طنزی بر نحوه برگزاری جشن قهرمانی در فوتبال ایران
با چشمهای از حدقه بیرون زده نعره میکشد و تمام مویرگهای صورتش را به نمایش میگذارد. چنین عکسالعملی در قلب جنگلهای آمازون میتواند ...
کد خبر :
111625
طی سالهای اخیر برگزاری جشنهای قهرمانی مسابقات فوتبال در کشور به یکی از معضلات فوتبال کشور تبدیل شده است.
به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی « فردا » حرکتهای ناموزون صورت گرفته از سوی افراد از بازیکن گرفته تا مربی و تماشاگر و حتی در برخی اوقات مردم شهر سبب شده تا جشنهای قهرمانی در بسیاری اوقات ناراحتیها و مشکلات بسیاری را به وجود آورد.
از همین رو همشهری تماشاگر در طنزی جالب این رفتارهای نامتعارف را سرزنش کرده که در مطلب زیر بخشی از آن را میخوانیم:
بازیکن پس از سوت پایان بازی به سمت نقطه نامعلومی شروع به دیودن میکند و حرکات نگران کنندهای را با دست و پایش انجام میدهد. گاهی میخندد، گاهی اشک میریزد و به شدت خودش را به آغوش اولین کسی که سر راهش سبز شود پرتاب میکند. سرانجام بازیکنان در گوشهای از زمین روی هم میریزند و با جدیت خاصی بازیکنی که زیر همه قرار گرفته را له میکنند. بعد نوبت به دور افتخار با جام قهرمانی میرسد. دریغ از ذرهای ظرافت و سلیقه. جام را طوری بالای سر و کمی جلوتر از بدن میگیرند و به سرعت میدوند که انگار بدون فوت وقت باید به زائو آب گرم برسانند. در انتها هم قسمت حرکات موزون در رختکن از راه میرسد و خوش به حال آنهایی که این حرکات را ندیدند و از دنیا رفتند. تماشاگر با چشمهای از حدقه بیرون زده نعره میکشد و تمام مویرگهای صورتش را به نمایش میگذارد. چنین عکسالعملی در قلب جنگلهای آمازون میتواند یک گله شیر گرسنه را تا شعاع 200 کیلومتری عقب بنشاند. عدهای از آنها وارد زمین میشوند و به مناسبت قهرمانی، لباس بازیکنان تیم محبوبشان را به تن آنها جر میدهند. در ادامه این جشن رمانتیک تماشاگران وارد
شهر میشوند و هرآنچه جلوی چشمشان بیاید اعم از اتوبوس، عابربانک و باجه تلفن را به اجزای تشکیل دهندهاش تبدیل میکنند. این مراسم تا پاسی از شب ادامه خواهد داشت. مدیر کت شلواری مدیر کت شلواری یعنی مدیری که در حال حاضر مشغول به کار است و پشت میز مدیریت جلوس کرده. او پس از قهرمانی تیمش با زیرکی خاصی خودش را در تیررس دوربینهای تلویزیونی قرار میدهد و با لحنی خسته و در حالی که سعی میکند مقداری اشک در چشمش جمع کند این قهرمانی را به هزار و یک نفر هدیه میدهد. آقای مدیر به سمت جمعیت شادمان میرود و مقابل آنها تعظیم میکند. این حرکت پیام مهمی را در دل خود دارد. پیامی با این مضمون که: «بیمعرفتها دو کلمه هم ما رو تشویق کنید دیگه». مدیر پیژامهای مدیر پیژامهای یعنی مدیری که سابق بر این مدیریت تیم قهرمان را برعهده داشته و در حال حاضر با پیژامه و عرقگیر قهرمانی تیم سابقش را در منزل و پای تلویزیون به تماشا نشسته است. ابروهای این موجود در این شرایط تا نزدیکی زیر بینی پایین میآید و اصوات نامفهومی را زیر لب منتشر میکند. تا دو ساعت پس از قهرمانی هیچ جنبندهای نباید اطراف مدیر
پیژامهای آفتابی شود. موارد زیادی گزارش شده که این مدیر پس از قهرمانی تیم سابقش فرزندانش را زیر باد کتک گرفته و راهی بیمارستان کرده است. مربی عدهای از مربیان پس از قهرمانی توانایی عجیبی در تشخیص درجه مرام و معرفت افراد پیدا میکنند و مثلاً فریاد میزند: «فلانی خیلی مرده» یا «فلانی خیلی نامرده». این حالت البته بسیار گذراست و تا دقایقی پس از قهرمانی بیشتر طول نمیکشد. نتایج تحقیقات نشان میدهد مربیان پس از قهرمانی نیاز ویژهای به بالا و پایین پرتاب شدن دارند و اگر این نیاز برطرف نشود خطر ایست قلبی ناگهانی وجود خواهد داشت. آنها به میان بازیکنان میروند و میگویند: «خواهش میکنم من را بالا و پایین نیندازید... خواهش میکنم... خب بیاندازید اما یواش». مردم عادی لحظاتی قبل از قصابی بیرون آمده و بابت بسته کوچکی که در دست دارد نزدیک به 100 هزار تومان پیاده شده. در همین حین اتوبوس حامل هواداران شادمان تیم قهرمان هلهلهکنان از کنارش عبور میکند و پشت چراغ قرمز متوقف میشود؛ «آهای آقا قرمزی یا آبی؟... باتوام، قرمز یا آبی؟» زیر لب ناسزایی میگوید اما آنها ول کن نیستند. ناسزا را
بلندتر تکرار میکند و... «چی گفتی؟ الان خدمتت میرسیم.» چند تا هیکل از اتوبوس پیاده میشوند و او را بابت این که نه قرمز است و نه آبی تنبیه میکنند. کمی آن طرفتر گربه لاغری پاکت گوشت را به دندان گرفته و دور میشود. راننده شرکت واحد از آینه اتفاقات هولناکی که پشت سرش در اتوبوس در حال وقوع است را رصد میکند اما جرأت اعتراض کردن ندارد. یک نفر برعکس از میلهها آویزان شده و با کف پا به سقف ضربه میزند. سقف که سوراخ میشود جمعیت هلهلهای میکشند و به افتخار زننده ضربه کف میزنند. در همین لحظه شیشه عقب اتوبوس کلا از جا درمیآید و پس از سقوط در بزرگراه هزار تکه میشود. راننده بارها تاکید میکند طرفدار همان تیمی است که مسافران از آن حمایت میکنند اما باز هم از شعارهای دسته جمعی که کلمه «راننده» در آنها گنجانده شده در امان نمیماند. اتوبوس به مقصد میرسد و مسافران نفری یک صندلی به عنوان یادگاری با خودشان میبرند. اقای راننده تکه آهنی که تا چند ساعت قبل اتوبوس بود را کنار خیابان پارک کرده و از این که هنوز نفس میکشد خدا را شکر میکند. شیرینی فروش آقای شیرینی فروش زیاد فوتبالی نبود
اما وقتی متوجه تفاوت ویژه فروش شیرینی تر با شبهای قبل شد، بو برد که حتماً خبرهایی هست. پرسوجو کرد، گفتند: «فلان تیم قهرمان شده». چشم آقای شیرینی فروش برقی زد و چند دقیقه بعد مقوایی که روی آن نوشته شده بود: «قهرمانی تیم... مبارک باد» را چسباند پشت شیشه. هنوز در رویای فروش ویژه آن شب به سر میبرد که با صدای ترسناکی سرجایش میخکوب شد. هواداران تیم رقیب آجری را به سمت نوشته پرتاب کرده بودند اما چون مقوا پشت شیشه چسبانده شده بود... انسانهای بیکار تعدادشان کم نیست. آقای میانسالی در میدان رسالت روی جعبه میوه نشسته بود که ناگهان متوجه شد عدهای در آن سوی میدان بزن و بکوب راه انداختهاند. دوان دوان خودش را به محل رساند. لحظاتی بعد حلقهای دور او تشکیل شده بود و چنان در اجرای حرکات موزون انرژی میگذاشت که هر لحظه بر تعداد جمعیت افزوده میشد. کف خیابان خوابیده بود و هلیکوپتری میزد! یکی گفت: «بنده خدا از اونهاست که یه عمر در حسرت قهرمانی مونده». مراسم که تمام شد آقای پرانرژی از یکی از حاضران پرسید: «حالا قضیه چی بود؟ این پرچم چیه دستت؟ جون داداش قضیه چی بود؟»