واقعا نمي دانم از چه زماني آغاز پاييز موسم شروع فصل آموختن و آموزاندن شده است اما اگر انصاف بدهيم ، پاييز زيبا ، دوست داشتني ، هزار رنگ و هزار نقش ، اين تابلوي نقاشي خوش رنگ ، فصل مهربان هديه دهنده سيب و انار ، موسم بسيار خوب و زيبايي براي افتتاح تحصيل است .

مهر ماه كه مي آيد چه دانش آموز و دانشجو باشي و چه نباشي ، خواه مسئله اي تو را به تعليم و تعلم پيوند بزند يا نزند دلت و چه در سال هاي تحصيلت شاگرد زرنگ بوده باشي يا از آن آخر كلاس نشين ها و شر و شلوغ ها ، دلت به احساس خاصي غنج مي زند .

خاص تنها واژه اي است كه مي توانم براي توصيفش بيابم كه گاه ريشه در شوق ديدار دوباره دوستان دارد و گاه در اظطراب گنگ امتحان يا لذت صبح جمعه و يا شمارش معكوس براي آغاز تعطيلات عيد و تابستان .

از واگويه احساسات زيباي درگير كننده آدمي با ماه مهر كه بگذريم ، مسئله اي كه بايد فكر تمامي مسئولين ، متفكرين ، تصميم گيران و تصميم سازان كشور را به خود مشغول دارد ، امر خطير آموزش ميليون ها كودك ، نوجوان و جوان اين سرزمين است كه در آينده اي نه چندان دور بايد زمام كشور را به آنها بسپاريم .

آموزش و پرورش از اين حيث كه متولي حساس ترين مسئوليت در كشور يعني پرورش نسل ها ست نيازمند توجه ،سرمايه گذاري و دقتي خاص تر از هر دستگاه ديگري است .

چندي پيش كه زمزمه استيضاح وزير آموزش و پرورش در راهروهاي مجلس به گوش مي رسيد ، يكي از صاحب نظران به نكته اي بسيار ظريف اشاره نمود كه اكثر وزراي اين وزارت خانه در معرض استيضاح بوده اند و همواره فعاليت اين نهاد با انتقادات بسيار مواجه بوده است . اين واقعيت نه به معناي ضعف وزرا كه واگويه حقيقتي ديگر است كه همواره در ميان انتقاد از افراد از نظر دور مانده كه همانا اشكالات بنيادين و ساختاري نهاد آموزش در كشور است . امر آموزش از آغاز ورود تعليمات مدرن به ايران تا به امروز راهي را پيموده كه در اكثر مواقع با نيازهاي واقعي تفاوت داشته و شكل گيري آن بر مبناي شيوه اي محفوظاتي و كم كاربرد باعث شده كه خروجي نظام آموزش يعني دانش آموزان فارغ التحصيل فاصله اي محسوس با نيازهاي جامعه داشته باشد . اين ادعا هرگز به معناي ناديده انگاشتن زحمات معلمان و مديران عاشق ، زحمت كش و دلسوخته اي نيست كه در تمام عمر خدمت خود با تلاشي مثال زدني و قابل ستايش به پروردن فرزندان اين مرز و بوم همت گماردند نيست و خدا نكند ، صاحب اين قلم حتي براي لحظه اي بخواهد اين تلاش ها را ناديده بگيرد اما بايد اذعان نماييم ، ساختار هاي ناكارا در بسياري مواقع موجب شده تا اين زحمات به ثمر كامل ننشيند و دستگاه آموزش كه يكي از مهم ترين متوليان جامعه پذير كردن ، انتقال هنجارها و پروراندن باشد در پايان كار وضعيتي متوسط را رقم زند .

تربيت نسل هاي پ‍ژوهش گر ، پر تلاش و باورمند كارويژه بنيادين آموزش و پرورش است ولي آيا ما در تبديل مدرسه به خانه دوم فرزندان موفق بوده ايم ؟

بنده هرگز نمي خواهم تلاش هاي مثبت صورت گرفته براي تغييرات ساختاري را ناديده بگيرم اما امروز بيش از هر چيز نيازمند تغيير در باورها هستيم تا هزينه هاي آموزش و پ‍ژوهش در كشور به عنوان سرمايه گذاري هاي بنيادين ديده شود و در قدم بعد تمامي ساختارها با اين ديدگاه شكل مطلوب خود را بيابد.

به سهم خود آغاز سال تحصيلي را به تمامي دانش آموزان و خانواده بزرگ و دوست داشتني آموزش و پرورش تبريك گفته و به نيابت از مجموعه مديريت شهري تهران كه نيك به باورهاي شهردار محترم و همكاران عزيز شوراي شهر در اعتقاد به اهميت اين موضوع واقفم آمادگي هر گونه همكاري در اين امر مقدس را اعلام ميدارم .

اميد كه پاييز تعليم در ايران ما هميشه نويد بخش بهار و شكوفايي رشد و تعالي و پيشرفت باشد .