جامعه دانشگاهی کشور در شرایطی سال تحصیلی خود را شروع کرد که فضای دانشگاه ها متاثر از فضای سیاسی کشور، برخی اعتراضات و حوادث را به همراه داشت. اعتراض و تجمع برخی از دانشجویان دانشگاه تهران در مراسم آغاز سال تحصیلی با حضور کامران دانشجو، وزیر علوم و رئیس ستاد انتخابات ریاست جمهوری، اعتراض دانشجویان در دانشگاه صنعتی شریف در مراسم مشابه، شعاردادن علیه غلامعلی حداد عادل و غلامحسن الهام در سر کلاس درس، تشنج در مراسم سخنرانی محمدجواد لاریجانی در دانشگاه شریف و خبرهای مختلف دیگری که از دانشگاه های سراسر کشور منتشر می شود، بیان گر آن است که دانشگاه و دانشگاهی در جامعه ایران همچنان کانون تحولات سیاسی است.

به گزارش «فردا»، سابقه فعالیت های دانشگاهی از زمان تاسیس دانشگاه در ایران هم گویای همین است که جامعه دانشگاهی و دانشجویی در کشور ما جامعه ای بی تفاوت و بی اعتنا به مسایل مبتلا به جامعه نیست. هر چند سیاسی شدن دانشگاه و دانشجو را معمولا توصیه نمی کنند، اما عدم وجود تحزب و نهادینه نشدن گروه های حد واسط ( NGO) باعث شده بخشی از کارکردهای احزاب ناخواسته به دوش جنبش دانشجویی بیافتد.

در حال حاضر دانشجویان با گرایش های سیاسی مختلف در دانشگاه ها مشغول به تحصیل هستند که یا در قالب عضویت در تشکل های دانشجویی یا به صورت انفرادی تمایلات سیاسی خود را بروز می دهند. این تمایلات سیاسی ممکن است به گروه های سیاسی مختلف موجود در جامعه نزدیک باشد. اگر بنا بر این باشد که هر گروه دانشجویی یا هر دانشجویی به صورت انفرادی، بدون در نظر داشتن آئین نامه های دانشگاه به فعالیت سیاسی بپردازد و مطالبات خود را در قالب انتقاد و اعتراض یا حمایت به نمایش بگذارد، آیا جز هرج و مرج و اشاعه بی قانونی و تنش های فرساینده نتیجه دیگری در پی خواهد داشت؟

بی شک هر مخاطب دانشجو یا غیردانشجوی منصفی منکر این نیست که در فضای ملتهب و پر تنش نه امکان تشخیص سره از ناسره وجود دارد و نه امکان بیان درست دیدگاه ها و نظرات مختلف. با این وصف به نظر می رسد برای کاستن از التهابات سیاسی دانشگاه ها و جلوگیری از پیامدهای ناگوار احتمالی، مسئولان وزارت علوم و روسا و مدیران دانشگاهی، این امکان را برای دانشجویان فراهم آورند تا مطالبات سیاسی خود را در چارچوب قانون و آئین نامه های موجود مطرح کنند. در این شرایط تشکل های دانشجویی می توانند نقش موثری در این خصوص داشته باشند. آنها می توانند با برگزاری میزهای مناظره در دانشگاهها فضای گفتگو، منطق و عقلانیت را جایگزین شعار، احساسات و هیجانات کور کنند.

در خصوص مسایل مربوط به انتخابات و حوادث بعد از آن، تشکل های دانشجویی می توانند واسطه ای باشند بین گروه های سیاسی موافق و معترض. تا از این طریق هر دو طرف حرف های خود را در فضایی آشکار و شفاف و در برابر دانشجویان بزنند و بستر را برای شایعه سازان و تهمت زنندگان تنگ کنند.

اما اگر بنا بر پاک کردن صورت مساله باشد و مسئولان تصور کنند که هیچ اتفاقی نیافتاده و به مطالبات دانشجویان توجه نکنند، نتیجه آن ادامه تنش ها در دانشگاه ها و چه بسا وقوع حوادث ناگوار دیگری باشد که تنها دل بیگانگان و دشمنان انقلاب را شاد کرد.

حال که صداو سیما به عنوان رسانه فراگیر، از این مسئولیت مهم شانه خالی کرده، شایسته است دانشگاه ها و تشکل های دانشجویی کرسی های مناظره و گفتگو را بر پا و آن را جایگزین هیجانات کور و احیانا اغتشاش کنند.