نقش جنگهاي داخلي لبنان دروضعيت امروزاين کشور درگفتگو باسرپرست سفارت ايران

امروز سالروز آغاز جنگهاي داخلي لبنان در 13 آوريل 1975 است و به همين مناسبت که يکي از مهمترين رخدادهاي تاريخ لبنان به شمار مي آيد، اکثر روزنامه ها و رسانه هاي لبنان تحليل هاي مختلفي را در اين خصوص ارائه کردند.

کد خبر : 107989

ايرنا: اين روز براي مردم لبنان يادآور حوادث تلخي است که به دلايل واهي آرامش را از زنان و کودکانشان ربود، اما به هر حال امروز با قدر دانستن وحدت ملي و کسب تجربه از جنگهاي گذشته سعي مي کنند در راه آباداني و پيشرفت کشورشان گام بردارند. نکته حائز اهميت ديگر در اين خصوص نقش مهم حادثه 13 آوريل 1975 در بين‌‌المللي کردن وضعيت امروزه لبنان است، به همين مناسبت در گفتگويي با ميرمسعود حسينيان سرپرست سفارت جمهوري اسلامي ايران در لبنان به بررسي آن پرداختيم. حسينيان با اشاره به مقدمات تاريخي حادثه آوريل 1975 گفت : در زمان رياست جمهوري شال حلو (1964) در اثر تلاش‌هاي جمال عبدالناصر، وي مجبور شد توافق‌نامه قاهره را امضا کند. بر اساس اين توافق که در 3 نوامبر 1969ميان فرمانده ارتش لبنان و ياسر عرفات امضا شد، ساف اجازه مي‌يافت تا با رعايت شروط معيني که در قرارداد مشخص شده بود ،نسبت به تنظيم و سازماندهي نيروهاي فلسطيني در لبنان اقدام نمايد. وي افزود: در سال 1970 سليمان فرنجيه به رياست جمهوري لبنان رسيد که از ويژگي‌هاي وي پاي‌بندي متعصبانه به امتيازات مارونيت سياسي و مخالفت با حضور فلسطيني‌ها در لبنان بود. دوران رياست جمهوري سليمان فرنجيه(76-1970) را مي‌توان برهه‌اي از تاريخ سياسي لبنان دانست که بحران‌هاي داخلي به صورت يک چهره ثابت در اين کشور درآمد. وي زمامداري خود را در حالي آغاز کرد که توفان ناشي از شکست 1967 اعراب از اسراييل بر پيکر اعراب نواخته مي‌شد و کشتار 1970 فلسطيني‌ها در اردن و حضور آنها در لبنان مشکلاتي جدي را براي اين کشور فراهم آورده بود. سرپرست سفارت جمهوري اسلامي ايران در بيروت افزود: پس از گذشت زمان کوتاهي از حضور فلسطيني‌ها، عمليات نظامي آنها عليه رژيم صهيونيستي از مرزهاي جنوبي لبنان آغاز شد که افزايش اين فعاليت‌ها نگراني ماروني‌ها را برانگيخت. "البته در واقع نگراني آنها ناشي از برهم خوردن توازن ميان مسيحيان و مسلمانان و هم پيمانان فلسطيني ايشان بود، لذا نيروهاي مطرح سياسي در صحنه مارونيت اقدام به تشکيل ارتش‌هاي شبه نظامي مسيحي براي رويارويي با هرگونه توافق احتمالي فلسطيني‌ها و مسلمانان کردند و اين نقطه آغاز تشکيل شبه نظاميان مسيحي عليه فلسطيني‌ها و تشکيل احزاب مسيحي است ". حسينيان در ادامه گفت: در اين راستا احزاب کتائب و وطن‌پرستان آزاد به رهبري پيرجميل و کميل شمعون، استراتژي ايجاد و تقويت هرچه بيشتر شبه نظاميان مسيحي را با جديت دنبال کردند و فلسطيني‌ها هم با برخورداري‌هاي مالي و نظامي و پشتيباني احزاب چپ‌گراي لبناني به دخالت‌هاي خود در امور لبنان افزودند. "در همين زمان اسراييل نيز که از افزايش حضور فلسطيني‌ها و گسترش توان نظامي آنان در لبنان متضرر شده بود، بر عمليات نظامي خود عليه مواضع فلسطيني‌ها در جنوب لبنان افزود و جنوب لبنان به صورت جبهه درگيري روزمره ميان فلسطيني‌ها و رژيم صهيونيستي درآمد". وي ادامه داد: افزايش قدرت نظامي سياسي ساف باعث شد تا پس از مدت کوتاهي اين سازمان تبديل به يکي از نيرومندترين جناح‌هاي موجود سياسي و نظامي لبنان شود. "اولين برخورد ميان شبه نظاميان حزب کتائب و فلسطيني‌ها در 30/7/1974 در منطقه دکوانه در شرق بيروت روي داد که باعث تبليغات شديد مسيحيان و ماروني‌ها عليه فلسطيني‌ها شد و مسلمانان هم چون اين غوغاي سياسي را نه تنها عليه فلسطيني‌ها بلکه عليه کل مسلمانان مي‌دانستند از فلسطيني‌ها حمايت کردند". سرپرست سفارت جمهوري اسلامي ايران در بيروت با اشاره به ساير حوادث رخ داده در اين راستا گفت: در چنين اوضاعي ارتش لبنان در سال 1975 تظاهرات ماهيگيران در شهر صيدا در جنوب لبنان به رهبري معروف سعد از رهبران مسلمان اين کشور را سرکوب و وي را به قتل رساند و از آنجا که معروف سعد از طرفداران الغاي امتيازات سياسي ماروني‌ها بود، از ديدگاه مسلمين قتل او به دست ارتش در واقع اعلام جنگ ماروني‌ها عليه مسلمانان محسوب مي‌شد. وي با اشاره به حوادث روز 13 آوريل 1975 ادامه داد: اين روز از خاطر تاريخ لبنان محو نخواهد شد، چرا که در اين روز جنگ داخلي بدون هيچ پرده‌اي چهره کريه خود را به مردم لبنان نشان داد. يک اتوبوس فلسطيني که از غرب بيروت به طرف شرق در حرکت بود در منطقه عين الرمانه توسط يک پست بازرسي کتائب گلوله‌‌باران شد و تمامي 30 سرنشين فلسطيني آن کشته شدند. "ديري نگذشت که نيروهاي مسلح کتائب در منطقه عين الرمانه و فلسطيني‌ها مستقر در منطقه مسلمان‌نشين شياح در جنوب بيروت بر روي يکديگر آتش گشودند و با سنگربندي بين دو منطقه مذکور آن را به صورت خط تماس و خطرناک‌ترين جبهه درگيري ميان مسلمانان و مسيحيان درآوردند". حسينيان افزود: اين حادثه آتش درگيري را برافروخت و تمامي تلاش‌هاي دولت با شکست روبرو شد و رشيد الصلح نخست وزير وقت در 15 مي 1975 استعفا کرد که اين امر بر بحران افزود و لبنان وارد يک جنگ داخلي شد که مرحله اول آن دو سال طول کشيد و به جنگ دوساله معروف شد. سرپرست سفارت ايران ادامه داد: به دنبال افزايش درگيري‌ها و احتمال تغيير توازن در لبنان، سوريه تصميم گرفت مانع تقسيم و تجزيه لبنان شود و لذا نيروهايي از ارتش اين کشور در اوايل ژوئن 1976 وارد لبنان شدند. "وزراي خارجه عرب در 8 ژوئن 1976 در نشستي در قاهره خواستار ورود نيروهاي بازدارنده عرب به لبنان شدند که در 20 ژوئن 76 اولين گروه متشکل از 900 سوري و ليبيايي و 1300 نفر از عربستان و سودان وارد لبنان شدند که بعدا سوريه با اعزام حدود 6000 سرباز بيشترين تعداد را در اين ارتش به عهده گرفت". وي گفت: با ورود دو عامل يعني فلسطين در ابتدا و سوريه در انتهاي دوران رياست جمهوري فرنجيه، فرصت براي ورود نيروهاي آمريکايي- اروپايي فراهم شد و مشکل لبنان به صورت جدا نشدني در ارتباط با سلسله معادلات منطقه‌اي و بين‌المللي قرار گرفت که اين موضوع با استمرار ترورها و درگيري‌ها بخصوص حملات رژيم صهيونيستي به لبنان در 1987 و 1982 و اشغال مناطق وسيعي از لبنان و در مقابل تشکيل مقاومت و حماسه‌آفريني‌هاي آن تا امروز ادامه دارد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: