بيا و اي کاشهايم را بسوزان
و تو چه ميداني خوابهاي روي کارتن چه طعمي داشت وقتي آسمان لج ميکرد و يکريز برسرمان ميباريد .
امروزهم داشت مثل همه روزهاي گذشته، بود و نبودمان در ذغال خيرهکنندهي اي کاشهايمان ميسوخت. و عجب سوختنيست سوختن خاکستر! مثل ها کردن يک کوه يخي در سرماست. مثل تاريک شدن در دل صبح! شعرهايمان را باد داشت با خود ميبرد .خندههامان ميپژمرد و ما در باد گم ميشديم. اسممان از همان اول گمشده بود. گمشدههاي بينشان اين شهر. ما و همه بچههاي هم سن و سال ديگرمان در خيابانها و اتوبوسها لهجه آوازهايمان را جا ميگذاشتيم. ما با چهرههاي سرخ و سياه و دستان کودکانهمان ميزديم و ميخوانديم. وشايد هيچ شنوندهاي يادش نبود که چقدر اي کاش داشتيم در سوز صداهاي خستهمان. اتوبوس که روي ترمز ميزد وزن سازهاي نيمه جان را روي پاهاي استخوانيمان تجربه ميکرديم. و تو چه ميداني از عمق صداهاي خستهاي که ميگفت: " خانم! آقا! خوشبخت بشيد الهي! يه فال از ما بگيريد. و دستهايمان را به بادبادکهاي خيال سپرديم. بادبادکها ميرفتند و ما ميمانديم . و تو چه ميداني خوابهاي روي کارتن چه طعمي داشت وقتي آسمان لج ميکرد و يکريز برسرمان ميباريد . کاسه صبر دستمان گرفته بوديم. کاسهاي ناآشنا و پر از حسرت و دلتنگيها! حسرت از صبر ميگذشت ... همه گلهاي خندان باغ ندا که هر روز صبح با صداي پاهاي نسيم بال ميگشودند هم صبر پيشه کردند . يک روز اما توآمدي. تو فرشته مهرباني که کاسههاي صبرمان را گرفتي و به جاي همهي روزهايي که سوخت، برايمان آشيانهاي گرم به نام مؤسسه «آغوش مهر يزدان» ساختي. اينجا همه دنيامان، همه رويامان، رنگ شعرهاي نهان ياران جان ميگيرد. ما حالا مهمانهاي آغوش مهر يزداني هستيم که در سال 79 با 15 کودک دختر و پسر يک تا دو ساله، تشکيل شد. حالا کاسههاي صبر و حسرت 7 کودک را از دستشان گرفتهاند و ديگر بينشان نيستند. بابا و مامانهاي مهربان براي بچههايي مثل من و ما شناسنامه گرفتهاند و ما فرزندخواندهشان شدهايم. کم کم تعداد ما زياد شد و حالا 15 نفر شدهايم. کوچولوترين ما چهارم ابتدايي و بزرگترينمان کلاس سوم راهنمايي است. تو که آمدي شبهايمان با آمدنت روشن شد. تو غريبهي آشنايي که ما مامان واقعي خود ميدانيم. در تمام اين سالها مامان مهربانمان برايمان خانهاي گرم ساخت. کارتنها را فراموش کرديم و به جاي سيلي باد غذاي خوشمزه خورديم. درس خوانديم و به جاي اينکه دفتر مشق الکي روي ترازو بگذاريم مشقهاي واقعي مدرسهاي نوشتيم. وقتي خانم موسوي آمد به جاي سازهاي شکسته و شنيدن ترمزهاي اتوبوس، شاهنامه خوانديم. رستم و سهراب را شناختيم. و شبها به جاي کتک از صاحب کارهاي بداخلاق قصههاي شيرين شنيديم. اگر ميخواهي به خانه پر مهر ما بيايي ... خانم موسوي درباره چگونگي عضويت در اين موسسه به خبرنگار فردا توضيحاتي داد که باهم ميخوانيم : " اولين مسأله درايجاد اين موسسه متعهدانه و مسئولانه بودن کمکها و نيز مديريت صحيح آنها بود. مثلاً در مورد بچههاي اين مؤسسه که در حال حاضر در