اعتراض به آتیلا پسیانی و گروهش
این جذابیت اما هنگامی که مخاطبین، سالن نمایش را ترک می کردند به جای شعف،بیشتر تاسف ایجاد کرد. تاسف از وقت گذاشتن ، هزینه پرداخت کردن و به انتظار دیدن تاتری معطل شدن که تئاتر نبود.
شبکه ایران: نمایش تئاتر " مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش " در بیست و هشتمین جشنواره فجر هنگامی که با کارگزدانی پسیانی انجام شد، به اندازه کافی جذاب بود برای مخاطب. این جذابیت اما هنگامی که مخاطبین، سالن نمایش را ترک می کردند به جای شعف،بیشتر تاسف ایجاد کرد. تاسف از وقت گذاشتن ، هزینه پرداخت کردن و به انتظار دیدن تاتری معطل شدن که تئاتر نبود. یادداشت زیر نقدی است به رویکرد بحث برانگیز پسیانی در پرداختن به این نمایش: "اینکه عده ای را دور هم جمع کنیم تا دور ِهم باشیم ، تئاتر به وجود نمی آید وگرنه در تمام پارک های تهران و برنامه های جنگ شادی، تئاتر تجربی در حال اجراست آن هم تئاترهای تجربی ای که بسیار مفرح تر است از نمایش " مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش " . آقای پسیانی! این حرفهایی که می نویسم نقد به کار شما و شیوه تان نیست، یک اعتراض است . منظورتان از اجرای این نمایش چیست ؟ فهمیدیم که چیزی نیست ، چون بازیگرتان در یکی از اپیزودهای نمایشتان سوالهای بدیهی ای که به ذهن همه می رسد را مطرح کرد و گفت " زیاد به مغزتان فشار نیاورید خبری نیست و چیز عجیب وگنده ای در این نمایش نیست " . حتی ذهن خود شما هم مانند مخاطب است که به این سوال ها رسیده اید ولی برای فرار از تحلیل و دلیل، بازیگری را روی صحنه می فرستید که "آقا اینجا خبری نیست فقط دور هم هستیم" . ما برای دور هم بودن داخل سالن نیامدیم و مکانهای تفریحی بهتری با بلیط ارزانتری وجود دارد که ما برای دور هم بودن آنجا می رویم . نکند شما تصور کرده اید که هر چه روی صحنه اجرا شود می شود تئاتر ، و تئاتر نشود لاقل تئاتر تجربی که می شود . اینکه چه فهمی از تئاتر تجربی دارید به خودتان مربوط است ولی نتیجه های عملیش به ما مخاطبان هم مربوط است . اسم کنار هم چیدن یکسری اپیزود را که نمی شود گفت تئاتر . ما نمی گوییم که تئاتر باید معناهای فلسفی عجیب و غریبی داشته باشد و حرفای بزرگ بزند ولی هر اثری یک دنیا دارد که می توان آن را در همان دنیا تحلیل و واشکافی کرد . اما در این دنیا که شما ساختید حرفی برای گفتن نبود. یک نمایش اگر حرفی برای گفتن دارد که هیچ ولی اگر ندارد باید توانایی نشان دادن این بی حرفی را داشته باشد . برنامه شما حتی نمی توانست نشان دهد که حرفی برای گفتن ندارد و حتما باید سیامک انصاری می آمد روی صحنه و حرف شما را به طور مستقیم بیان می کرد . پس زبان خود برنامه شما کجاست که همین حرف را بگوید . اگر تئاتر تجربی کار می کنید شهامت داشته باشید و از این اپیزودها برای توجیه کارتان لابه لای برنامه تان نگنجانید . مسیری که شما طی می کنید اگر باب شود تئاتر تبدیل به فاجعه می شود . این " برنامه مفرح روی صحنه تئاتر" را اگر در اروپا هم اجرا کنید تماشاگر را عصبانی خواهید کرد و شاید آنجا عکس العمل های شدیدی در همان سالن تئاتر از تماشاگران ببینید . ما را بی سواد فرض نکنید ، ما هم می فهمیم تئاتر تجربی یعنی چه ؟ این مراسم ها تئاتر نمی شود . تئاتر برای وقت گذراندن و دور هم بودن نیست آن هم با برنامه ای که سرشار است از اتفاقات بی ربطی مثل آهنگ بنیامین و فیلم فارسی ، کمی دود و مه و سروصدا و نور و تصویر روی پرده و ... . اگر برنامه شما بودجه و توان مالیش از گیشه باشد می دانیم و می دانید که چگونه متوقف خواهید شد . جوانان پر استعدادی منتظر سالن نمایش و بودجه و امکانات هستند ، ولی بودجه تئاتر صرف آدم های معروفی می شود که به نقطه صفر رسیده اند و دنبال کارهای (به ذهن خودشان) تازه هستند. تا کی بعضی ها کارمند رسمی بودجه دولت خواهند بود و این جوانان تئاتری در حسرت اجرای یک نمایش در یک تالار، آن هم هر کجای شهر که شد ."