جنگ سوم «نبردي از نوع ديگر»
علي شمخاني
نظاميان رژيم اشغالگر اسرائيل در يک اقدامي دفاع ناشدني حتي توسط بنيانگذاران، متحدين و شرکاي خويش، با ثبت رکورد جديد از ميزان ددمنشي جنگ سومي و نبردي از نوع ديگر، اما با پاياني مشابه دو جنگ پيشين (33 روزه و غزه) از نظر نتيجه، يعني شکست را به کارنامه خود افزود. رژيم صهيونيستي پس از تهيه گزارش وينوگراد، سعي در القاي اين پرسش در ذهن صاحب نظران را داشت که براي بازسازي هويت شکست ناپذيري نظامي اش (تا پيش از دو جنگ نامبرده) به دنبال فرصتي براي اقدام نظامي پيروزمندي عليه يا چند ضلع از مربع مقاومت (ايران، سوريه، حزب الله، حماس) است. هرچند اين رژيم، هنوز يک سال به پايان پنج ساله گزارش وينوگراد به عنوان فرصت را در اختيار دارد؛ اما در چهار سال گذشته، با مجموع اقدامات آماده سازي دروني در ابعاد رواني و عملياتي و نيز افزايش مانورهاي نظامي و هوايي طولاني مسير و افزايش ميزان کمکهاي نظامي ويژه دريافتي از ايالات متحده آمريکا و مانورهاي مشترک با ايالات متحده آمريکا و تقرب به ناتو با سناريوهاي مشخص براي بازيابي هيبت از دست رفته و حتي در بوق و کرنا کردن عبور زيردريايي هايش از کانال سوئز، به اين واقعيت نزديکتر شد که توان اقدام نظامي پيروزمند عليه ضلع محکم مربع يعني جمهوري اسلامي ايران را در خود به دليل ضعفهاي جدي درون سيستمي و قابليتهاي پاسخگويي حريف با توجه به شرايط ويژه منطقهاي و جهاني را ندارد و نتيجه اين کار، نيز اين بود که با افزايش قطر کارنامه، شکست پس از هر عمليات نظامي را محتمل تر از هر برآورد ديگري را بايد انتظار کشيد؛ بنابراين، ميتوان نتيجه گرفت که از اقدام نظامي عليه جمهوري اسلامي ايران به عنوان يک ضلع از مربع مقاومت براي بازسازي گذشته برگشته و اين واقعيت را به شکل تحميلي و ناخواسته پذيرفته است. اما در کنار پذيرش واقعيت پيش گفته، نکته ديگري خودنمايي ميکند و آن اين که اين رژيم غاصب صهيونيستي، ديرکرد در مقابله با تهديد برگرفته از افزايش ظرفيت نظامي مربع مقاومت (ايران، سوريه، حزب الله و حماس) را مستلزم افزايش هزينه ثبات و بقاي رژيم را در آينده تصور ميکند و خود را در چهارراه تصميم گيري اجتناب ناپذير براي مقابله يا کنار آمدن به شکل گيري فزاينده تهديد ميبيند؛ چهارراهي با خيابانهايي همنام با صلح و جنگ و تأخير اختلافي و بن بست؛ چهارراهي که يک راه آن چنانچه برگزيدن صلح باشد، مستلزم عقب نشيني سرزميني است و چنانچه راه جنگ را مد نظر قرار دهد، عدم قطعيت پيروزي است. راه سوم، راه تأخيري با ايجاد مسائل فرعي براي دوري از پذيرش سه واقعيت ديگر اين چهارراه، يعني اختلاف اندازي با بهره گيري از فرصت اختلاف درون فلسطيني، درون لبناني و درون منطقهاي (اعراب و ايران) اختلاف با غرب و آمريکا در موضوع چالش گيري موضوع صلح (شهرک سازي و روند صلح) و يا سياست هستهاي آمريکا (در برگيري «ان.پي.تي» و شمول آن بر رژيم اشغالگر) و اين در حالي است که جوامع غربي (دولتها و ملت ها) فرايند احساس سنگيني هزينه اقدامات اسرائيل را بيش از پيش در نظرسنجيها روي دوش خويش بازتاب داده اند و سرانجام پيامدهاي هر سه راه پيش گفته، به سمت راه چهارم که درون جامعه اسرائيل است که سرريزي غير از اختلاف بين مردم و حکومت وبين سياسيها و نظاميها و در درون سياسي ها، دستاوردي نداد و اين راه چهارم، همان راه بن بست است. بنابراين، رژيم غاصب صهيونيستي، امروز خود را افسر کلانتر چهارراه بلاتکليفي ميبيند که عصبيت ناشي از اين وضعيت او را به وادي پيش بيني ناشدني و ناخواسته يعني وضعي در مقابله با کشتيهاي حصارشکن و صلح خواه به سمت غزه کشاند. ضمن اين که اين امر، ناشي از نوعي عصبيت است و امکان تکرار آن را به گونه ديگر، منتفي نبايد ديد. به همين دليل، آمادگي رويارويي با هر نوع کاري، شرط جلوگيري از بروز آن به شمار ميآيد. البته در کنار اين رخدادها و رويدادهايي که رفتار اين کشور جعلي را بيش از گذشته در محاق و جنبره پرسشهاي جدي در اذهان جهانيان گذارد و آنچه از اين رهگذر دريافت نظاميان جهان شد، اين بود که قدرت هستهاي اسرائيل پشيزي نميارزد و همين بود که قدرت هستهاي در سه جنگي که امپراتوري ابهت پوشالي رژيم اسرائيل را فرو ريخت، هيچ نقشي را نه در پيشگيري و نه در نتايج نبردها باعث شد. و نيز مشخص شد که قدرت هستهاي اسرائيل براي بازدارندگي و مقابله با دولتها و نه ملت ها، کارکرد داشته و اما امروز ملتها هستند که به مصاف اين رژيم جعلي برآمد و دولتها با انفعال، نقش محوري بازي نميکنند. بمب اتمي بر ملت ها، آنجا که اقوام و مليتها و مذاهب و اديان و زبانهاي گوناگون با هم زيست دارند، فاقد قابليت به کارگيري و تأثيرگذاري است؛ بنابراين، قدرت هستهاي اسرائيل که پس از جنگهاي سالهاي 1948 و 1967 به کمک غيرقانوني اصحاب مخازن تسليحات هستهاي پايه گذاري شده بود، به دليل تغيير ماهيت تهديد فاقد قابليت و فراتر از آن منبعي نه براي توليد قدرت که براي هزينه کردن آبرو تبديل شده است. بنابراين، نبايد ترديد کرد که سياست هستهاي صلح آميز جمهوري اسلامي ايران، اصلي ترين پايه توفيق هزينه مندسازي تبديل ابهام توان هستهاي اسرائيل به سياستهاي آشکارسازي همراه با پرداخت مابه ازاي بدون قدرت بهره برداري از اين توانمندي بايد به شمار آورد. ناگفته نماند که اسرائيل امروز هم بر خلاف ميلش، مجبور به ورود به وادي سياست آشکارسازي به گونهاي ناخواسته شده و هم از اين ظرفيت و توانمندي قدرت و قابليت استفاده را ندارد و در جنگهاي اخير از اين امکان نتوانسته سودي ببرد و هم در آغاز راهي است که آشکارسازي هم براي او و نيز براي متحدين عامل به سياست يک بام و دو هوا صورت هزينههاي مفصل سياسي و امنيتي و حقوقي خواهد ساخت. رسانهاي شدن اين امر از اجلاس بازنگري نيويورک و پيش از آن در سند امنيت هستهاي ايالات متحده کليد خورد و در اجلاس اخير شوراي حکام آژانس (جاري) در وين تداوم نيافت و از اين به بعد، هر جا بحث هستهاي است، موضوع توان هستهاي رژيم غاصب اسرائيل از موضوعات در دستور جلسه خواهد بود، به گونهاي که سال 2012 سالي است که قرار است روي خاورميانه بدون سلاح هستهاي تمرکز موضوعي شود. اسرائيل و متحدين و حاميان او در اين باره، مجبور به پرداخت هزينه دوچندان خواهند شد. هزينه داشتن و نگهداري از انباري آکنده از تسليحات هستهاي بدون خاصيت و قابليت به کارگيري که نگهداشت آن، حفظ و پنهان و ذخاير، نيازمند مقابله با معاهده «ان.پي.