آرزوی زیبای مادری برای تنها فرزندش
« آبتان سرد، نانتان گرم.»
مادر محرم راز است، محرم درد دلهاي ماست، مادر نقطه عشق است، والاترين، پاكترين حس بزرگ زندگي است، مادر سرچشمه مهر و دوستي است، تبلوري از زيبايي و شكوه و عظمت خداست. مادر يعني دلي به وسعت دريا. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشحويان ايران(ايسنا) ـ منطقه خوزستان ـ اين جا تكهاي از بهشت، تجميع قلبهاي پاك مادران و پدراني است كه چرخگردون بيوفا آنها را از آغوش گرم خانواده جدا كرده و دير زماني است كه همسفره شدن دگر بار با فرزندانشان آرزويي است بزرگ، آرزويي كه شايد ديگر هيچگاه محقق نشود. اين جا سراي سالمندان موسسه خيريه صالحين اهواز است. خيلي وقت بود كه دوست داشتم به اين جا بيايم اما هر بار به علتي سعادت ديدار اين عزيزان نصيبم نميشد تا اين كه ميلاد حضرت فاطمه(س) و روز زن بهانهاي شد تا به اين جا بيايم پاي حرفهاي يكي از مادران اين موسسه بنشينم. در ورودي موسسه را ميزنم، آقايي حدودا 60 ساله در را به رويم باز ميكند و پس از چند سوال كوتاه مرا به محوطه هدايت ميكند. در هواي گرم ظهر، انتهاي حياط، پيرمردان زيرسايباني نشستهاند. نگاههاي ملتمسانه و مشتاقانه آنها در هنگام ورود، حس غمگيني به من ميدهد. گويا منتظر كسي هستند. وارد بخش بانوان ميشوم به اطراف نگاه ميكنم، اين جا هم انگار همه منتظر كسي هستند. پرستاري به استقبال ميآيد. بسيار خوش برخورد است، علت حضورم را برايش توضيح ميدهم و از او ميخواهم تا يكي از مادران اينجا را براي صحبت كردن به من معرفي كند. او معصومه يدالهينارساني را معرفي ميكند و ميگويد: بسيار خوشصحبت است! وارد اتاق ميشويم، او بر روي تخت خود رو به روي در، نشسته است، هر چه كه به تخت او نزديك ميشوم، شور و شوقم براي رسيدن به او و صحبت كردن با او بيشتر مي شود. به تخت او ميرسيم پرستار، مرا به او معرفي ميكند و ميگويد اين خانم براي ديدن شما آمده است. در چين و چروك صورتش لبخند دلنشيني نقش ميبندد، به او سلام ميكنم و ميبوسمش و او هم پاسخ مرا ميدهد. تختش را جمع و جور ميكند تا من بنشينم. چقدر شبيه مادر بزرگ از دست رفته من است. تا كنارش مينشينم نايلوني را كه پر از كامواهاي رنگارنگ و ليفهاي بافته شده است، نشانم ميدهد و شروع ميكند به صحبت ... ميگويد: « اين جا همه كار ميكنم، ليف ميبافم، لباسهايم را ميشويم، به مريضها آب ميدهم، كمكشان ميكنم اما برنج و خورش را نميتوانم درست كنم.» و در حالي كه ليفهايش را زير و رو ميكند ميگويد: « قابل تو را ندارد.» از او ميخواهم تا داستان زندگياش را برايم روايت كند. « در فارسان متولد شدم اما بزرگ شده مسجدسليمان هستم. 15 سال كه داشتم پدرم من را شوهر داد اما شوهرم آدم پاكيزهاي نبود، عرق خور بود و ترياك هم ميكشيد.» ميپرسم: شوهرت چند ساله بود؟ « نميدانم شايد 30، 40 ساله. قبل از اين كه من زن او شوم، 2 بار ازدواج كرده بود و پس از مدتي زنهايش را طلاق داده بود. شوهرم خيلي اذيتم كرد.» به دستان چروكش نگاه ميكند و ميگويد: « داغم ميكرد و ميگفت بايد ترياك بكشي اما من نكشيدم. اذيتهاي او آن قدر ادامه پيدا كرد تا اين كه من در حالي كه باردار بودم خانه او را ترك كردم و به منزل پدرم رفتم.» و معصومه اين گونه پدرش را توصيف ميكند: « پدر پيرم، انسان با خدا و قرآنخوان و دعاكني بود.» از به دنيا آمدن تنها فرزندش ميگويد: « پسرم روز تيغ (عاشورا) به دنيا آمد، نام او را حسينعلي گذاشتم.» و از اين زمان به بعد معصومه تمام هم و غم خود را براي بزرگ كردن و خوشبخت كردن حسيناش ميگذارد. « وقتي حسين به دنيا آمد ديگر به پاي او نشستم و شوهر نكردم، زحمت كشيدم، كلفتي كردم، قاليبافي كردم، حسين را بزرگ كردم، دانشگاه فرستادم، برگه معافي سربازي برايش گرفتم، رفت سر كار، برايش زن گرفتم و حالا هم او هفت هشت سال است كه مرا اين جا گذاشته است... الان هم او در جزيره خارك كار ميكند و زن و بچهاش در اصفهان زندگي ميكنند. 2 دختر به نام مهسان و مريم دارد كه يكي دانشگاهش را تمام كرده و ديگري هم دانشآموز است.» ميپرسم: چه شد كه آمدي اين جا؟ « پدرم 10 سال پس از آن كه من به خانهاش برگشتم فوت كرد و مادرم هم 10 سال بعد از او عمرش را به شما داد. پس از آن كه خانه پدري را فروختيم، من با سهم خودم خانهاي اجاره كردم اما تنها بودم. عروسم به پسرم گفت من نميتوانم از مادرت مراقبت كنم، خواهرم هم گفت ما نميتوانيم از زن مردم نگهداري كنيم و بعد پسرم من را به اين جا آورد.» و چقدر زود مهر و محبت در اين زمانه رنگ ميبازد... ميپرسم: پسرت دوست داشت در كنار آنها زندگي كني؟ « زنش دوست نداشت، من هم نميخواستم در زندگيشان دخالت كنم و باعث ناراحتيشان شوم؛ آبشان سرد، نانشان گرم.» و مادر چه دل بزرگي دارد... معصومه همچنان به بيان شيرين خود ادامه ميدهد: « پسرم مرا از مسجدسليمان به اهواز آورد و از زماني هم كه آمدهام اهواز اين جا بودهام.» با دست، روي تخت خود ميزند و ميگويد: « از زماني كه به اين جا آمدهام روي همين تخت بودهام و هيچ وقت جاي آن را تغيير ندادهام.» از او ميپرسم: پسرت هم به تو سر ميزند؟ « پسرم هر ماه براي غذايي كه اين جا ميخورم 100 يا 200 هزار تومان پول ميدهد و بعد هم در حياط همديگر را ميبينيم. بعضي وقتها 2 ماه طول ميكشد تا بيايد اما بعضي وقتها هنوز ماه تمام نشده، به من سر ميزند.» - زن و بچههاي پسرت چه طور؟ « آنها هم سالي يك بار يا هشت، نه ماهي يك بار به من سر ميزنند، شيريني ميآورند، لباس ميآورند. عروسم ميگويد ما ميخواهيم بياييم تو را ببريم! اما من ميگويم كاش اين اتفاق نميافتاد، ديگر برگشتن فايدهاي ندارد.» ميپرسم: از پسرت راضي هستي؟ بيدرنگ پاسخ مثبت ميدهد و ميگويد: « اين همه برايش زحمت كشيدم، شوهر نكردم، سيني غذا و چاي گذاشتم دستم، دورش گشتم، حالا او را نخواهم؟!» و باز تكرار ميكند: «آبش سرد، نانش گرم.» و من در اين لحظه تنها سكوت ميكنم و در دل، بزرگي قلب معصومه را ستايش ميكنم و ناگاه جمله هميشگي مادرم به ذهنم خطور ميكند؛ « تا مادر نشوي مادر بودن را حس نميكني.» ميپرسم: اين جا به شما خوب ميرسند؟ « بد نيست. صبحها نان، كره، مربا و خامه، ظهرها هم برنج و خورش، ماست، دوغ و سبزي ميدهند.» - پس شام چه ميخوري؟ و او به بيماري قلبياش اشاره ميكند و ميگويد: «دكتر گفت معصومه يداللهي نميگويم شام نخور، بخور، اما به خاطر مشكل قلبت كم بخور.» او ادامه ميدهد: « شما و ديگران براي ما پتو ميآوريد، لباس، جانماز، چادر نماز، خورد و خوراك و هر چه كه بتوانيد ميآوريد. ميپرسم كساني كه در اين جا به شما رسيدگي ميكنند، ميتوانند جاي پسرت را بگيرند؟» پاسخش منفي است. « كساني كه اين جا هستند براي ما خيلي زحمت ميكشند اما كدامشان ميتوانند جاي پسرم را بگيرند؟ دختر ندارم، برادر ندارم، خواهرهايم هم كه در تهران و اصفهان و فارسان به دنبال زندگي خود هستند، تنها يك پسر دارم.» او به توپي كه در اتاق است اشاره ميكند و ميگويد: « هر سهشنبه در حياط ورزش ميكنيم.» ميخندد و ادامه ميدهد: « هميشه نمره ورزشم 20 است، 2 كلاس هم سواد دارم.» معصومه بيمقدمه از من ميپرسد: « تو انگشتر داري كه به من يادگاري بدهي؟ » و من كه انگشتري براي او به همراه ندارم. قول ميدهم تا بار ديگر كه به جا آمدم، انگشتري برايش بياورم. او انگشتر پنج تن براي جانمازش ميخواهد. سپس گوشوارههاي اشك مانندي هم كه به گوش هايش آويزان است، نشانم ميدهد و ميگويد: «همه من را دوست دارند...» چه دل شاد؛ انگار نه انگار زمانه با او بد تا كرده است. در همين حين كه با معصومه گرم صحبت هستم، پرستاري به جمع ما اضافه ميشود و معصومه درباره او ميگويد: « اين عقد كرده، دختر خوبي است، گوشوارههايم را هم او گوشم كرده است.» و پرستار لبخند مليحي ميزند. به معصومه ميگويم: پنج شنبه روز مادر است، فكر ميكني پسرت به ديدنت بيايد؟ - « شايد بيايد شايد نيايد، اگر زنش بگذارد ميآيد و اگر نگذارد... نميآيد.» ميپرسم: دوست داري بيايد؟ زود و بيدرنگ ميگويد: « مگر ميشود مادر اولادش را نخواهد.» ميپرسم: دوست داري باز هم بچه داشتي؟ پاسخش مثبت است و ميگويد: « مگر بچه بد است؟!» اين بار معصومه از من سوال ميكند: « براي روز مادر اين جا ميآيي؟» و من تنها يك كلمه ميگويم: انشاالله. آخر صحبتمان، سوال ديگري به ذهنم ميآيد و به معصومه ميگويم: راستي خانم يداللهي، چند سال داري؟ اول ميگويد نميدانم اما بعد ميگويد: « از 80 سال، سه سال كم.» صحبتهاي معصومه كه تمام ميشود، قلم و كاغذ را كنار ميگذارم و از بين ليفهاي او دو ليف نارنجي انتخاب ميكنم و باز هم معصومه مي گويد: « قابل تو را ندارد، اينها را به يادگار از طرف من پيش خودت نگه دار.» از معصومه و بقيه خداحافظي ميكنم و در دل، آرزوي معصومه را براي آنها تكرار ميكنم: « آبتان سرد، نانتان گرم.»