آراء امروز انتخابات خبرگان، بهانه اي شد تا در خاطر خود بنويسم «هاشمي انسان بزرگي است» و اين بزرگي نه به معناي بي خطا بودن بلکه به معناي تاثير گذار بودن و همواره تاثير گذار بودن است. اينکه شخصي بتواند بيش از سه دهه بر بلنداي تحولات سياسي يک کشور تکيه بزند را نمي توان ساده انگاشت. اينکه عده اي در سايه مديحه سرايي هاشمي در مقام راي خريدن براي خويش بر مي آيند و عده اي در سايه فحاشي به هاشمي به کرسي تکيه مي زنند هر چند دو جلوه متعارض را نشان مي دهد اما يک معناي مستتر باطني بيشتر ندارد، و آن نقش محوري هاشمي است.

اين چندان مهم نيست که او با وصف «سردار» خطاب شود يا «عاليجناب»، بلکه مهم آن است که موافق يا مخالف به اين وحدت عملي رسيده اند که هاشمي مي تواند بزرگشان کند.

رجوعي به صفحات نه چندان دور تاريخ، دهها مصاحبه و مناظره را به عنوان شاهد ثبت کرده است که بسياري از به دولت رسيدگان و منصب يافته گان که سرمايه غني در سوابقشان براي اثبات «آري به من» نداشته اند، با تمسک به «نه به هاشمي» راه را براي خود هموار کرده اند و اين حربه منحصر به جريان خاصي نيست و تقريبا عموميت يافته آنچنان که در مجلس ششم به حد اعلي و در دور دوم انتخابات رياست جمهوري نهم به سبکي ديگر شاهد اين سبک بوديم.

هاشمي بيش از سه دهه در انتخاباتها ميانگين پيروزي قابل قبولي دارد. هرچند اين دوام نسبي در توفيق براي برخي ناظران قابل تحمل نيست و تقلاي ايشان در يافتن راهي براي بهانه جويي واضح و عيان است. ميزان راي همواره مهم و معنا دار است، اما «بهانه جويي رقمي» نيز به همان ميزان مضحک و بي معنا است. اينکه هاشمي رفسنجاني در انتخابات پيشين با ۶۵ راي نايب رئيس مي شود و در اين انتخابات با ۴۱ راي رئيس قابل تامل است اما پيروزي او را کمرنگ نمي کند. اينکه ۱۱ نفر از نمايندگان صاحب حق راي غايب باشند مهم است اما اينکه غيبت ايشان خودش راي محسوب مي شود نيز قابل کتمان نيست. لذا نمي توان چنين گفت که ۱۱ نفر از موافقان رقيب غيبت کرده اند. بلکه بايد به انصاف چنين نوشت که احتمالاً يازده نفر از نمايندگان نتوانستند به رجحان قاطعي براي راي برسند.

آري! هاشمي انسان بزرگي است، اما اشتباه هم دارد. اشتباهات کوچک انسان هاي بزرگ نيز بزرگ است. آنچنان که گاهي نسبت «ديپلماسي» با «جهان بيني» در يادداشتهايش محو مي شود. بي ترديد شعار مرگ بر امريکا، در مقام طرح ريزي ديپلماسي، مي تواند بماند يا نماند. مي تواند پررنگ شود يا کمرنگ شود. آنچه که موضوعيت دارد اقتدار بلاد اسلامي است و در مقام طريقيت، مي توان حقايق را با رعايت مصلحت گفت، اما آيا در مقام «جهانبيني» هم همين است؟ آيا در آنجا نيز غرض از «امريکا» تنها يک کشور سياسي است؟ يا آنکه امريکا، خود نماد يک جهانبيني وارونه و در جهت اضمحلال جهانبيني اسلامي است؟

بي ترديد آنجايي که «مرگ بر امريکا» به عنوان يک «جهانبيني» مطرح مي گردد، آمريکا نه يک کشور با چندين ايالت، بلکه پرچم يک جريان فکري است که هيچ هدفي جز حذف جهانبيني اسلامي را ندارد. اينجاست که مصداق امريکا حتي مي تواند در يک شخص در همين سرزمين ايران باشد. لذا نفي مرگ بر امريکا به معناي تصديق «مرگ بر خود» است. و اين عدم تمايز ميان ديپلماسي و جهان بيني، حتي اگر اشتباهي کوچک باشد (که نيست)، آنگاه که بر قلم بزرگان ثبت شود، بزرگ مي شود!

***
گزيده عرض نگارنده آن است که، هاشمي انسان بزرگي است. او مانند هر کس ديگري مي تواند نقد شود. شيوه صدارت و حکومت او اشتباهاتي دارد که بايد اصلاح شود. در دوره مسئوليت او کجي هايي پديدار شده که بايد راست گردد اما همه اينها ذيل يک جمله است و آن اينکه هاشمي را نمي توان کتمان کرد. از او بايد درسها آموخت. سخت مي توان در زمره سياست ورزان امروزي کسي را يافت که خدماتش به جمهوري اسلامي، بيش از هاشمي باشد. آنچنان که اگر کسي مدعي شود که چنانچه در دوره سازندگي، او بجاي هاشمي رئيس جمهور ميشد، بهتر مي ساخت و مي نواخت، بيشتر به لاف زن مي ماند تا مرد عمل.

بلايي که امروز بر سر تحليل ها و قلم هاي نقاد نازل شده است، شيوع نگاه «لوچ هاي سياسي» است که نگاه راست بين ندارند. همه چيز را کج به ذاقه خود نگاه مي کنند. يکي را در حد معجزه هزاره بر تارک تملق مي نشانند و ديگري را در حد ام الفساد سب مي کنند.

جماعتي که در همه نطق ها و نوشته هاشان، تاريخ تحليل سياسي شان از ۱۳۶۸ شروع مي شود. هرچند که در ظاهر هاشمي را نشان مي روند و آغاز رياست جمهوري او را مبداء انحراف انقلاب مي دانند. اما آگاه باشند يا نباشند، به عمد شيطنت کنند يا به غفلت واقعيت آن است که ۱۳۶۸ تنها آغاز رياست جمهوري هاشمي نيست، و لذا نمي توان اين فريادهايي که در رداي تقوا بلند مي شود را تنها به نشانه روي هاشمي متهم دانست. فتدبر..