کیهان: زنده باد آرامش

کیهان

کد خبر : 101212

شيخ مصلح الدين سعدي شاعر و حكيم نامدار ايراني در «گلستان» خويش از مردي روايت مي كند كه نزد پدر نشست و از او پند خواست. پدر فرزانه در پاسخ، از مروت و گذشت و خلق نيكو گفت اما براي نيك مردي حد و حريم گذاشت به اقتضاي درك وي. شباني با پدر گفت اي خردمند- مرا تعليم ده پيرانه يك پند بگفتا نيك مردي كن نه چندان- كه گردد خيره گرگ تيزدندان سعدي همان جا كار جراح را مثال مي زند كه دنبال آرامش و تسكين آلام بيمار است اما ناچار دست به چاقو مي برد و رگي را پاره مي كند. كار او با تيغ جراحي از جنس حيات بخشي است به همين خاطر هم تيغ و مرهم را به هم مي آميزد. درشتي و نرمي به هم در، به است چو فاصد كه جراح و مرهم نه است انتخاباتي كه 7 ماه پيش در اوج سرزندگي و نشاط عمومي برگزار شد، يك جشن و سرمايه بزرگ ملي بود. اين هم از صدقه سر جنبش بيداري اسلامي است كه ملت ايران 31 سال پيش در چنين روزهايي رقم زدند وگرنه ايران كجا و نشاط انتخابات و حق تعيين سرنوشت كجا؟ از بركت انقلاب، جشني بزرگ برپا شد اما اين جشن به تلخي و رنج و تأسف آلوده شد. به يقين جز دو طيف دشمنان و فرصت طلبان، همه ملت ايران و نخبگان دلسوز آن از اين عارضه پرمرارت رنج كشيدند و از عمق جان مايل بودند اين درد نابهنگام هرچه زودتر پايان پذيرد. البته به فضل پروردگار و فرزانگي قاطبه ملت، اين عارضه تا حدودي مرتفع شد اما اقتضاي عقل و مصلحت آن است كه عارضه، علاج اساسي شود. بايد نقطه پايان بر اين ماجرا گذاشت و روح آرامش و الفت و همدلي و تفاهم و تعامل را در جامعه به ويژه نخبگان سياسي- اجتماعي تقويت كرد؛ اين مسئله روز ماست. اما چگونه و با كدام مكانيزم؟ هر كس نسخه اي مي پيچد، كساني از سر آزردگي و دلسوزي و خيرخواهي، و ديگراني كه اصرار دارند خيانت نيمه تمام و ناكام را به نام مسالمت و آشتي به پايان برسانند. بايد بين اين دو طيف فاصله گذاشت همچنان كه طيف اول بايد مراقب باشند ناخواسته فرصت و پوششي براي طيف دوم نشوند و متهمان، با شلوغ و غبارآلود كردن دوباره فضا، فرصت خنجر كشيدن و زخم زدن پيدا نكنند. درمان جستن و نسخه پيچيدن خوب است اما مقدمه اين كار، شناسايي درد و علت آن است. درد با همه تلخي، از بيماري خبر مي دهد. درد ظاهر ماجراست، پس بايد باطن و علت آن را جست و درمان كرد. مسكّن براي درد خوب است به شرط آن كه موقت باشد و جاي درمان را نگيرد و بيمار را معتاد خود نكند تا كار از كار بگذرد. درمان براي تسكين است اما مسكّن به تنهايي درمان نيست. درمان گاه به دارويي تلخ است تا بيماري و عفونت را مهار كند و گاه به جراحي است تا عامل عفونت و مانع سازوكار طبيعي بدن را برطرف كند. فراوان نسخه پيچاني بوده اند كه بيمار دردمند را با مسكّني به خانه فرستاده و رنج او را جدي نگرفته اند تا خبر آمده بيمار به خاطر يك بيماري قابل علاج جان باخت. براي درمان ابتدا بايد علت درد و كانون توليد آن را بازشناخت و سپس از سر ضرورت و منطق- و نه جوزدگي يا صرف عواطف و هيجانات- چاره جست. در آسيب شناسي حوادث پس از انتخابات مي توان عوامل گوناگوني را برشمرد. از پروژه مهندسي شده جبهه استكبار تا ضعف در اطلاع رساني و آميختگي حق و باطل در راستاي غبارآلودگي فضا. اما آنچه در اين ميان تمام عوامل و ظرفيت هاي ديگر را براي ايجاد فتنه و آشوب به حركت درآورد، جرئت يك حلقه سياسي جديد در «زدن زير همه چيز» و به هيچ صراطي مستقيم نشدن بود. آنها ذاتاً سرشان براي چنين