تي» و سياست خاورميانه عاري از سلاح هستهاي است. در اين شرايطي، رژيم اشغالگر صهيونيستي و بر خلاف تغيير محيط تهديد، قادر به تغيير عادت نسبت به داشتن سلاح هستهاي نيست؛ بنابراين، اين وضعيت همزاد اين عادت با استراتژي پوسيده شده است. پيامدهاي جنگ سوم هرچند اسرائيل تلاش ميکند سقف هزينههاي ناشي از اقدام وحشيانه در حمله به کاروان غزره را به کمترين اندازه کاهش بدهد و با نشت اطلاعات پايگاه جاسوسي خويش در ترکيه عليه ايران و يا همکاري با اکراد شمال عراق عليه ترکيه و ايران و نمايش کارت ناتو و دروازه ورود ترکيه به اتحاديه اروپا، به شکل واهي در خيابان روبه روي خيابان بن بست يعني خيابان تأخير اختلافي، مانع سرريز بروز مشکلات اين پديدهها به درون جامعه اسرائيل ميشود، اما پيامدهايي که در پي خواهد آمد، کمترينهايي ناشي از همين اقدام است که با خود تحولاتي را در آتي رقم خواهد زد. اين ساده انديشي است که آمريکا با تغيير مدير اطلاعات و استعفاي او (دنيس بلر) يا تغيير دکترين نيروي دريايي خويش براي مقابله با توان نامتقارن شکل گرفته در منطقه بتواند راهکار خروج از اين وضعيت را امري ساده به شمار آورده و به نوعي اين نوع اقدامات، فرار از ماليات را به ذهن متبادر ميسازد تا هنگامي که اين نوع اقدامات نابخردانه و حمايت تضمين شده آمريکا از اسرائيل، ذهن و دل امت اسلام را نسبت به عناد پايان ناپذير رهنمون ميشود، بار آن به طور طبيعي به حساب ايالات متحده آمريکا گذاشته مي شود، ايالات متحده آمريکا نبايد راهکارها را در اين نوع تصميمات سطحي ببيند و به ثمرنشيني آنها را به انتظار نشيند. تا پيش از اين بحث اسلام معتدل به عنوان يک راهکار بين سه قطب ايران، عربستان و ترکيه دنبال مي شد و اميدهاي فراواني را در تحليلهاي غيربنيادي پديد آورده بود. اين رخدادها نشان داد که اين فرضيه از پايه باطل است و اين رويدادها با فشل خواندن اين نوع برنامه ريزي، بر درستي فرضيه نبود شناخت دقيق اسلام و مسلمانان توسط صاحبنظران آمريکايي دارد. در ترکيه پرچم حماس و حزب الله در کنار پرچم ترکيه به اهتزار درآمد و ترکيه و اردوغان، پيشتاز آشکارسازي چهره خبيث رژيم اشغالگر قدس در اين بازه زماني شدند و پرونده اسلام ميانه رو به عنوان يک سکو براي تحميق جهان اسلام رو به بسته شدن رفت. بيش از گذشته غرب، به مفهوم مردم و روشنفکران را نسبت به هزينههاي هنگفتي که حاکميتهاي آنها براي دفاع از اسرائيل ميپردازند به سمت خودآگاهي و در نتيجه واکنش نسبت به آن هدايت کرد. مواضع گوناگون دولتهاي غربي ناشي از ميزان اين خودآگاهيها به همين دليل متفاوت بوده و بر خلاف رويه معمول از يکسان نگري برخوردار نبود. همه تلاشها شکلي اوباما را در تنظيم سخن گفتن با جهان اسلام از قاهره و بازديد از ترکيه به عنوان بازديد از نخستين کشور مسلمان براي صحبت و تماس با جهان اسلام و مسلمانان و مشخص کردن نماينده براي رابطه با جهان اسلام و سازمان کنفرانس اسلامي و با حذف تهديد بودن اسلام در سند امنيت ملي آمريکا و تمرکز بر القاعده را اين اقدام رژيم غاصب صهيونيستي خنثي کرد. اين اقدامات در راستاي بازسازي وجهه آمريکا در جهان اسلام تدارک ديده شده بود که اين رخداد، عدم تمايز بين بوش و اوباما را در ذهنيت جهان اسلام جا نداخت و اوباما را «بوش سياه» ناميد و اوباماي مسيح را به ژنرال اوباما در ذهن مسملمانان تداعي داد. سلاح هستهاي اسرائيل فاقد اثرگذاري بازدارندگي است و اين سلاح در تقابل با ملتها که امروز فعالتر از دولتها در دفاع از مردم فلسطين به شمار ميآيند؛ فاقد قابليت بازدارندگي است از يک طرف و از سوي ديگر، کنفرانس بازنگري «ان.پي.تي» اسرائيل را وادار به شفاف سازي و پرداخت هزينه خواهد کرد و در کنار آن، کمک کنندگان به اسرائيل در به دست آوردن اين توانمندي را که مغاير تعهد خويش رفتار کرده اند، رسوا خواهد ساخت (پتانسيل اين را دارد). يعني سياست هستهاي جمهوري اسلامي ايران، يکي از دستاوردهايي را که در راه خويش داشت، اين بود که سلاح هستهاي با استراتژي ابهام و بي هزينه اسرائيل را به سمت استراتژي اعلام و همراه با هزينه هدايت سوق داد؛ بنابراين، هم بي اثري و هم پر هزينهاي شدن داشتن اين سلاح در دو جنگ گذشته و اين جنگ، بيش از گذشته نمود عيني پيدا کرد. با توجه به تقريبا هم زماني اعلام نتايج بررسيهاي که نسبت به غرق شدن يک ناو کره جنوبي در آن سوي منطقه (شرق آسيا) با اين حمله ددمنشانه و انتشار ندادن موضوع آن فراتر از دو کشور درگير در اين موضوع و فوران خودجوش اين رويداد در همه کشورهاي منطقه و غرب و آمريکاي لاتين و آمريکا، تفاوت حساسيت جهانيان را نسبت به دو منطقه شرق آسيا و خاورميانه مشخص ميکند که اين ميزان الحراره مناسبي است که سردمداران غربي، همواره اين حساسيتها را از ذهن خود نبايد دور و هزينههاي هر تصميم گيري نادرست را نسبت به اين منطقه در محاسبات دخيل کنند. با توجه به تلاشهاي پايه گذاري شده از دوران بوش با تلاشهاي مشترک رايس و سيا و نشستهاي مشترک با مسئولان سياسي و امنيتي منطقه که سناريوي «ايران هراسي» را جايگزين تهديد اسرائيل را بنيانگذاري و دنبال مينمود، ترک خوردگي منجر به شکست آن در منطقه نمودارتر خواهد شد و رژيم اشغالگر قدس، همچنان در قامت و هيکل يک هيولاي تهديد باقي خواهد ماند. هرچند رژيم اشغالگر قدس به شدت در تلاش است با تخفيف حصر، يا تشکيل کميتهاي همچون وينوگراد به شکل داخلي از پژواک تأثيرات اين کار نابخردانه بکاهد و ياوران غربي او به نوعي نقطه ميانه را با محوريت گزارش اسرائيل و همراهي نمايندگاني از آمريکا و جامعه جهاني دنبال ميکنند؛ اما سبک تهيه گزارش گلدستون، ميرود که با تلاش بيشتري راه خود را در اين جنگ باز کرده بر گزارش به سبک وينوگراد يعني داخلي خط بطلان بکشد. دراذهان بيدار جهانيان، پازلهاي تصوير بي عدالتي مبتني بر سياست يک بام و دو هواي مجامع جهاني شکل برجستهاي پيدا کرده و شهروندان و روشنفکران غربي را نسبت به هزينههاي حيثيتي ميزان دفاع از اسرائيل هشيار ساخته و جهان اسلام و مسلمانان را نسبت به برخوردهاي تبعيض آميز با مسلمانان آگاه ساخته، دولتمردان جهان اسلام را با حساس بي هويتي روبه رو ساخته و دولتمرادان غربي را با مزه تلخ بدرگي صهيونيستي آشنا کرده و صهيونيستها بيش از گذشته شدت تنفر رو به تزايد خويش را در آخرين لحظات بيداري شب و نخستين بيداري روز با خود همراه خواهند داشت و اين احساس مستمر با استمرار مقاومت ره به جايي خواهد برد که مشيت الهي در پايان آن در انتظار صابران وعده داده شده است.