مولاي پاسداران
حميد اميدي
سرمقاله کیهان:1 - سال چهارم هجري است. چند روزي بيشتر به سوم شعبان نمانده. اين روزها و شب ها مدينه فرشته باران است. عطر يك بشارت بزرگ در شهر پيچيده است؛ بشارتي سبز و سرخ! ام ايمن اين شبها خواب و خوراك ندارد. گريه، امان از كف اش ربوده است. ثانيه ها و دقيقه ها براي او سنگين و سخت مي گذرند. دلهره و ترديد تمام وجودش را گرفته؛ خدايا! اين چه خوابي است كه من ديده ام؟!... او در عالم رويا «پاره هاي تن پيامبر» را در خانه خود يافته است؛ خدايا اعضاي تن پيامبر خدا(ص) در خانه من چه مي كنند؟! ام ايمن وحشت زده است. آشفتگي و پريشان حالي او، همسايه ها را به سراغ پيامبر(ص) مي فرستد؛ ام ايمن تمام ديشب را نخوابيده و لحظه اي گريه اش بند نيامده است... رسول خدا(ص) ماجرا را كه مي شنود، پاره اي درنگ مي كند و لبخندي كه به چشمه رحمت الهي متصل است، بر لب مي نشاند. پيامبر اين روزها منتظر است. چشم به راه طاووس اهل بهشت، كشتي نجات و امان اهل زمين. پيامبر خواب او را اينگونه تعبير مي كند؛ «اي ام ايمن! به زودي دخترم فاطمه فرزندي به دنيا خواهد آورد كه تو دايه او مي شوي. بدين سان پاره تن من در خانه تو خواهد بود». ام ايمن آرام مي گيرد. با لبخند پيامبر خدا، مي خندد. خوشه هاي ترديد و اضطراب در دل ام ايمن، شكوفه بشارت تولد فرزند رسول الله(ص) مي دهد. كار نزديك است. جبرييل امين از خدا فرمان مي گيرد؛ همراه با ملكوتيان نزد محمد(ص) شو و تهنيتش بگو. جبرييل و فرشتگان، صف در صف رو به حضرت رسول مي آورند. در وقت فرود به «صلصائل» مي رسند، فرشته اي كه حق تعالي بر او خشم گرفته و از صف فرشتگان رانده شده بود. صلصائل چون جبرييل را در آن حال مي بيند كه همراه با ملائكه مقرب تسبيح گو و تهليل كنان مي روند و وقتي از ماجراي تولد فرزند رسول خدا با خبر مي شود، مي گويد؛ اي جبرييل! محمد (ص) را سلام برسان و از وي بخواه مرا شفاعت كند تا حق تعالي از تقصير من درگذرد. جبرييل به حركت مي آيد. سر راه «فطرس» را مي بيند كه پر و بالش سوخته و در جزيره اي افتاده و 70 سال است به اميد آنكه خدا را خشنود كند، سر به سجده دارد و عبادت مي كند. ماجرا را مي شنود و به اميد شفاعت «رحمه للعالمين» همراه جبرييل و فرشتگان مي شود و نزد پيامبر(ص) مي آيد. ... وقت سحر است. زمين شانه هاي خود را براي قدوم فرزند آفتاب آماده كرده است. فرشتگان دور فاطمه حلقه زده اند. زمين تندتند نفس مي زند. حالا خانه علي، مركز عالم شده. معجزه الهي است كه آن خانه كوچك، خيل فرشتگان را در خود جاي داده! ضربان قلب عالم تندتر مي شود. پاهاي زمين مي لرزد. احساس تشنگي دارد دريا را مي كشد. هلهله فرشتگان هر لحظه بيشتر و بيشتر مي شود. لحظه حلول نزديك است... صداي «يا علي» فاطمه با «الله اكبر» اذان درهم مي آميزد. «خورشيد» متولد مي شود. حالا ديگر نور «حسين» كه سالها پيش از خلقت آدم در افلاك غوطه مي خورد، در قاب جسم خويش حلول مي كند. عطر «حسين» در ايوان ملائك مي پيچد. ملائك، تبريك گوي پروردگار مي شوند. ذرات جهان به سجده درمي آيند و ذكر «ياحسين» مي گيرند. خدا از رعد گريه هاي شبانه علي(ع)، باران رحمت خود را بر عالميان مي باراند. اما، هيچ كس نمي داند چرا بغض و لبخند فرشته ها درهم آميخته؟! اسماء، فرزند علي و فاطمه را در پارچه اي سفيد مي پيچد و در آغوش پيامبر مي گذارد. رسول خدا، اذان و اقامه در گوش «جان عالم» مي خواند. دردانه فاطمه را مي بويد و مي گريد و در جواب تعجب اسماء و هنگامه فلق شعبان المبارك، خبر از محرم الحرام مي دهد، خبر از يك روز؛ روزي كه در جام شفق مل كرد خورشيد بر خشك چوب نيزه ها گل كرد خورشيد شيد و شفق را چون صدف در آب ديدم خورشيد را بر نيزه گويي خواب ديدم فريادهاي خسته سر بر اوج مي زد وادي به وادي خون پاكان موج مي زد... از همان روز كه حسين(ع) آمد، شمشيرهاي حقد و فرومايگي با چرب و شيرين دنياي مفلوك، آخته و زهرآگين شدند. لب ها براي تشنگي آبديده شده و كافران كوردل دست به كار تيز كردن تيغ كينه كهنه خود گشتند. مولود عشق امروز در آغوش پيامبر، مهياي فرداي مجاهده و «هل من ناصر» خويش است. حقيقت تلخي است اما؛ زمين رسم مهمان نوازي آسمانيان را نمي داند. 2- امروز، روز پاسدار است. ديروز رهبر معظم انقلاب در آستانه سالروز ولادت حضرت اباعبدالله الحسين(ع) و روز پاسدار در جمع صميمي فرماندهان و پرسنل اين نهاد انقلابي با اشاره به چگونگي شكل گيري سپاه پاسداران، سپاه را نهادي جوشيده از دل مساجد، مدارس، دانشگاهها و برآمده از خانه ها و دل هاي مومن مردم برشمردند و فرمودند: «كسي سپاه را خلق نكرد، بلكه اين نهاد به اقتضاي نياز زمان شكل گرفت و هرجا و هر عرصه اي كه لازم بود به پاسخگويي به نيازهاي انقلاب و كشور پرداخت.» بي ترديد يكي از كليدي ترين عناصر شكل گيري و حيات نهاد انقلابي سپاه، وجهه و خاستگاه مردمي آن است. سپاه جمعي خستگي ناپذير و خلاق است كه با تكيه بر مباني اعتقادي و ارزشي به اقتضاي پاسداشت انقلاب و آرمانهاي امام و رهبري، در هر عرصه اي كه لازم بوده وارد شده و ويژگي خط شكني خود را همواره حفظ كرده است. پس از دفاع مقدس و نقش محوري سپاه در اداره جنگ، اين نهاد توانست امكانات و شرايط خود را با اقتضائات پس از جنگ منطبق كرده و با اقتدار وارد عرصه توليد و سازندگي - خصوصا در مناطق محروم - شود. صدها پروژه بزرگ راه سازي، پل سازي، ساخت تونل، آب رساني، سدسازي و ... حاصل تلاش خالصانه فرزندان انقلاب است. فرماندهي كل قوا با اشاره به درخواست مسئولان دولت وقت پس از جنگ براي ورود سپاه به عرصه سازندگي مي فرمايند: «در اين عرصه نيز سپاه هر جا حضور يافت بهترين اقدامات سازندگي را انجام داد و اين واقعيات نشان مي دهد كه اين نهاد مردمي در پرتو وفاداري به شاكله معنوي خود، از سازماني منعطف برخوردار است كه براساس نيازهاي زمان، روز به روز متحول و متكامل نيز شده است.» شايد سپاه به اقتضاي شرايط جنگ، وجهه نظامي اش غلبه پيدا كرد وگرنه شاكله اصلي آن آميزه اي از دلاوري در جنگ، دلدادگي به مردم، بصيرت در فتنه، تيزبيني در كارزار نرم، كارآمدي در سازندگي و... است كه نمي توان آن را با هيچيك از سازمانهاي نظامي جهان مقايسه كرد. بسياري از فعاليت هاي سپاه در عرصه هاي علمي، تكنولوژيك، ارتباطات، امور فرهنگي و اجتماعي صورت گرفته و مي گيرد و در اين ميان نخبه هاي زيادي كه وفادار به انقلاب هستند را تقديم نظام كرده است. سپاه روزگاري براي مهار تروريسم و جنگ هاي داخلي، در شرايط بحراني اوايل دهه 60 وارد عرصه امنيت داخلي كشور مي شود و روزي در كارزار سازندگي و توسعه كشور قدم به مناطق محروم و روستاها مي گذارد. روزي هم در كنار پذيرش مسئوليت و مديريت شهري به ويژه در مناطق مرزي و جنگي، مجلات فرهنگي و جزوات تحليل سياسي منتشر مي كند. نگاه حق بين سپاه و بصيرت پاسداران انقلاب باعث شد تا در فضاي غبارآلود و پرابهام وقايع فتنه انگيزي چون 18تير و فتنه 88 واقعيات و مصالح نظام و كشور را به درستي تشخيص دهد و در عمل به وظايف خود سربلند و استوار بيرون آيد. فرمانده معظم كل قوا با اشاره بر لزوم حفظ هويت نهادي سپاه، اين نهاد را شجره طيبه اي خواندند كه به فرموده قرآن كريم در هر دوره، ثمره خاصي بروز مي دهد و تاكيد فرمودند كه اين عملكرد و ويژگي تحسين برانگيز بايد ادامه يابد. 3- شايد اگر بالهاي فطرس ملك در آتش قهر الهي نمي سوخت، هيچگاه لطافت دستهاي حسين(ع) را پيدا نمي كرد. شايد اگر در آن جزيره دورافتاده و در پس تاريكي ها، هفتاد سال خدا را صدا نمي زد، هيچ وقت توفيق حضور در ساحت قدسي آن حضرت را نمي يافت؛ فطرسي كه با بالهاي شكسته و چشمان اشك آلود بر شانه هاي فرشتگان نشست و به اميد شفاعت به پابوس فرزند رسول خدا آمد و قنداقه حسين مرهم بالهاي شكسته و پرهاي سوخته اش شد. يا اباعبدالله! بيا و چشم هاي زيبا و مهربانت را به روي ما بگشا! در آن نفس كه بميرم در آرزوي تو باشم بدان اميد دهم جان كه خاك كوي تو باشم به وقت صبح قيامت كه سر ز خاك برآرم به گفت وگوي تو خيزم به جست وجوي تو باشم سلام ما بر تو، روزي كه متولد شدي و روزي كه از دنيا رخت بر بستي و روزي كه دوباره زنده و مبعوث مي شوي.