روزگار، همتايان خود را نيز يافته است و براي ديدار با آنها به آن سوي جهان – آمريكاي لاتين – هم مي‌رود.

و چه خوشحال مي‌شود زماني كه هوگوچاوس پوپوليست، اتحاد پوپوليست‌ها را به يك گروه اركستر تشبيه مي‌كند و اين گروه را متشكل از خودش، مورالس، اورتگا و احمدي‌نژاد مي‌خواند. احمدي‌نژاد، وعده‌هاي بزرگ مي‌دهد، از نان و پنير خوردن خود سخن مي‌گويد، مديران خود را يك‌شبه از كار بركنار مي‌كند و همچون مردم عادي لباس مي‌پوشد و رفتار مي‌كند.

مهم نيست كه در اين منش، گاهي از روي دست همتايان خود در آمريكاي لاتين نيز نسخه‌اي مي‌نويسد كه آنها نيز چنين مي‌كنند و محمود احمدي‌نژاد را در سفر به كشورشان به محله‌هاي فقيرنشين مي‌برند. پوپوليست‌ها بدين‌ترتيب متحد مي‌شوند و نمايش عوامگرايي خود را در يك اركستر ـ آنچنان كه چاوس هم مي‌گويد ـ به تصوير مي‌كشند؛ اما اين نمايش، اپيزود دومي هم دارد.

پوپوليسم هم‌ديوار عبور از اخلاق است كه به هر حال اين نمايش، نسبتي نيز با تظاهر دارد و در مسير تظاهر، از جاده اخلاق خارج بايد شد. بدين‌ترتيب هرچه در مسير پوپوليسم، بر سرعت خود بيفزاييم، بر فاصله خود با اخلاق نيز خواهيم افزود و در اين‌صورت نتيجه كار مشخص خواهد بود. پوپوليست‌ترين سياستمداران، به تاسف‌بارترين شكل ممكن مقهور پوپوليسم خواهد شد. كمي صبر بايد كرد.