ايران و بازيگران جديد پرونده هسته اي

سوالي كه امروز مطرح است آن است كه ورود بازيگران جديد به پرونده هسته اي كشورمان چه لزومي دارد و اساسا چه امتيازي براي ديپلماسي كشورمان خواهد داشت؟

کد خبر : 110980

حسن محمدي: رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، یک روز پس از توافق تهران برای امانت گذاشتن اورانیوم غنی‌شده در خاک این کشور، اعلام كرد كه اگر ایران در عرض یک ماه به این توافق عمل نکند، تنها خواهد ماند. اين سخنان نخست وزير تركيه درحالي به طور گسترده توسط رسانه هاي خارجي منتشر شد كه بلافاصله پس از آن لولا داسيلوا رئيس جمهور برزيل گفت كه برزيل و تركيه به توافقي با ايران رسيدند كه 6ماه بود آمريكا آن را دنبال مي كرد و ما دقيقا آن چه را كه آمريكا مي خواست انجام داديم!! سوالي كه امروز مطرح است آن است كه ورود بازيگران جديد به پرونده هسته اي كشورمان چه لزومي دارد و اساسا چه امتيازي براي ديپلماسي كشورمان خواهد داشت؟ اين اتفاق در حالي رخ مي دهد كه اكنون ادبیات هسته‌ای ایران تفاوت کرده و بازیگران آن نیز فرق کرده‌اند. حال افرادی وارد پرونده شده‌اند که می‌توانند موازنه بازی را تغییر دهند به همين خاطر از حالا به بعد کار سخت‌تر شده است، هم برای ایران و هم برای غرب. چرا که بازیگران جدید امتیازهای جدید می‌خواهند. ایران در گرفتن وقت از غرب بر خلاف میل غربی‌ها تا به حال موفق عمل کرده اما آیا می‌تواند این بازی را تا آخر با کمترین هزینه و بیشترین پیشرفت پیش ببرد؟ اين ها سوالاتي است كه ذهن پرسشگران سياسي را در عرصه بين الملل و داخل كشورمان به خود مشغول كرده است. در واقع اظهارات نخست وزیر ترکیه یا وزیر امور خارجه امریکا پس از توافق تهران نشان داد كه صدور بیانیه تهران به معنای ختم ماجرای هسته‌ای ایران یا تحریم‌ها نیست، علی خرم، استاد دانشگاه و تحلیل‌گر سیاست خارجی ایران در يادداشتي نوشت:" زمانی که بحث ایران در مرجع اجرایی مورد بررسی قرار گیرد احتمال دارد تصمیمات دیگری اتخاذ شود و همان کشورهایی که در بیانیه تهران کنار ایران بوده‌اند در شورای امنیت ممکن است بر خلاف نظر ایران رای دهند." به هر حال ترکیه کشوری است که روز به روز به نزدیکی رابطه سیاسی خود با ایران می‌افزاید و روابط تهران و آنکارا در دوران حضور اسلامگرایان به رهبری عبدالله گل و رجب طیب اردوغان به عالی‌ترین سطح خود رسیده است. ترکیه نیز با حمایت ایران قدم به پروسه هسته‌ای ایران گذاشت در حالی که روسیه می‌رفت تا با پیوستن به غرب روابط خود را با تهران دگرگون کند و چین نیز تحت فشارهای شدید غربی‌ها به تنها مدافع با قید و شرط از برنامه هسته‌ای ایران تبدیل شود. آنچه كه امروز فارغ از مباحث فوق به طور قطع رقم خورده است اين است كه تركيه و برزيل كه در صحنه سياسي بين الملل نقشي ويژه برعهده نداشتند و تقريبا حاشيه نشين بودند با انتشار خبر صبحانه كاري در حاشيه اجلاس G15 به يكباره به كشورهايي تاثير گذار در توافق هاي هسته اي ايران و غرب تبديل شدند و به نظر مي رسد در آينده علاوه بر گروه موسوم به 1+5 كه ديدگاه شان بر مساله هسته اي ايران موثر بود اين دو كشور نيز براي كشورمان مهم تلقي مي شوند و ما علاوه بر چين و روسيه دو بازيگر ديگري كه براي كسب منافع و افزايش اعتبار بين المللي خود به صحنه آمدند را نيز بايد در كنار خود داشته باشيم و امتيازهاي ويژه اي به آنها بدهيم البته مهمترين تفاوت اين دوكشور با روسيه و چين آن است كه عضو غير دائم شوراي امنيت سازمان ملل محسوب مي شوند و تركيه در پايان دسامبر 2010 و برزيل پايان دسامبر 2011 دوره ماموريت شان تمام مي شود و قطعا كمك چنداني نمي توانند به جمهوري اسلامي ايران نمايند و با گرفتن امتياز از ايران در مقابل تحريم هاي دست نوشته آمريكا يا انگليس بايستند. به هر حال به نظر مي رسد تركيه و برزيل بسيار هوشمندانه خود را وارد چرخه سوخت اتمي ايران كردند و با ادبيات دو پهلوي آنها كه در ابتدا مطرح شد نشان مي دهند كه حالا حالا ها قصد خروج از اين بازي را ندارند اما بايد منتظر ماند تا ببينيم در روزهاي آينده ورود اين بازيگران جديد به سود جمهوري اسلامي ايران است يا تبديل به پاشنه آشيلي ديگر براي ما مي شود، مساله اي كه نيازمند تدبير بيشتر تصميم گيرندگان ديپلماسي كشورمان است. منبع:دي پرس

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: