مهران مدیری می گوید بزرگ‌ترین وسوسه برای ساخت قسمت دوم مرد هزار چهره استقبال و خواست مخاطبان بوده است.

به گزارش «فردا» کارگردان مجموعه های طنز شب های برره و مرد هزار چهره در گفتگو با ویژه نامه نوروزی جام جم می گوید: زمانی که ساخت مرد دو هزار چهره مطرح شد به نظرم آمد پیشنهاد خطرناکی است؛ چرا که تجربه در کار فیلمسازی و یا سریال‌سازی در همه جای دنیا نشان داده که وقتی شماره دوم یک اثر ساخته می‌شود معمولاً قضاوت عمومی به این صورت است که می‌گویند قسمت اول بهتر بوده است، به همین دلیل ساخت و مجموعه دوم از مرد هزار چهره تجربه سخت و حساسی است.

مهران مدیری در ادامه می افزاید: شاید بزرگ‌ترین وسوسه برای ساخت قسمت دوم مرد هزار چهره استقبال و خواست مخاطبان بود. به همین دلیل سعی کردیم در مجموعه جدید از این مجموعه 5 موقعیت تازه تعریف کنیم که هم جذاب‌تر از موقعیت‌های سال گذشته باشد و هم این که اثر خوش ساخت‌تری از آب درآید؛ به همین دلیل به نظر می‌آید موقعیت‌هایی که شخصیت اصلی در آن قرار می‌گیرد هیجان‌انگیزتر از سال گذشته خواهد بود و تمام تلاش گروه این است که با توجه به کمبود وقت اثری خوش‌ساخت‌تر و خوش‌ریتم‌تر از سال گذشته ساخته شود.

کارگردان سریال طنز مرد دوهزار چهره درباره این سریال می گوید: این مجموعه شکل داستانی دارد و باید لحن مرد هزار چهره را داشته باشد، شخصیت اصلی ما همان شخصیت است بنابراین به لحاظ داستان‌پردازی شیوه گذشته با ریتمی تندتر است و من به عنوان بازیگر اصلی در موقعیت‌های کمدی بیشتری‌ قرار می‌گیرم.

مدیری درباره این سریال می افزاید: قصه و شرایطی که برای شصتچی در قسمت دوم مجموعه مرد هزار چهره اتفاق می‌افتد از لحاظ بازی و نوع کمدی به کار رفته متفاوت‌تر از گذشته است به این معنا که شصتچی آن آدم مظلوم دیده شده در قسمت اول مجموعه نیست و خود او هم از این بازی و از موقعیت‌هایی که در آن می‌افتد، لذت می‌برد و همین خودخواستگی، موقعیت‌های کمدی در داستان را به گونه‌ای دیگر پیش می‌برد.

وی درباره اینکه اشتباهی بودن شصتچی تا چه اندازه برگرفته از فضای اجتماعی است؟ می گوید: اغلب ناهنجاری‌هایی که در یک جامعه وجود دارد ـ در خانواده، در فرهنگ، در سیستم اداری و اقتصادی یک کشور ـ ناشی از ندانم‌کاری‌ها، جابه‌جایی، یا عدم تعادل است و سعی کرده‌ایم این عدم تعادل در قالب کمدی و یا در قالب یک شخصیت بیان کنیم. در واقع در مجموعه مرد هزار چهره روی این مساله متمرکز شده‌ایم که یک آدم در وسوسه‌های زندگی خود در ارتباط با اجتماع و همه پدیده‌های اطراف خود چه نقشی دارد. در بروز ناهنجاری‌ها خودش تا چه حد مقصر است یا این که جامعه تا چه اندازه در فراهم آوردن این موقعیت نقش داشته است. در واقع این کار یک نقد 50 درصدی در رابطه با انسان و تمایلاتش به قدرت، ثروت و شهرت است و 50 درصد آن هم خود جامعه است که تشخیص نمی‌دهد جای این شخص کجا است و یا این که می‌دانند اما کمک می‌کنند که این آدم در جای خودش نباشد که خود این مسأله هم یک نابهنجاری است.

مدیری ادامه می دهد: کسانی که کار کمدی می‌کنند، با خودشان، جامعه و بیننده شوخی می‌کنند! کمدی را اساساً شوخی می‌بینند و این نگاه، فاجعه است. این در حالی است که اگر به مقوله کمدی این گونه نگاه شود که چقدر جدی، مهم، تلخ و در عین حال اصلاح کننده است، نیمی از مشکلات حل خواهد شد، اما متأسفانه به خصوص در سینمای ایران این ماجرا خیلی جدی نیست، به این معنا که امروزه هر کار مبتذل درجه دوم و سومی را بدون پشتوانه فکر روی پرده سینما به عنوان کار کمدی می‌بینیم، ‌فقط برای این که یک عده آدم میلیونر شوند.