زندگي و فوتبال به سبک ماندلا و مدارا

کد خبر : 115456

سرمقاله ابتکار: جام جهاني 2010 پس از يک ماه شور و هيجان جهاني پايان يافت . در اين يک ماه سرزمين سياه و سفيد آفريقاي جنوبي به تصوير ي تمام رنگي بدل شده بود که چشم‌ها و دوربين‌ها را خيره کرده بود.در اين تورنمنت جهاني که در شهرهاي مختلف کشور آفريقاي جنوبي برپا شد اگر چه نام‌هاي بزرگي چون مارادونا،دل بوسکه،رونالدو، مسي و ده‌ها نام ديگر شنيده مي‌شد اما بدون ترديد نامي ديگر و بزرگتر بر آن سايه انداخته بود:"نلسون ماندلا" . غيبت پير مردي 92 ساله که نه سابقه‌اي در فوتبال دارد و نه منصب حکومتي و سياسي در افتتاحيه و اختتاميه اين رويداد بزرگ خبر ساز مي‌شو د .چرا؟ شمايل ماندلاي پير، با پوست سياه و موي سپيد و اندامي تکيده سالهاست که با مفهومي تحت عنوان "مدارا: شناخته مي‌شود . مردي که نزديک به سه دهه از عمرش را در زنداني به سر برد که زندانبانش جرمش را رنگ سياه پوستش نوشته بود .اين مرد لجوج اما آنقدر ماند و مبارزه کرد تا زندانبان اش را وادار به فهميدن کرد که آدميان در رنگ و نژاد و زبان و لباس با هم برابرند . پيامي که البته از زنداني تنگ و تاريک در آفريقاي جنوبي به سرتا سر جهان مخابره شد. حماسه ماندلا اما پس از زندان و مبارزه آغاز شد . آن زمان که مردم سياه و رنج کشيده کشورش او را از زندان به کاخ رياست جمهوري بردند . او با آنکه نتوانست رنج‌ها را فراموش کند اما مسببان اش را بخشد .زندانبانش را به معاونت برگزيد تا مدارا شيوه‌اي جديد در سلوک رهبران و حاکمان باشد. ماندلا رئيس جمهور شد و زود هم از سياست خداحافظي کرد. او ديگر نيازي به حکومت بر يک جغرافياي فقير نداشت که نامش مرزها را به هم ريخته بود تا جهان بي توجه به اين خطوط فرضي در بزرگي اش هم داستان باشند. از سوي ديگر فوتبال نيز توانسته است خود را از حد و اندازه يک ورزش در مستطيلي سبز بيرون بکشاند .اين پديده ديگر تنها يک ورزش براي سلامتي تن و روان نيست که فرصتي است براي شناختن و شناساندن. براي گرفتن و فرستادن پيام‌هاي نيک. آدمهايي با نام ها، رنگ ها، نژادها و زبان‌هاي مختلف در مستطيلي سبز کنار هم جمع مي‌شوند تا همه اختلاف‌ها را کنار بگذارند و مفهومي بزرگ را تمرين کنند تا بتوانند آن را به زندگي بيرون از ورزشگاه‌ها هم بکشانند. همان که ماندلا سالهاي زندانش را به پاي ان ريخت:"مدارا" اکنون ماندلا و فوتبال در همين مفهوم به اشتراک رسيده اند. موضوعي که اگربتواند فراگير شود جهان مي‌تواند مستطيل سبزي باشد که آدم هايش اگرچه براي منافع خود مبارزه مي‌کنند اما به رقيب هم احترام مي‌گذارند. اگرچه مي‌کوشند دروازه حريف را باز کنند اما در همان حال مي‌کوشند دستش را بگيرند و از زمين بلندش کنند. اگر بر اثر برد چشم هايشان خيس اشک شوق است،اندوه رقيب را از ياد نبرند و دستي به پشتش بزنند که:" نوبت تو هم خواهد رسيد". اگرچه نلسون ماندلا يک نام ايراني نيست،اما فوتبال ايراني که داريم. از همين فوتبال نيم بند هم مي‌توان آموخت که قواعد بازي را رعايت کنيم، حريف را محترم بشماريم، پيروزي را براي خود ابدي ندانيم و شکست را نيز پايان جهان تلقي نکنيم. باور کنيم با قوانين و سنت‌هاي نيک همين فوتبال مي‌توان مملکتي را اداره کرد.بازيکنان دو تيم به قوانين پايبند باشند. داوران و ناظران بازي دو سوي ميدان را به يک اندازه قضاوت و نظارت کنند و تماشاگران را اطمينان دهند که در قضاوت خود جانب انصاف را فرو نخواهند گذاشت.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: