قطعنامه ای عليه مردم

دکتر حشمت الله فلاحت پيشه

کد خبر : 112967

به ياد دارم در يک نيمه شب زمستاني که شهر اسلام آباد غرب در ميان يخ و کولاک در سرما و خاموشي به سر مي برد، به ناگاه صداي غرش موشک، خواب يکصد هزار نفر جمعيت شهر را آشفته کرد. مردمان اين منطقه همچون ديگر مرزنشينان به يک کو£ روزانه عادت کرده بودند. آنها براي گريز از بمباران هاي ممتد دشمن بعثي که گاه نيم ساعت طول مي کشيد، روزها به کوهستان پناه مي بردند و شب ها به خانه هاي نيمه ويران خود مراجعه مي کردند، دشمن براي شکست اين نوع مقاومت، تغيير استراتژي داده بود، چاره اي نبود، در آن شب سرد مرد و زن، طفلان و پيران، راه سخت و سرد کوهستان را در پيش گرفتند و شب را در کنار آتش هاي بزرگ هيزم درکوه به سر مي بردند و... اين خاطره تنها صفحه اي از هشت سال تحمل مردم ايران در بزرگترين اتفاق جنايتکارانه عليه ملتي بود که مي خواست آزاد از سلطه بيروني و استبداد داخلي زندگي کند. اما آنها هنوز پاي وطن خود ايستاده اند. به ياد دارم در يک نيمه شب زمستاني که شهر اسلام آباد غرب در ميان يخ و کولاک در سرما و خاموشي به سر مي برد، به ناگاه صداي غرش موشک، خواب يکصد هزار نفر جمعيت شهر را آشفته کرد. مردمان اين منطقه همچون ديگر مرزنشينان به يک کو£ روزانه عادت کرده بودند. آنها براي گريز از بمباران هاي ممتد دشمن بعثي که گاه نيم ساعت طول مي کشيد، روزها به کوهستان پناه مي بردند و شب ها به خانه هاي نيمه ويران خود مراجعه مي کردند، دشمن براي شکست اين نوع مقاومت، تغيير استراتژي داده بود، چاره اي نبود، در آن شب سرد مرد و زن، طفلان و پيران، راه سخت و سرد کوهستان را در پيش گرفتند و شب را در کنار آتش هاي بزرگ هيزم درکوه به سر مي بردند و... اين خاطره تنها صفحه اي از هشت سال تحمل مردم ايران در بزرگترين اتفاق جنايتکارانه عليه ملتي بود که مي خواست آزاد از سلطه بيروني و استبداد داخلي زندگي کند. اما آنها هنوز پاي وطن خود ايستاده اند. به اعتقاد نگارنده، نبايد از صدور قطعنامه هاي تحريمي عليه ايران استقبال کرد و اصولا قطعنامه را «کاغذ پاره» نمي دانم، اما اعتقادم بر اين است که اگر اقدامي در يک فرايند ناعادلانه و با هدف ممانعت از توسعه و پيشرفت ايران اسلامي صورت گرفت، حتما بايد همدلانه در مقابل آن بايستيم. نگاهي به تاريخچه صدور1928 قطعنامه شوراي امنيت سازمان ملل متحد نشان مي دهد که کمتر قطعنامه اي به اندازه قطعنامه شماره1929 عليه ايران در شرايطي ناعادلانه، خلاف منشور ملل متحد و کاملا فريبکارانه صادر شده است. طبق بندهاي قطعنامه جديد (در مقايسه با قطعنامه هاي قبلي) اجازه رهگيري کشتي ها و هواپيماهاي ايراني در صورت تشکيک در محموله آنها داده مي شود. کشورها مي توانند کالاهاي ممنوعه کشف شده را منهدم و حتي تاراج کنند، سوخت مورد نياز کشتي هاي ايراني را تامين نکنند، صدور تجهيزات و سلاح هاي سنگين به ايران ممنوع شده، هر نوع معامله هسته اي با جمهوري اسلامي مورد تحريم قرار مي گيرد و سرانجام اينکه برخي تحريم ها به توسعه و آزمايشات موشکي ايران نيز شمول پيدا مي کند. البته بخش عمده تحريم هاي فوق پيش از طرح در قبال ايران، اجرايي شده است و صادر کنندگان قطعنامه، بيشتر به دنبال تحميل بار رواني به کشور هدف بوده اند. اکنون آنچه براي مردم ايران اثبات شده اين است که ديپلماسي امروز آمريکا و برخي کشورهاي همسوبا آن، ادامه جنگ گذشته عليه جمهوري اسلامي است. يعني به عبارتي حتي اگر موضوع هسته اي نيز نبود، عامل ديگري به عنوان بهانه مطرح مي گرديد. بلافاصله پس از جنگ تحميلي موضوع صلح خاورميانه در دستور کار قرار گرفت و ايران به عنوان مخالف طرح صلح اعراب با اسرائيل، هدف سياست مهار قرار گرفت. بعد از آن موضوع حقوق بشر و «گفتگو» هاي انتقادي بر آن محور مطرح گرديد و سرانجام اينکه در طول هفت سال اخير موضوع هسته اي به عنوان ابزاري براي ايجاد اجماع عليه کشورمان مطرح شده است. هيچ کدام از پروژه هاي گذشته و حال ايران نيز بسته نشده است. در موضوع اخير، برزيل و ترکيه با دعوت رسمي آمريکا براي توافق با ايران وارد شدند و24 ساعت پس از صدور بيانيه تهران مشخص شد که «اوباما» نيز همچون اسلاف خود به دنبال «تطويل