ريشه هراس غرب از فروپاشي اسرائيل
سعدالله زارعي
«اسرائيل بخشي اساسي از جهان غرب است؛ غربي كه ريشه هاي آن به ريشه هاي مسيحي- يهودي باز مي گردد و اگر عامل يهوديت از تمدن غرب حذف شود و اسرائيل از بين برود، سرنوشت غربي ها هم نابودي است. زيرا سرنوشت غربي ها با اسرائيل گره خورده و جدا نشدني است. اين بخشي از عباراتي است كه روزنامه «تايمز لندن» در سرمقاله خود به قلم «خوزه ماريا ازنار» نخست وزير اسپانيا (در سالهاي 1996 تا 2004 م) آورده است و از دو نكته اساسي خبر مي دهد؛ «اسرائيل در وضعيت رو به فروپاشي قرار دارد» و «فروپاشي اسرائيل به مثابه پايان يافتن اقتدار غرب در منطقه خاورميانه است.» تا چندي قبل سخن گفتن از امكان فروپاشي رژيم صهيونيستي نوعي خيال پردازي و ساده انگاري تلقي مي شد امروز احساس هراس تاروپود رژيم صهيونيستي و حاميان سنتي آن در غرب را در برگرفته است. همزمان با چاپ مقاله ازنار در تايمز لندن، روزنامه «يديعوت آحارنوت» اسرائيل به نقل از «اوراهام بورگ» رئيس سابق مجلس (كنست) رژيم صهيونيستي نوشت: «اسرائيل در حال تجزيه است و به زودي شاهد صف آرايي «اشكنازي ها» -يهوديان غرب تبار- در مقابل «سفاردي ها»- يهوديان عرب يا آفريقايي تبار- خواهيم بود». در هراس از چنين شرايطي، «دادگاه عالي رژيم صهيونيستي به والدين دانش آموزان اشكنازي هشدار داد كه در صورت تمكين نكردن فرزندانشان به حضور در مدارس مشترك سفاردي ها و اشكنازي ها، رژيم والدين اين دانش آموزان را روانه زندان خواهد كرد.» پس از صدور اين حكم يك طايفه بزرگ يهودي- هريدي ها- تظاهرات گسترده اي را عليه دادگاه عالي اين رژيم برپا كردند كه «اوراهام بورگ» در واكنش متقابل گفت هريدي ها عملاً از جامعه اسرائيل جدا شده اند. واكنش فراگير عليه اقدام رژيم صهيونيستي عليه يك كشتي كاروان آزادي به خوبي نشان داد كه اسرائيل جايگاه بين المللي خود را از دست داده است. ترديد و سكوت غرب در حمايت آشكار از تل آويو زنگ خطر را براي آنها به صدا درآورده است. به سخن ازنار خطاب به سران دولتهاي غرب دقت كنيد: «از احساس خشم دوري كنيد و با اتخاذ مواضعي عقلاني و متعادل، حقايقي را در نظر بگيريد و در موجوديت دولتي كه موجوديت آن براساس قطعنامه سازمان ملل شكل گرفته، ترديد نكنيد» او در يك جمعبندي مأيوسانه مي گويد: دولت اسرائيل پس از گذشت 60 سال از تأسيس وارد جنگ هايي مي شود كه مجبور است از موجوديت خود دفاع كند. حقايقي كه اين مقام سابق غربي به آن اشاره مي كند، عبارتست از هويت بازيافته فلسطين و عزم رو به افزون همت مسلمانان براي آزادي سرزمين مقدس فلسطين. در واقع «ازنار» خود هم اميدي به بقاء اسرائيل ندارد چرا كه معتقد است رژيم صهيونيستي هنوز از مرحله تلاش براي موجوديت عبور نكرده و اين در حالي است كه نسل اول اين رژيم كاملاً از بين رفته اند و نسل دوم دهه پاياني حيات خود را سپري مي كند. از منظري راهبردي، تضعيف اسرائيل نشانه تضعيف اقتدار غرب در خاورميانه است. حدود 5 سال پيش يك استاد برجسته دانشگاه اردن- دكتر عبدالمهدي عبداله- طي مقاله اي تحقيقي در هفته نامه «مريا» نوشت: «غرب و بويژه آمريكا، اسرائيل را ايجاد كردند و اين اسرائيل هم اكنون پايگاه آنان براي كنترل منطقه است.» در همان ماههاي اوليه پس از اشغال عراق توسط آمريكا، مركز مطالعات استراتژيك بيستا- بگين، سادات- وابسته به تل آويو در گزارش نوامبر خود با ذوق زدگي خاصي نوشت: «پس از مناقشه عراق، ما در آستانه يك توافق فرا آتلانتيك هستيم. براي اروپا و آمريكا، خاورميانه بزرگ، قطعاً بخشي از اين معادله است و اسرائيل مي تواند در قالب شكل دهنده اين تعادل استراتژيك ظاهر شود.» خب اين تصويري است كه 6 سال پيش در گزارش «besacenter» ارائه شده است اين گزارش را با تصويري كه طي 4 سال اخير- بويژه پس از شكست سنگين اسرائيل در جنگ 33 روزه- در محافل سياسي اين رژيم و غرب مطرح است و يادداشت ازنار فقط يكي از اين موارد است. در يك سطح تحليل استراتژيك بايد گفت از آنجا كه غرب براي اسرائيل در خاورميانه يك موقعيت فوق استراتژيك (Super Strategic Position) قايل بود. بنابراين شكست آن نيز براي غرب يك شكست فوق استراتژيك (Super Strategic Failure) خواهد بود و دقيقاً به همين دليل مقامات آمريكا با نگراني زياد مسايل مرتبط با اسرائيل و فلسطين را پيگيري مي كنند. آنان دائماً به مقامات تل آويو فشار مي آورند و از آنان مي خواهند كه دست از اقداماتي كه احياناً وضع را بدتر مي كند بردارند. يك گزارش مشترك كه از سوي دو سازمان با سابقه اطلاعاتي رژيم صهيونيستي- شاباك و موساد- منتشر شده بيانگر بحران فزاينده تل آويو مي باشد. در يكي از بندهاي اين گزارش آمده است: «در حالي كه صحنه داخلي اسرائيل به هيچ وجه براي وقوع يك جنگ جديد آمادگي ندارد، شاهد قدرت گرفتن روزافزون حزب الله لبنان در مرزهاي شمالي، افزايش بي ثباتي كرانه باختري- مرزهاي شرقي- و تحرك شديد ساكنان غزه براي شكستن محاصره هستيم». اين گزارش 7 بحران فراگير را براي سال 2010 اسرائيل به تصوير كشيد و در ذيل بحران اضمحلال قدرت هم پيمانان فلسطيني اسرائيل نوشت: «راكد ماندن مذاكرات صلح با تشكيلات خودگردان فلسطين، كمتر از خطر ايران نيست» اين گزارش اطلاعاتي مي افزايد اگر اوضاع به همين نحو جلو برود همسايگان ما- منظور اردن و مصر- به جبهه ضد اسرائيلي منطقه مي پيوندند كه در اين صورت همه مرزهاي شمالي، جنوبي و شرقي نا امن مي شوند. يك مشكل استراتژيك اسرائيل اين است كه وارد كردن بيش از اين مقدار فشار به طرف هاي فلسطيني- در كرانه باختري يا نوار غزه- امكان پذير نيست. همين مقدار هم با واكنش متوقف كننده بين المللي مواجه شده است از سوي ديگر فلسطيني ها تاكنون در برابر همه اين فشارها مقاومت كرده اند. اين وضعيت به اسرائيلي ها مي فهماند كه سياست اعمال فشار پاسخ نمي دهد و چاره اي جز كنار گذاشتن يا بهتر بگوئيم دل نبستن به آن وجود ندارد. دقيقاً به همين دليل رژيم تندرو اسرائيل اعلام كرد كه چند گذرگاه زميني را براي ورود مواد غذايي و دارويي باز مي كند. البته اين به معناي رفع محاصره غزه نيست چرا كه برداشتن محاصره غزه، برداشتن محاصره دريايي است نه زميني. غزه از نظر زميني همواره در محاصره زميني رژيم صهيونيستي است خواه گذرگاهها بسته و خواه باز باشند مگر اينكه اساساً رژيم صهيونيستي از بين رفته باشد. براي درك رابطه بقاء اسرائيل با بقاء موقعيت غرب در خاورميانه بايد به نقش اين رژيم در انسجام بخشي به سياست غرب درباره خاورميانه توجه داشت. بدون اسرائيل هر كشور غرب با تعدادي از واحدهاي سياسي- كشورهاي - خاورميانه ارتباط برقرار مي كند. هر كشور اروپايي روي يك يا چند جنبه اساسي از رابطه دو جانبه تأكيد خواهد كرد و اين به سياست هاي متناقض و توأم با اصطكاك تبديل مي شود. وقتي اسرائيل بعنوان پايگاه اصلي غرب در خاورميانه مطرح باشد، سرزمين هاي اشغالي فلسطين دالان مشترك ورود غرب به خاورميانه و نقطه هماهنگي اين سياست ها مي باشد به عبارت ديگر رژيم صهيونيستي «هماهنگ كننده» سياست هاي غرب در خاورميانه است. حالا تصور كنيد- تصوري كه به هيچ وجه خيالي و غير واقعي نيست- كه رژيم صهيونيستي فروپاشيده است، غرب مهمترين دالان ورود خود را از دست داده است در اين شرايط كشورهاي محوري تر خاورميانه نظير ايران موازنه دهنده روابط در اين منطقه خواهند بود يعني يك رژيم منطقه اي در ابعاد سياسي، امنيتي، اقتصادي، فرهنگي و... جايگزين يك رژيم بين المللي خواهد شد با اين تفاوت كه اين بار اين رژيم منطقه اي نه بر اجبار و قوه نظامي بلكه بر پايه «همكاري هاي متقابل منطقه اي» استوار خواهد بود.