وبلاگ: ضربان قلب او به اجازه امام بود!
غلامعلی رجایی
چه می توان گفت از احمدی که پروانه شمع وجود امام بود . ستاره ای که شانزده سال قبل ناگهان از آسمان جماران غروب کرد ! از مردی که می گفت امام تنها پدر من نیست ، مراد و محبوب من است. از مردی که تمام جوانی و زندگیش را سخاوتمندانه و بی توقع هیچ اجر و مزدی به پای امام ریخت . از مردی که ذوب در وجود امام بود و به عشق او زندگی می کرد. از مردی که رابطه اش با امام عاشق و معشوقی بود و حبیب و محبوبی و مرید و مرادی. از مردی که خالصانه در خدمت امام بود و هیچ وقت از امام چیزی برای خود نخواست،چون در او فانی شده بود . بارها و بارها در لحظات استراحت امام بیدار می ماند و از سلامت و آسایش خود برای آسایش و آرامش امام مایه می گذاشت. لحظه ای امام را تنها نگذاشت و آرامش و زندگی و استراحت خود را برای امام گذاشت. در روزها و ساعت های پر تلاطم اول انقلاب خود را سپر آماج حملات سنگینی که ایجاد شد نموده بود. امام از خدمات او به خود و به کشور و انقلاب کاملاً رضایت داشت. همین صفت برجسته بود که موجب شد امام به فرزند ارشد او سید حسن توصیه کند:" پدر داری را از پدرش یاد بگیرد".