غرب بدون توجه به حقوق ملت‌ها راه خود را می‌رود

بیانیه تهران راه به جایی نمی‌برد. طرف غربی خوب بازی نمی کند و برای بازی کردن تنها به قواعد خود ساخته اعتنا میکند.

کد خبر : 110785

به فاصله یک روز از امضای بیانیه تهران توسط روسای جمهور ایران و برزیل و نخست وزیر ترکیه، پیش نویس قطعنامه جدیدی علیه کشورمان از سوی اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل، آماده شده که بر اساس آن تحریم های بیشتری علیه ایران تصویب خواهد شد. به گزارش سرویس سیاسی « فردا» بر اساس گزارش های رسانه های خارجی سوزان رایس، سفیر آمریکا در سازمان ملل متحد این پیش نویس را سه شنبه، ۲۸ اردیبهشت در مقر اصلی این نهاد در نیویورک، بین نمایندگان ده کشور عضو غیردائم شورا توزیع کرد. او در جمع خبرنگاران هدف این قطعنامه را "افزایش هزینه ای که مقام های ارشد ایران به دلیل ادامه سرپیچی از جامعه بین المللی می پردازند" و "تشویق ایران به حل و فصل صلح آمیز نگرانی ها درباره برنامه اتمی اش" اعلام کرد. این مقام آمریکا تاکید کرد که راه مذاکره هنوز بروی ایران باز است. دیپلمات ها انتظار دارند که شورای امنیت در اوایل ماه آینده (ژوئن) این قطعنامه را تصویب کند. در حقیقت این اقدام اعضای دائمی شورای امنیت را می توان به منزله پاسخ آنها به بیانیه تهران قلمداد کرد و این گونه نتیجه گرفت که بیانیه تهران راه به جایی نخواهد برد. این قلم روز گذشته در گزارشی خاطر نشان کرد که ایران حسن نیت خود را برای حل موضوع هسته ای خود نشان داده و حالا نوبت به کشورهای غربی و مشخصا گروه وین است تا حسن نیت خود را نشان دهد. اما واکنش نسبتا سرد آنها به بیانیه تهران و تهیه پیش نویس قطعنامه چهارم علیه ایران و بخصوص تاکید وزیر خارجه آمریکا مبنی بر اینکه بیانیه تهران و موضوع تبادل سوخت، مانع از اعمال تحریم های بیشتر نمی شود، حاکی از آن است که کشورهای غربی راه خود را می روند و به گفته یک کارشناس مسائل روابط بین الملل، به تبادل سوخت قانع نمی شوند. بیانیه تهران از آن جهت راه به جایی نخواهد برد، که از هم اکنون مشخص است دو طرف در گفتگوهای کارشناسی به توافق نخواهند رسید. چرا که ایران انتظار دارد در قبال پذیرش تبادل سوخت موضوع تحریم ها منتفی شده و حتی تحریم های سابق هم کان لم یکن تلقی شود. این خواسته ای است که نمایندگان مجلس نیز در بیانیه روز گذشته خود به آن تاکید کرده بودند. از آن گذشته همانگونه که در مفاد بیانیه تهران آمده، تهران انتظار دارد روند تقابلی موجود بین دو طرف، به رویکردی تعاملی تبدیل شود و مطمئنا این تغییر رویکرد باید ویژه‌گی‌ها و مشخصات عینی و مشهودی داشته باشد که به نظر نمی رسد چنین روندی را از طرف کشورهای غربی شاهد باشیم. تلاش های اعضای گروه 5+1 که حالا گروه وین نامیده می‌شوند، برای اعمال تحریم های بیشتر علیه ایران حاکی از آن است که رویکرد غربی‌ها نه تنها نشانه‌هایی از «تعامل» ندارد، بلکه بیشتر نشان از تشدید تقابل دارد. در کنار بیانیه تهران یک موضوع اساسی که مورد غفلت واقع شد و یا اهمیت موافقت تهران با پیشنهاد ترکیه و برزیل، آن موضوع را تحت الشعاع قرار داد، این است که تبادل سوخت همه داستان یا ماجرای هسته ای ایران نیست. هر چند برنامه ها و فعالیت های صلح آمیز هسته ای کشورمان مبتنی بر روندهای قانونی و زیر نظر آژانس بین المللی بوده و آژانس هم تا کنون مدارکی دال بر انحراف این برنامه ها از مسیر قانونی و صلح آمیز، ارائه نکرده است، اما سه قطعنامه علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل صادر شده که در آنها بر توقف غنی سازی تاکید شده است. مقامات مسئول کشورمان به درستی، غنی سازی را حق قانونی ما می دانند و آنگونه که رئیس جمهور بارها تصریح کرده، موضوع هسته ای کشور ما پایان یافته است، اما هر بار اعضای شورای امنیت با استناد به گزارش های آژانس که عدم توقف غنی سازی را تایید می کند، ایران را متهم به عدول از قطعنامه های غیرعادلانه سازمان ملل کرده و قطعنامه ای دیگر را علیه کشورمان صادر می کنند. گذشته از اینکه تاثیر این قطعنامه ها و اعمال تحریم ها چیست و اینکه ایران اساسا این قطعنامه ها را قانونی ندانسته و نمی پذیرد، این موضوع بهانه ای است در دست طرف های غربی که با استناد به آنها فشارهای خود به ایران را ادامه می دهند. با این وصف موضوع بیانیه تهران اولا با توجه به واقعیات موجود در هر دو طرف و بخصوص برخی انتقادهای داخلی و شرط‌هایی که مجلس برای دولت گذاشته، عملی نیست و به توافق با گروه وین نمی انجامد و دوما بیانیه تهران در صورت حصول به نتایج عملی و مورد رضایت دو طرف ( ایران و گروه وین) پایان ماجرا نیست. کما اینکه هیلاری کلینتون تصریح کرده که بیانیه تهران ربطی به تحریم ها ندارد. در حقیقت با توجه با سابقه موجود از تحولات هسته ای چند ساله، این گونه به نظر می رسد که اساسا کشورهای غربی به چیزی جز منتفی شدن برنامه های هسته ای ایران قانع نمی شوند و این خواسته در هر شرایطی با خواست ایران مبنی بر استفاده از فناوری صلح آمیز هسته ای تفاوت زیادی دارد. بیانیه تهران با وجود انتقادات به جایی که در داخل کشور به آن صورت گرفته، آزمونی بود برای سنجش صداقت غربی ها در ادعاهای خودشان. ایران با وجود همه جوسازی های خارجی و اتهمات علیه خود مبنی بر اینکه همکاری نمی کند، بیانیه تهران را پذیرفت و حسن نیت خود را نشان داد و توپ را به زمین گروه وین و غربی ها انداخت. اما آنگونه که از شواهد و قرائن موجود بر می آید« طرف غربی خوب بازی نمی کند و برای بازی کردن تنها به قواعد خود ساخته اعتنا می کند».

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: