روزی که رضاخان دست به دامن «زن ریش‌دار» شد!
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۰۵:۳۷ - ۱۳۹۸/۰۴/۲۲
0
0
بدترين كاري كه شما مي توانيد با قشر محافظه كار در يك جامعه بكنيد اين است كه فضاي اجتماعي را آنقدر براي آنها ترسناك كنيد كه آنها كاملا از جامعه جدا شوند. آنها در اين فضا ديگر قرار نيست با بقيه جامعه تعامل داشته باشند و رشد كنند. در لاك دفاعي فرو مي روند و يك جامعه موازي مي سازند كه كاملا از كنترل خارج و با آن چيز ترسناكي كه آن بيرون مي بيند دشمن است و بالاخره يك روزي اين جامعه موازي شما يا فرزندان شما را شكست مي دهد چون آنها براي بقاي خود در مقابل يك هيولاي ترسناك مي جنگند. جامعه بايد جوري باشد كه همه اقشار و مخصوصا قشر محافظه كار بتوانند بدون ترس با آن تعامل داشته باشند و با سرعتي كه خودشان مي توانند رشد كنند. نتيجه اين رشد را هم نمي توانيد از قبل پيش بيني يا مشخص كنيد و حتي براي آنها يك ظاهري متصور شويد و بگوييد ما حتما مي خواهيم اينها اين شكلي يا آن شكلي باشند. هيچ انساني چنين قدرتي ندارد، نه رضاخان و نه حتي آتاتورك با آن همه قدرت. شايد يك مدتي به نظر برسد كه پيروز شده ايد ولي نهايتا اردوغاني پيدا مي شود و جامعه را به حالت طبيعي خودش باز مي گرداند و ممكن است كمي هم انتقام بگيرد.

مسئله بعدي اين است كه اصلا معلوم نيست اين ظاهر و آينده اي كه شما براي آنها پيش بيني كرده ايد بهترين حالت براي آنها باشد. شايد آنها خودشان راهي را پيدا كنند كه حتي به ذهن شما هم نرسيده. شايد جامعه اي بسازند كه آنقدر پيشرفته، عقلاني، كارآمد و عادل باشد كه حتي زيبايي و ظاهر را هم معيار قرار ندهد و فقط بر اساس صلاحيت ها و توانايي هاي افراد قضاوت كند. شايد در آن جامعه مرد و زن مجبور نباشند براي اين كه به ذره اي احساس برنده شدن برسند خودنمايي ظاهري كنند چون براي همه آنها راهي هست تا توانايي هاي واقعي خود را شكوفا كنند و در مسيري واقعي تر برنده شوند. اين كه ما نهايتا غرب يا شرق شويم هنر نيست و چيزي به دنيا اضافه نمي كند. دنيا هم غرب دارد و هم شرق دارد،‌ ما بايد يك چيزي باشيم كه دنيا ندارد، خودمان باشيم.
نام:
ایمیل:
* نظر:
تازه های سایت