تحريم و ضدتحريم
سيدجواد سيدپور
حدود 30 سال پيش، بيست و پنجم مهرماه 59، نخستوزير وقت ايران محمدعلي رجايي براي حضور در سازمان ملل به نيويورك سفر كرده و در آنجا با «كورت والدهايم» دبيركل سازمان ملل ملاقات ميكند. «والدهايم» در آن جلسه از «تحريم وانزواي» ايران سخن ميگويد و از سوي نخستوزير ايران پاسخ ميشنود: «انزواي ما در اصل با دولتهايي است كه منافع چپاولگرانه در ايران داشتند، با اقمار آنها هم همينطور، ما به اين نتيجه رسيدهايم كه تا ساختن يك ايران مستقل و مترقي و آزاد در رابطه با معيارهاي انقلاب اين انزوا تاحدودي اجتنابناپذير است.» از آن زمان تاكنون مواجهه غرب با انقلاب ايران همواره با همين روش و با همين سبك بوده و هنوز هم از همان ادبيات و از همان شيوه براي محدود كردن انقلاب ايران بهره ميبرند. موضوع تحريم يا انزواي ايران كه اين روزها در رسانههاي مخالف نظام مدام «پمپاژ» ميشود، مسئله 30 ساله انقلاب است و به امروز و ديروز هم ارتباط ندارد. اكنون به لحاظ تقويمي بيش از 11 هزار روز است كه از پيروزي انقلاب ايران ميگذرد و در اين بين ايران تنها كمتر از 270 روز و در همان اوايل انقلاب، مورد تحريم آمريكا و همپيمانانش قرار نگرفته و در تمام اين مدت ايران مورد تحريم بوده است. كدام عقلانيت سياسي ميپذيرد سياستي كه 30 سال بر ملتي روا شد و نتيجه نداد، همچنان پابرجا بماند؟ آيا سياستمداران آمريكايي تاكنون انديشيدهاند كه چرا در اين 30 سال نتوانستند به نتيجه برسند؟ آيا همين يك دليل تاريخي براي باطل بودن روش و اقدامشان بر عليه منافع ملي يك كشور كفايت نميكند؟ اين ديگر شعار نيست بلكه واقعيت است كه ساختار نظام اقتصادي ايران با تحريم عجين شده و به يك همزيستي مسالمتآميز رسيده و هيچ كارشناسي نميتواند قدرت ايران را در مواجهه با اين «جنگ اقتصادي» ناديده بگيرد و از كنار آن به راحتي عبور كند.