ما اميدواريم
«ما اميدواريم»عنوان سرمقالهي روزنامهي تهران امروز به قلم سيدجواد سيدپور است كه در آن ميخوانيد؛ ما اميدواريم، ما بهرغم همهچيز، اميدواريم، ما به فردايي كه بهار ميآيد، به روزي كه شكوفهها ميرسند، ما به لحظههاي باد و باران، به دقايق شكوفايي و رويش، به طراوت و پاكي و صفا، ما به نسيم بهار كه بر اين آب و خاك ميوزد و آدميان سرمازده را سرگرم ميكند، ما به رويش و زايش زمان و زندگي اميد و ايمان داريم. ما بهرغم همه تلخيها، همه غصهها، همه ناراحتيها، همه تاملها و توقفها، همه افتادنها و برخاستنها، همه ترشروييها و تلخزبانيها، همه غيبتها و دروغها، همه كاستيها و تنبليها و همه آنچه بايد ميشد و نشد و همه آنچه شد كه نبايد ميشد، به آيندگان و روندگان اين لحظه از زمان و اين لحظه از تاريخ اميدواريم. هيچكس نميتواند اميد ما را در محاق قرار دهد. هيچكس نميتواند دل اميدواري كه براي ايران اسلامي ميتپد را تحريم كند. هيچكس نميتواند اميد را در حصار قرار دهد، هيچكس نميتواند اميد را بدنام كند، هيچكس نميتواند به اميد خيانت بورزد، هيچكس نميتواند دل اميدوار را تخريب نمايد، هيچكس نميتواند با اميد درآويزد و عليهاش بشورد چراكه اميد ذات زندگي است و نميتوان بدون آن به حيات پرتلاطم چشم دوخت و چشم بست. اگر بشود گلها و شكوفهها را از عطرافشاني باز داشت، ميتوان اميدها را از زندگي بريد و تبعيد كرد. چه بسياران دستها، صداها، حلقومها، نفسها كوشيدند، تلاش كردند، نقشهها چيدند تا در سال پرهياهو و پرگفتوگو و پراتفاق، خانه اميد را خراب كنند تا از پس آن دلمردگي بهجاي سر زندگي، رخوت بهجاي تلاش، نفرت به جاي رفاقت، تفرقه بهجاي وحدت، تخريب بهجاي سازندگي، توهين بهجاي احترام، تهمت بهجاي شفافسازي، خيانت بهجاي خدمت، گريه بهجاي خنده و دروغ بهجاي راستي بنشيند. ما بهرغم همه اين توطئههاي شيطاني و افسار گسيختن نفس اماره در بازار مكاره سياست همچنان به سلوك، منش و روش جاودان اخلاق اسلامي و «تخلقوا باخلاقالله» رسول گرامي اسلام(ص)، اميد و ايمان داريم. اخلاق هم درد ماست و هم دواي ماست. ما به انرژي الهي اين درد و درمان اميد و ايمان داريم. در برابر يأس كهنه سال و بيباوري پيشينيان خسته، دلفسرده و مغموم بايد اذعان كرد كه در اين هياهوي پرقيل و قال ميتوان دل اميدوار به كار و كار و كار براي ايران و اسلام داشت چراكه فرزندان فرداي اين ديار از ما انتظار توأمان توسعه و تعالي، آزادي و بندگي، رفاه و تقوا، ثروت و عدالت، دنيا و دين، ايران و اسلام را ميطلبند و ميخواهند. ما ميتوانيم - و بايد بتوانيم- ايراني در خور و شايسته ايراني بسازيم تا از هر كنگرهاش صداي يكتاپرستي به گوش برسد چراكه ديدگاه عيني تاريخ به ما آموخته كه قدرت واقعي بر سودمندي حيات انسان در راه پويش، پيمايش و بهينهسازي سجاياي محيطي خويش روان خواهد شد. از پي چنين رويشي است كه جامعه اميد توليد ميكند و توليد ثروت ميآورد، ثروت فراغت ميبخشد، فراغت تفكر را پويا ميكند، تفكر خدا را ميخواند، خدا نجات ميدهد، نجات اميد ميبخشد، اميد جامعه را ميسازد، جامعه اميد توليد ميكند و توليد ... در اين صيرورت است كه هويت تاريخي ما نيز معنا مييابد و تجلي ميكند. ما اميدواريم، ما هنوز پرتلاشيم كه تلاش و اميد، آب و نان ما هستند. بايد اراده كرد و تحول را سامان داد كه نه سال به سال «دريغ» از پارسال كه سال به سال «بهتر» از پارسال شود و اين ميسر نميشود مگر آنكه بارقه اميد همچنان پرفروغ باشد. سال 1388 با اميد بسياري شروع شد و با اميد بيشتري بايد ختم شود، اميد بيشتر به توسعه بيشتر، رفاه افزونتر، تلاش فراوانتر، قانونگرايي كاملتر، احترام فزونتر، اقتدار بيشتر، اخلاق متعاليتر، اقتصاد پررونقتر، سلامت شادابتر، فرهنگ پوياتر، هنر جذابتر، ورزش سالمتر و سياست اخلاقيتر. اميد رمز ماست، راز ماست، رمز و راز ما در برابر تباهي، سياهي، كدورت و فرسايندگي سهمناك زندگي است تا اسير ديو پليدي و تنبلي و وادادگي و خستگي نگرديم تا هر روز و هر لحظه بهياد داشته باشيم كه هستيم، به كجا روانيم، به كجا بايد برويم و از كجا نبايد برويم. ما هنوز اميدواريم، به فردا كه بهتر از امروز است و بايد بشود. ما هنوز اميدواريم به زندگي، به زايش، به رويش و به بهار. بهارتان پراميد و اميدتان هميشگي باد.