بحران» است نه حل آن. او از اين فرصت ديپلماتيک براي رسيدن به توافق با ايران استفاده نکرده و به عکس، آن را به زمينه اي براي تحريک «روسيه» به کار گرفت و روس هايي که انتظار نداشتند ايران گزينه اي غير از آنها را براي مبادله سوخت معرفي کند، به آمريکا نزديک شده و «تباني بزرگ» به روش عهدنامه هاي «ترکمنچاي»، «گلستان»، «تيلسيت»، ايام جنگ تحميلي و صدور چند قطعنامه شوراي امنيت و شوراي حکام عليه ايران در5 ساله اخير صورت گرفت. براي آينده اين موضوع سه مسير قابل پيش بيني است: 1. مذاکره از موضع ضعف (طرح آمريکا، فرانسه و انگليس) 2. مذاکره با واسطه روسيه و چين 3. مذاکره از موضع برتر (عرف ديپلماتيک جمهوري اسلامي ايران) در مسير اول سه کشور غربي تمام راه هاي مذاکره با ايران را بستند تا پس از صدور قطعنامه جديد، جمهوري اسلامي را از موضع ضعف وادار به مذاکره نمايند. اين مسير، يک راه خطرناک است که با هدف «عراقيزه» کردن پرونده ايران طراحي شده و چون «حديقف» ندارد، سياست هاي30 سال گذشته آمريکا در قبال جمهوري اسلامي را در بعدي فراگيرتر دنبال مي نمايد. اکنون در کنگره آمريکا طرح تحريم جامع و فلج کننده ايران از سوي نمايندگان و سناتورهاي آن کشور با اين اميد مطرح مي شود که در گام هاي بعدي به پيش نويس قطعنامه هاي آينده شوراي امنيت تبديل شود. مسير دوم، بازگشت به ديپلماسي از کانال روسيه و با همراهي چين است. چين تا سال2025 و روسيه تا زمان رسيدن به توسعه پايدار بعد از فروپاشي داعيه هاي اختلاف زاي جهاني خود را به حالت تعليق درآورده و مشغول تباني با آمريکا بر سر مسائل منطقه اي هستند. بنابراين آنها نيز به روش ديگر از تطويل بحران هسته اي ايران سود مي برند. هر چند ضرورت کسب امتياز از دو طرف دعوا، آنها را مجبور مي کند که صحنه مذاکره جدي تر از نوع اول باشد. چرا که افتادن کشورهاي هدف در سراشيبي امتياز دادن و تسليم کشورهاي غربي را به خاکريزهاي شرق سابق نزديکتر مي کند و پايان دعوا بر سر بازيگران کوچک و متوسط، فضاي مانور چين و روسيه در مقابل غرب را محدودتر خواهد ساخت. بي شک گام برداشتن در مسير دوم نيز منافع جمهوري اسلامي را تامين نخواهد کرد. چون بزرگترين آفت اين راه، تباني هر از گاه قدرت هايي است که براي به تاخير انداختن چالش هاي خود نيازمند تحريف ميادين عمل مشترک هستند. و سرانجام، مسير سوم، راه مطلوب سياست خارجي جمهوري اسلامي است. طبق سنت بازي هاي هسته اي کشورها، دستاوردهاي متوالي هسته اي، برگ برنده مذاکرات و توافقات مربوط به آن مي باشد. تا شش سال پيش جمهوري اسلامي حتي از داشتن 20 دستگاه سانتريفيوژ نيز منع مي شد اما اکنون حاضرند بر سر برخورداري از ده هزار دستگاه سانتريفيوژ با ايران مذاکره کنند. احساس حقانيت وحدت گرايانه ايراني ها نيز اين رويکرد را تقويت مي کند. طوري که طبق تجربه تاريخي هيچ اقدامي به اندازه سياست هاي ناعادلانه و محروم ساز بيروني منجر به تقويت انسجام ملي ايراني ها نمي شود. امروزه حتي مخالفان جمهوري اسلامي در خارج ازکشور نيز مي دانند توجيه و مشروع سازي قطعنامه هاي ضد ايراني تنها باعث نفرت بيشتر ايراني ها از آنها خواهد شود. قطعنامه1929 غرور ايرانيان، توسعه و آينده فرزندان ايران زمين و بويژه راه خود اتکاي رشد اقتصادي و دفاعي آنها را نشانه گرفته و بنيان آن نيز بر يک دروغ بزرگ شکل گرفته است. مردم ايران در طول جنگ تحميلي، با تکيه برحقانيت خود، در مقابل جمع ناصادق36 کشور دنيا ايستادند. سرنوشت صدام و حاميانش و حوادث بعدي حقانيت اين ملت را اثبات کرد. در راه سوم وحدت و همراهي مردم با سياست هاي کلي کشور، برگ برنده اصلي است. به همان ميزان که دشمنان کشور از اختلافات داخلي ايرانيان براي شکل دادن به سياست هاي ضد مردم استفاده مي کنند، پشت گرمي زمامداران کشور به حمايت مردم و وحدت آنها در دفاع از دستاوردهاي توسعه اي کشور، همواره خنثي کننده توطئه هاي ضد ايراني بوده است. مردمي که در شرايط جنگ سخت در کنار آرمان هاي وطن خود بوده اند، قادرند به خوبي طراحان امواج جنگ نرم را نيز ناکام گذارند، بويژه آنکه امروز بر ويرانه هاي آن جنگ نيز بنيان هايي قابل اتکا ساخته شده است.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: