آيا کنترل جمعيت يک ايده صهيونيستي است؟
مصطفي ايزدي
سرمقاله مردمسالاری: در سال هاي آخر رژيم شاه، براي کنترل افزايش جمعيت، تبليغات گسترده اي صورت گرفته بود که با پيروزي انقلاب اسلا مي، آن تبليغات به دليل اين که زاييده افکار رژيم طاغوتي بود، ناديده گرفته شد! و عکس آن جريان يافت. با شروع جنگ تحميلي و سهميه بندي ارزاق عمومي و امکانات دولتي، جمعيت خانوارها رو به افزايش نهاد، زيرا سهميه ها عموما نصيب کساني مي شد که فرزند بيشتري داشتند. از طرفي برنامه ريزي براي کشور، به دليل نامشخص بودن آينده فرزند زائي و نبود کنترل جمعيت بسيار سخت مي نمود. اين را هم بايد اضافه کرد که در اوائل انقلاب، عده اي صاحب نفوذ وجود داشتند که برنامه ريزي را يک دستاورد غربي و در نتيجه خلاف آموزه هاي ديني مي دانستند، اما بالاخره بعد از چندين سال، کشور داراي برنامه توسعه شد که هر پنج سال، تجديد مي گردد. در اين برنامه ها فکري به حال کنترل جمعيت شد و سياست هايي براي جلوگيري از افزايش بي رويه فرزند منظور گرديد. برداشتن امتياز از فرزند چهارم به بعد و حذف امتيازات قبلي تعداد فرزند از واگذاري هاي گوناگون، به اضافه سنگيني هزينه هاي خانوارها و بي رغبتي زوج هاي جوان به داشتن بيش از يک فرزند، دست به دست هم داد تا سرعت افزايش جمعيت کشور به کندي گرائيد و وضع نسبتا مطلوبي را براي اداره جامعه رقم زد. دردولت دهم ناگهان زمزمه هايي شروع شد که کنترل جمعيت يعني چه؟ کشوري که مي تواند به جاي هفتاد هشتاد ميليون نفر، 150 ميليون جمعيت داشته باشد، چرا نداشته باشد؟ اين زمزمه ها وقتي به رسانه ها سرايت کرد، خيلي ها آن را يک شوخي با سياست گذشته پنداشتند و جدي نگرفتند. در واقع دولت به سراغ برنامه ها و سياست هاي کنترل جمعيت رفت و اين سياست ها را از روي مزاح به چالش کشيد. اما منتقدان دولت اشتباه مي پنداشتند، زيرا به مرور معلوم شد مزاح و شوخي در کار نيست و به طور جدي براي افزايش جمعيت بي حد و حصر کشور، طرح و برنامه وجود دارد. از جمله، ناديده گرفتن سياست ها و قوانين موجود در رابطه با کنترل جمعيت کشور. وقتي رئيس دولت در کاشان گفت که چون جمعيتتان کم است، استان نمي شويد، بعضي از کنار آن گذشتند. در صورتي که نبايد از کنار آن و ساير حرف هايي که اين طرف و آن طرف توسط دولتمردان و حاميان فکري آنان زده مي شود به آساني مي گذشتند. بعد صحبت از اين پيش آمد که هرکس بچه اي آورد، يک ميليون تومان از دولت دريافت مي کند. در ايلام نيز رئيس جمهور از طرح نانوشته و قانونمند نشده خود سخن گفت و در ميان جمعيت اعلام نمود که براي هر بچه يک ميليون تومان خواهد داد! بالاخره موضوع بسيار جدي است و دلسوزان کشور، به ويژه آن کساني که درسي سال گذشته دستي در اجرا داشته و عواقب و حشتناک زاد و ولدهاي لجام گسيخته را ديده اند، نبايد نسبت به اين سياست، بي خيال و بي توجه باشند. خصوصا وقتي مي شنويم که مخالفان سياستمداران و برنامه ريزان سابق به ميدان آمده و مقامات فعلي را از نظر فکري و سياسي تغذيه مي کنند. حتما در جرايد خوانديد که: «آيت الله مصباح يزدي در ديدار جمعي از دبيران الهيات مدارس شهرستان تربت جام اظهار داشت: مخالفان در کشورهاي شيعه نشين همان سياست صهيونيست ها را در مساله زاد و ولد دنبال مي کنند، به اين معنا که ضمن آن که خودشان به شدت به فکر ازدياد جمعيت هستند، اما شيعيان را به کنترل و کاهش جمعيت ترغيب مي کنند... اين ها از جمله واقعياتي است که ما بايد به درستي عمق آنها را درک کنيم و متاسفانه برخي از اين ها هم به دليل غفلت و تدابير غلط مسوولا ن کشور در امر کنترل جمعيت صورت گرفته است.» (89/3/11) صهيونيستي قلمداد کردن سياست کنترل جمعيت که بعضي از مقامات اجرايي آن را باور کرده اند و قرار است عکس سياست ها و برنامه هاي قبلي عمل نمايند، يک هشدار جدي است که بايد نسبت به آخر و عاقبت آن بسيار بيمناک بود. بايد توجه داشت که: 1- نتيجه بي مبالا تي و بي توجهي به امر افزايش جمعيت در دهه 60 چنان شد که تحصيلا ت، بهداشت، تغذيه، تربيت و کار فرزندان کشور در دهه هاي 70 و 80 با مشکلا ت جدي و موانع سخت روبه رو شود. فقط در رابطه با تحصيل دانشآموزان دبستاني و دبيرستاني يادآور مي شوم که در همين تهران و در حاشيه پايتخت، مدارس زيادي بود که 4 تا 5 نوبت در يک روز کلا س داير مي کردند. کساني که به شهرک هاي پرجمعيت جنوب غربي تهران رفت وآمد داشته اند مي ديدند که وسط روز دانشآموزان فراواني، کوچه ها و خيابان هاي شهرک ها را پر کرده اند. زيرا از صبح تا شب هر دو ساعت، دسته اي مي آيند و دسته اي مي روند تا در يک مدرسه درس بخوانند، بعد که کنترل جمعيت جدي گرفته شد، همان مدارس در دو نوبت اداره مي شوند و اگر قرار باشد داشتن فرزند بيشتر مورد حمايت قرار گيرد و جمعيت کشور بي رويه افزايش يابد، دوباره همان آش است و همان کاسه. در حال حاضر که فقر دامنگير اقشار آسيب پذير شده و شرايط کشور به گونه اي نيست که امکانات بيشتري در خدمت آموزش و پرورش و بهداشت و درمان قرار گيرد و سياست هزينه کردن به سمت و سوي ديگري است، چگونه دم از افزايش بي رويه جمعيت زده مي شود؟ 2- بيکاري هاي موجود که همه دلسوزان کشور از چپ و راست را نگران کرده است، نتيجه همان بي توجهي به زاد و ولد خانواده هاست و اگر قرار باشد دوباره به همان روزها برگرديم و جمعيت کشور به 150 ميليون نفر برسد، بر مشکلا ت افزوده خواهد شد. مثلا اگر حالا 4 ميليون نفر بيکار داريم، آن وقت 12 ميليون بيکار خواهيم داشت. اگر امروز 2/5 ميليون نفر معتاد داريم، آن وقت به عدد 5 ميليون مي رسيم. اگر امروز نيمي از جوانان آماده ازدواج نمي توانند خانواده تشکيل دهند، آن وقت سه چهارم جوانان نمي توانند از بن بست ناملا يمات مجردي خارج شوند. امروز که خودکشي ها و قتل هاي خانوادگي در حد فاجعه آميز است، آن وقت با چند برابر شدن؟ اين فجايع چه مي توان کرد؟ حتما آقاي رئيس جمهور از ميزان جوانان ايلا مي که هر روزه از آن منطقه، مهاجرت مي کنند تا در شهرهاي بزرگ لقمه ناني به دست آورند، خبر دارد؟ 3- در اوايل انقلا ب افراد ذي نفوذي بودند که کنترل جمعيت را خلا ف شرع ومغاير با مشيت و خواست خداوند مي دانستند.اين افراد در مقابل انديشه هاي اجتماعي و ديدگاه واقعي امام و يارانش که مصائب افزايش جمعيت را مي شناختند،عقب نشيني نموده و ساکت شدند،اما مجددا و به مرور اين انديشه ها در حوزه هاي اجرائي کشوردوباره سربلند کرده و ديدگاه هاي غيراجرائي خود راعرضه مي کنند که معلوم نيست آخر و عاقبت مملکت چه مي شود! 4-نسبت دادن فکر آينده نگري و برنامه ريزي براي سامان دادن يک کشور بزرگ که همه چيزش بايد حساب و کتاب داشته باشد به صهيونيست ها و مخالفان تشيع، چه خدمتي به کشور است؟ آيا دشمنان اسلا م و ايران و مخالفان تشيع از يک جمعيت متعادل اما فهميده و با سواد و سالم و داراي مشاغل آبرومند بيشتر رنج مي برند يا يک کشور فقر زده با يک جمعيت انبوه که سواد و تربيت درست نداشته باشند و سالم و تندرست نباشند و بيکار و معتاد و لا ابالي در آن زياد باشد؟ آيا مسوول يک خانواده با دو سه فرزند بهتر مي تواند آنان را تا سطح عالي تحصيل کمک نمايد و آنان را با مراقبت بيشتر تربيت نمايد يا باهفت هشت فرزند؟ 5-مي دانيم درکشور ما- و احتمالا ساير کشورها- کساني که از نظر اقتصادي سطح متوسط و بالا ئي ندارند وتوانائي نظارت و آموزش فرزندانشان کم است، در کنترل جمعيت بي توجهند. اين گونه افراد براي معيشت يک خانواده پرجمعيت، دوشغله يا سه شغله هستند و تنها و تنها مي توانند براي لقمه ناني که به هر يک از فرزندان مي رسانند تلا ش و انديشه نمايند; شايد بعضا فرزندانشان را هر روزه نبينند،چه برسد به اين که رفت و آمد آنان را کنترل کنند،وسايل آموزش همه جانبه و درست براي آنان تهيه نمايند. در اين صورت اضافه کردن فرزند چه اثراتي دارد؟ آيا اين بديهي ترين گزاره،مورد توجه مخالفان کنترل جمعيت قرار نمي گيرد؟