آشوبي درد مي كرد. اين جريان در يك نقطه مهم با موج بيگانه هماهنگ شد و آن نقط كانوني، رويكرد همه جانبه و بي پروا به آنارشيسم مبتني بر ترويج شكاكيت (Scepticism) و مغالطه در كنار اباحي گري و لاقيدي مطلق بود. منطق «بزن زير همه چيز» اگرچه پس از انتخابات، هويت خود را تماماً نشان داد اما قبل از انتخابات، رگه هايي از ماهيت خود را عيان كرده بود. جريان مذكور آخرين متد سفسطه و مطالعه را در مجادلات انتخاباتي به كار بست اما تصرف انتخابات همه ماجرا نبود. تسخيرطلبي آنارشيستي، قانون اساسي و ولايت فقيه، اسلام و امامت و ولايت، امنيت و منافع عمومي، و حتي عقلانيت و خرد جمعي را يكجا نشانه رفته بود. به ويژه طي 7 ماهه پس از انتخابات همه سرمايه ها و داشته هاي يك ملت، از سوي جريان ائتلافي نفاق مورد انكار يا ترديد و تشكيك قرار گرفت. مردم به تدريج با اين يورش مغولي فاصله گذاري كردند اما لايه هاي اصلي فتنه (سران داخلي آن، اطرافيان سران، نفاق قديم و جديد، و جريان مرتبط با بيگانگان) در اين 7 ماه مدام بر غلظت تخريب افزودند تا اينكه فضاحت ماجرا به شعارهاي جانبدارانه نسبت به آمريكا و اسرائيل، تخطئه ولايت فقيه و حذف اسلام از جمهوري اسلامي، گستاخي به بنيانگذار انقلاب(ره) و حرمت شكني امام حسين(ع) در روز عاشورا (همين 3 هفته پيش) كشيد. آيا كسي در اين روند 7ماهه، كورسويي از انصاف و تعديل و عقلانيت و تدبير و مسالمت جويي و خيرخواهي مي بيند؟ ديگر كدام خيانت و حرمت شكني مانده كه مرتكب نشده باشند و نگران باشيم آن خيانت را نيز انجام بدهند؟! آنها كدام ظرفيت خيانت و جنايت را عملي نكرده اند؟! اگر كسي ظرفيت خالي نشده براي فتنه گري سراغ دارد بگويد؟ يعني تشديد ساختارشكني و انجام رفتارهاي انتحاري تا آنجا كه ضدانقلاب حرمت شكن و محارب روز عاشورا را مردم خداجو (يكي از نامزدها) و مردم نجيب (نامزد ديگر) لقب دهند، سيگنال ها و علايم پشيماني است؟! آيا ابراز محبت به اشخاصي كه خون به دل امام امت(ره) كردند و آلت دست دشمنان براي انتقام كشي از ملت ايران شدند، نشانه توبه است؟! يا فراهم كردن فضاي فتنه و ترور و لطمه براي دشمن بوي مسالمت جويي مي دهد؟ البته كه بايد تفاوت گذاشت بين رجال سياسي بازيگر در فتنه پس از انتخابات. اگر كسي اصرار ندارد قانون اساسي به ويژه محكمات آن را انكار كند بلكه نامه و پيغام هم مي دهد كه من منتقدم اما از اول هم رويكرد فلان نامزد را تندروي در بن بست مي دانستم، حساب او را بايد از آن ديگري جدا كرد. راه بازگشت و جبران را بايد باز گذاشت. اين، هم اقتضاي رحمت و عطوفت اسلامي است و هم اقتضاي حكمت و مصلحت. اين همان رويكردي است كه مقتداي فرزانه انقلاب، بيش از همه به آن اهتمام كرد. بانيان اصلي فتنه در آن سوي مرزها، در حوادث پس از انتخابات بيش از همه نقطه كانوني «ولايت» را نشانه رفتند و از هيچ توهين و افترا و ترور شخصيتي مضايقه نكردند و متأسفانه برخي عناصر داخلي نيز همراه شدند. عقده هاي انباشته چند دهه بود كه فرصت بيرون ريختن پيدا كرده بود. «و ما تخفي صدورهم اكبر. بغض و دشمني از دهان هايشان آشكار شد و آنچه از كينه پنهان مي كنند، بزرگ تر است». اما همين مقتدا بيشترين حلم و عطوفت را نسبت به برخي سران راه گم كرده فتنه نشان داد، كه اين اقتضاي جايگاه والاي ولايت و سرپرستي امت است. و خداوند بهتر مي داند كه رسالت هدايت امت را كجا به امانت گذارد. اما در عين حال همان مقتداي فرزانه بارها به درستي و به اقتضاي قانون و عقل تصريح كرده اند «جرم بزرگ» در حوادث پس از انتخابات نبايد لوث شود. با ماشين حساب معمولي نمي توان برآورد كرد كه مرتكبان اصلي اين جرم بزرگ چه قدر هزينه به كشور و ملت و نظام و روند قانون گرايي و عقلانيت و همدلي تحميل كردند و چه سودهاي كلاني به آغوش دشمن ريختند. پشيماني و توبه را نمي توان با فريب- و زمان گرفتن براي خيانت هاي بعدي- يكي انگاشت. حربن يزيد رياحي در اوج قدرت سپاه يزيد و در حالي كه سردار آن لشكر بود توبه كرد و به سپاه كم شمار و در محاصره امام حسين(ع) پيوست. بايد ديد در ميان گردانندگان فتنه- بخوانيد رجال بازي خورده از غرور و جاه طلبي و حسادت خويش يا از مهره هاي استكبار- كدام ها مي توانند حريت پيشه كنند و در حالي كه هزيمت تمام عيار فتنه را مي بينند، به اردوگاه ملت و انقلاب برگردند. هيچ خرجي هم ندارد جز يك برائت لفظي از جبهه استكبار و گروهك هاي معاند و منافقي كه در اين فتنه نقش آفريني اصلي را برعهده داشتند. يك جمله بگويند ما از اينها برائت مي جوئيم و پاي قانون اساسي و ولايت فقيه- كه آن را ضامن كشور در برابر ديكتاتوري و انحراف و كودتا معرفي كرديم- مي ايستيم و البته مجرمان و خيانت پيشگان حساب جداگانه اي دارند و بايد مجازات قانوني خيانت خود را ببينند. ملت اما يك خانواده بيشتر نيست، يك خانواده بزرگ و همدل با انواع سليقه ها و ذوق ها و گرايش ها. مگر در يك خانواده سالم، بحث و انتقاد درنمي گيرد يا تفاوت ها انكار مي شود؟ و مگر تفاوت ها و بحث و نقدها در يك خانواده سالم، بهانه عداوت با هم و دوستي با دشمنان كليت آن خانواده است؟ قانون گرايي، پاسداشت فضيلت هاي اصلي انقلاب، و تقويت مودت و روحيه جمعي در كنار روشنگري و گفت وگو، مايه قوام مضاعف خانواده بزرگ ملت ايران است. اگر با مجرمان بايد سخت گرفت و كوتاهي نكرد- كه چنين بايد باشد- در كنار آن بايد به تقويت روحيه اميد و اعتماد و همدلي اهتمام كرد. اين همه زير سايه قانون گرايي فراهم مي آيد كه حق و حد- حقوق و حدود- را با هم تعريف كرده است. به قول سعدي، نيك مردي بايد اما نه با گرگ تيزدندان. براي درد بايد درمان جست اما نه با مداهنه و مصانعه و باقي گذاشتن استخوان لاي زخم. طبيب صادق استخوان از لاي زخم بيرون مي كشد نه آن كه لاي زخم باقي گذارد و اسباب ارتزاق خويش از اين زخم را فراهم كند! و طبيب صادق حاذق به پيامبر اكرم(ص) اقتدا مي كند كه اميرمؤمنان(ع) درباره آن حضرت فرمود «پيامبر طبيبي بود كه مرهم هايي مي گذاشت چه محكم و داغ هايي سوزان، هرجا كه به داغ حاجت مي افتاد، از دل هاي نابينا و گوش هاي ناشنوا و زبان هاي گنگ» (خطبه 108 نهج البلاغه) زنده باد قانون. زنده باد مسالمت. زنده باد آرامش. ملت نستوه و بزرگوار ما اهل قانون بود، اهل آرامش، اهل دموكراسي. چاره تفاوت سليقه هاي سياسي را هم نهايتاً در صندوق رأي مي دانست و مي داند. اما كساني زير ميز قانون و آرامش و دموكراسي و رأي اكثريت زدند و كار را به اردوكشي و آشوب خياباني كشاندند. ملت ما جز براي انزجار از دشمنان به خيابان نيامد و نمي آيد. دشمن خيال كرده بود، خيابان خالي است اگر كه سخن از جمهوريت و انتخابات است. عمله دشمن روز عاشورا آمدند و رعد و برقي زدند و قيام 9 دي ماه 88، پاسخ يك ملت به غرش نابه جاي دشمن بود. ملت ما اهل مسالمت و آرامش و قانون است و نمي گذارد كسي اين نرخ را بشكند و مجازات مجرمان نيز مرّ قانون است و تضمين كننده آرامش. محمد ايماني

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: