۷ اکتبر ادامه دارد

نتانیاهو اخیرا در مصاحبه‌ای با پادکست رادیوی ارتش اسرائیل، با اشاره به تغییر رویکرد رسانه‌های بریتانیا نسبت به اسرائیل، این کشور را «جمهوری اسلامی بریتانیا» نامید و ادعا کرد که این کشور «نخستین جمهوری اسلامی دارای سلاح هسته‌ای» خواهد بود . این اظهارات نتانیاهو درواقع اعترافی به وضعیت انزوای رژیم اسرائیل در عرصه بین‌المللی است و بیانگران است که جهان از سیاست‌های این رژیم خسته شده و متحدان سنتی به واسطه فشار افکار عمومی دیگر حاضر به همراهی با آن نیستند. همچنانکه مجری برنامه نیز در تایید این سخنان او گفت: «مگر تمام اروپا اکنون این‌گونه نیست؟»

این اظهارات در شرایطی مطرح شد که روابط لندن و تل‌آویو به دلیل سیاست‌های اسرائیل در غزه به شدت تیره شده است. توقف مذاکرات تجارت آزاد با اسرائیل، تعلیق برخی مجوزهای صادرات تسلیحات به اسرائیل، اعمال تحریم‌ها علیه وزرای افراطی کابینه اسرائیل، از جمله ایتامار بن‌گویر و بتسالل اسموتریچ، به رسمیت شناختن دولت فلسطین در سال گذشته میلادی و عذرخواهی از موضع دیرهنگام در قبال آتش‌بس در غزه و اعلام فشار بیشتر بر دولت اسرائیل، از جمله مواضعی است که تاکنون لندن بعد از 7 اکتبر در قبال این رژیم اعمال کرده است.

دولت کارگر جدید بریتانیا نیز به رهبری اندی برنهام (که در ژوئیه ۲۰۲۶ روی کار آمد) مواضع سخت‌تری در قبال اسرائیل اتخاذ کرده است. برنهام پیش از تصدی پست نخست‌وزیری اعلام کرد که «باید کارهای بیشتری برای تحت فشار گذاشتن دولت اسرائیل انجام داد، از جمله ممنوعیت تجارت کالا با شهرک‌های غیرقانونی.

اظهارات نتانیاهو را باید در چارچوب انزوای فزاینده بین‌المللی رژیم اسرائیل تحلیل کرد. همچنانکه آوی دابوش، از نامزدهای کنست (پارلمان اسرائیل) از حزب اپوزیسیون «دموکرات‌ها»، این اظهارات را «شکست دیپلماتیک وحشتناک» خواند و گفت: «این همان چیزی است که وقتی یک شکست دیپلماتیک وحشتناک رخ می‌دهد و ناتوانی در جلب حمایت کشورهای جهان به نفع منافع ما وجود دارد، اتفاق می‌افتد» .

افکار عمومی جهان، از جمله در خود اروپا، به طور فزاینده‌ای نسبت به سیاست‌های رژیم اسرائیل در غزه و کرانه باختری بدبین شده است. به رسمیت شناختن دولت فلسطین توسط کشورهای اروپایی، از جمله انگلیس، فرانسه، ایرلند و اسپانیا، گواه این تغییر رویکرد است .

دیپلماسی بی‌معنی و لفاظی‌های توخالی نتانیاهو نمی‌تواند این واقعیت را بپوشاند که جهان از سیاست‌های این رژیم خسته شده و متحدان سنتی نیز دیگر حاضر به همراهی با آن نیستند. درواقع نتانیاهو با به کار بردن برچسب‌های توخالی مانند «جمهوری اسلامی بریتانیا» در واقع به دنبال تغییر مسیر افکار عمومی از انتقادات بین‌المللی به سیاست‌های خود بوده است.

زیاده روی های دولت نتانیاهو در اعمال سیاست‌های توسعه‌طلبانه، جنایت‌های جنگی در غزه موجب شکاف عمیق میان اسرائیل و متحدان سنتی‌اش در غرب شده است. بویژه بعد از جنگ علیه ایران که حالا منافع غرب را بویژه در حوزه انرژی با چالش جدی مواجه کرده است.

امروز این رژیم است که در انزوای سیاسی و اخلاقی فرو رفته است، هم نزد ملت‌های جهان و هم اخیرا در نزد دولت‌ها که بخاطر هزینه‌هایی که سیاست‌های اسرائیل برای آنان داشته است به دنبال فاصله‌گیری از این رژیم هستند.

در همین زمینه، یهودا لوکاش استاد افتخاری کرسی روابط بین المللی دانشگاه جورج ماسون ایالت ویرجینیا در مقاله ای در رسانه صهیونیستی نوشته است: تمام جهان علیه ما است، با این بهانه ما در حال توجیه از دست دادن حمایت آمریکا هستیم.» او با طرح این سوال که «چرا اقشار متعددی از جامعه آمریکا موضع خود را در قبال اسرائیل تغییر داده» در پاسخ می گوید: «کاهش حمایت‌ها حاصل تغییرات بنیادین در جامعه آمریکا است: تغییر نسلی، افزایش انتقادها از مداخله ایالات متحده در خاورمیانه، خشم فزاینده از نقش و نفوذ کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک) در سیاست آمریکا و انقلاب شبکه‌های اجتماعی که شکل گرفته است. پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک، عمق این تغییر را به‌ویژه در بزرگ‌ترین مرکز یهودی‌نشین ایالات متحده نشان داد. اما جنگ در غزه و اکنون جنگ با ایران، ابعاد بسیار وسیع‌تری از مشکلات را گشوده است.»

اخیرا آیپک و سازمان‌های وابسته به آن نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از هیلی استیونس، نماینده کنگره، و شکست دادن دکتر عبدالسیّد (از منتقدان سرسخت سیاست‌های اسرائیل) هزینه کردند. با این حال السیّد پیروز شد. در سال ۲۰۲۲ نیز آیپک کارزار انتخاباتی شدیدی را علیه اندی لیوین، نماینده پیشرو و یهودی کنگره که از راهکار دو دولتی حمایت می‌کرد و منتقد شهرک‌سازی‌ها بود، به راه انداخت. از نظر منتقدان آیپک، این موارد نشان‌دهنده پدیده‌ای گسترده‌تر است: این لابی به بازیگری سیاسی و پرقدرت تبدیل شده و استفاده آن از پول برای تاثیرگذاری بر انتخابات، علامت سؤال‌های جدی درباره میزان قدرتش در تاثیرگذاری بر سیاست آمریکا ایجاد کرده است.