سنين نوجواني هستند مهمترين مسئله درگيريهاي ذهني آنها در زمينة هويت خانوادگي است. به عنوان سرپرست مؤسسه، مهمترين دغدغه فعلي خود را تشکيل خانواده براي اين بچهها ميدانم. براي اين کار دو راه وجود دارد. اول سپردن بچهها به خانواده اصلي خود: از آن جا که اغلب بچههاي اين مؤسسه مادر دارند، ممکن است بتوان با حمايت خانوادههاي آنها و سروسامان دادن به مشکلات آنان (نظير مشکلات رواني، اعتياد، تنگناهاي مالي و ...) امکان بازگشت بچهها به آغوش خانوادههايشان و زندگي سالم در کنار آنان را فراهم ساخت. بديهي است در اين صورت راهکار اصلي كمكرساني به خانوادهها و توانمندسازي آنها خواهد بود. بچهها خانوادهي اصلي خود را دوست دارند و احساس خوبي نسبت به آن ها دارند. راه دوم سپردن بچهها به خانوادههاي جديداست. تشکيل خانوادهاي جديد براي بچهها به دو شيوهي فرزندخواندگي و امينموقت امکانپذير است. اغلب مؤسسهها کمکهايي بهصورت نقدي و غيرنقدي هرچند ناکافي دريافت ميکند که صرفنظر از ميزان کمک مشکل اصلي نحوة مديريت آن است. بهعنوان نمونه مقدار خوراکي که طي دههي محرم يا ايام رمضان به اين مرکز ميرسد آنقدر زياد است که عمدتاً بهدليل عدم امکان نگهداري و استفادهي بهموقع به خارج از مؤسسه هدايت يا حتي ضايع ميشود. درحاليکه چنانچه اين کمکها متمرکز در اين ايام نباشد بسيار مؤثرتر مصرف خواهد شد. راهکاري که ما مطرح کرديم اين بود که خيرين ميتوانند بهجاي اِطعام، اقلام مورد نياز بچهها را، مثل دستمال کاغذي، صابون، آب، لوازم تحرير و غيره، تهيه و تأمين کنند. لذا در اين زمينه خيرين بايد پيش از هرگونه کمکي ابتدا با مؤسسه هماهنگي کنند. برخي از افراد اقلام يا کالاهاي غيرقابل استفاده و کهنه اهدا مي کنند که اين امربسيار غيرمؤثر است. چراکه اين کار نه تنها گرهاي از کار مؤسسه و بچهها باز نميکند بلکه تحقير همراه اين اهداء بار مضاعفي بر مشکلات روحي کودکان مي شود. در مورد کمکهاي روحي و معنوي چند نکتة اساسي مورد نظرم است. افراد داوطلب هنگام سرزدن به مؤسسه نظم زندگي بچهها را مختل نکنند، يا اينکه در توجه به کودکان ميان آنها تبعيض قائل نشوند، يا اگر داوطلب کمکرساني درسي هستند از هر نظر مسئولانه به اين کار بپردازند. بهطور مثال اگر کسي داوطلب کمک درسي به بچهها ميشود، اين فعاليت را بهطور منظم و با قبول مسئوليت شخصي انجام دهد، بهگونهاي که بتوان مسئوليت مربوطه را براي مدت مشخصي به آن فرد سپرد، و به اين شکل نباشد که وي اين مسئوليت را به افراد ديگر واگذار کند و هر هفته يک نفر براي رفع مشکلات درسي بچهها به مؤسسه مراجعه نمايد." راههاي تماس با موسسه آغوش مهر يزدان: نشاني: بلوار اشرفي اصفهاني - خيابان 22 بهمن - روبروي امام زاده جعفر - پلاک 73 تلفکس: 44401450 نشاني ايميل: khane_mehr@yahoo.com بياييد امروز آيندهي اين کودکان را روشن کنيم چرا که اگر چراغي روشن نکينم کاسههاي حسرتشان حجم سنگينتري ميگيرد و اگر دير شود بود و نبودشان در ذغال خيرهکنندهي اي کاشهايشان خواهد سوخت.