آمريكا؛ عراق بازگشت به نقطه صفر
سرمقاله جمهوری: تحركات سياسي آشكار و نهان آمريكا براي اعمال فشار بر مراكز سياسي و مقامات ارشد عراقي به منظور تحميل ديدگاههاي واشنگتن ابعاد گستردهاي به خود گرفته است. سفر "جوزف بايدن" معاون رئيسجمهور آمريكا بهمراه طيف وسيعي از رايزنيها و مذاكرات پشت پرده و پيام رسانيهاي تحكم آميز، تماماً با اين هدف و انگيزه صورت گرفته كه مهرههاي ذلت پذير عراقي در ساختار قدرت، زمينههاي ارتقاء پيدا كنند و بيش از آنچه در چارچوب انتخابات عليرغم دستكاريهاي انجام شده به آنها تعلق گرفته، نصيب آنها شود. در چارچوب همين رايزنيهاي مداخله گرانه، واشنگتن درصدد به قدرت رسانيدن مجدد "اياد علاوي" رئيس فهرست "العراقيه" در عراق است ولي تاكنون توفيق در اين زمينه نيافته است. هدف آنست كه اياد علاوي به نخست وزيري برسد، نوري المالكي رئيسجمهور شود و عمار حكيم نيز به رياست مجلس برسد. در اين زمينه چند نكته وجود دارد. اول آنكه عليرغم برگزاري انتخابات، اين آمريكاست كه نه تنها نخستوزير بلكه ساير رئوس قدرت را تعيين ميكند! نكته دوم آنكه كليديترين مقام عراقي نخستوزير اين كشور است كه اين پست در اختيار يك مهره آمريكائي قرار ميگيرد و بقيه نيز به صورت طفيلي در اختيار ديگران خواهد بود كه "نطفه يك بحران بي پايان" در عراق شكل خواهد گرفت. روند تحولات عراق بويژه انتخابات اخير نشان داد كه آمريكا پس از سالها اشغالگري، همچنان "در نقطه صفر" قرار دارد و به همين دليل آمريكا اصرار دارد كه همچنان در عراق باقي بماند! در همين زمينه "جرج كيسي" فرمانده آمريكائي نيروهاي ائتلاف در عراق اظهار داشت آمريكا 10 سال ديگر در عراق باقي خواهد ماند. اين اظهارات فرمانده نظامي آمريكا نشان ميدهد كه حتي طرحهاي اوباما براي كاهش ميزان نيروهاي نظامي در عراق، يك اقدام فريبكارانه است و واشنگتن تصميم ندارد واقعاً از عراق خارج شود. ويليام كيسي، برعكس اظهارات قبلي مقامات آمريكائي درخصوص ضرورت تقويت نيروي نظامي آمريكا در عراق كه مشخصاً بر افزايش تعداد نظاميان اصرار ميورزيد، راهكار سياسي - تبليغاتي ديگري را در پيش گرفته و با ادعاي ناتواني دولت و ارتش عراق چنين وانمود كرد كه گويا مشكل كنوني عراق ناشي از ناتواني و ضعف تشكيلاتي دولت، ارتش و نيرهاي پليس اين كشور است و براي تامين همين نقيصه لازم است آمريكا 10 سال ديگر در عراق بماند! اين نكته از آن جهت اهميت دارد كه دولت نوري المالكي، دستگاههاي امنيتي و نيروهاي ارتش عراق بارها مواردي را كشف و افشا كردهاند كه نشانگر نقش تخريبي نظاميان و ساير نيروهاي آمريكائي در عراق و اقدامات غيرانساني آنها در ايجاد هرج و مرج، حوادث تروريستي و همچنين مسلح كردن عناصر آشوبگر در اين كشور بودهاند و اين وضعيت هم اكنون نيز ادامه دارد. موضوع مهم ديگر در همين زمينه، نقش سفارت آمريكا در تشكيل گروههاي موسوم به "شوراي بيداري"است كه با محوريت بعثيها به سازماندهي عناصر آشوبگر پرداخته و با مسلح كردن آنها، در واقع يك شبكه به اصطلاح امنيتي موازي ارتش و پليس عراق ايجاد كرده كه دقيقاً در جهت تامين اهداف تروريستي عمل ميكند. دولت مالكي مواردي را از نقش گروههاي تروريستي موسوم به شوراي بيداري در عمليات تروريستي و حوادث انفجاري عراق، فهرست و به آمريكا و ساير كشورهاي عضو نيروهاي ائتلاف منعكس كرده كه نشانگر نقش تخريبي آنها در فضاي سياسي - اجتماعي عراق بوده و هست. علاوه بر گروههاي تروريستي مزبور، شركتهاي باصطلاح امنيتي آمريكا از جمله بلك واتر، ايكس -اي و... نيز مستقلاً به قاچاق اسلحه، آموزشهاي تروريستي و تجهيز تروريستها به جديدترين سلاحهاي تهاجمي سرگرمند و پس از دستگيري عناصر مرتبط، آمريكا مدعي شده است كه گويا از اين طريق درصدد شناسائي رد پاي تروريستها است! افشاي تمامي اين مسائل بدان معني است كه دست آمريكا و همدستانش در عراق "رو" شده و آنچه شاهد آن هستيم در واقع به منزله "تغيير الفباي بازي" محسوب ميشود كه به موجب آن واشنگتن سعي دارد جاي پاي خود را دستكم براي يك دهه ديگر در عراق تثبيت كند. اصرار براي ماندن در عراق براي 10 سال ديگر، شعار بوش نيست بلكه در دوره حاكميت اوباما و دمكراتها عنوان ميشود كه ابقاي ارتش آمريكا در عراق را تحمل نميكردند و خواستار عقب نشيني از عراق حتي پيش از برگزاري انتخابات رياست جمهوري در آبانماه 1387 بودند و براي تحقق اهدافشان بي تابي نشان ميدادند ولي اكنون با گستاخي هرچه تمامتر از بقاي ارتش آمريكا در عراق دستكم تا 10 سال ديگر سخن ميگويند! طبعاً سئوال جدي اينست كه چرا آن تب و تاب ديروز به اين گستاخيها تبديل شده است. اين سئوال دو پاسخ روشن دارد. نخست آنكه اصولاً برنامه ريز و تصميم گيرنده در اين زمينه دمكراتها نيستند و شخص اوباما در اين زمينه كمترين نقش و جايگاهي ندارد و اين "رابرت گيتس" وزير دفاع و بقاياي تيم نومحافظه كاران حاكم بر پنتاگون و ارتش آمريكا هستند كه تصميم سازي ميكنند. نكته دوم به شكست تمامي طرحهاي واشنگتن در عراق براي روي كار آوردن تدريجي "بعثي ها" و ناتواني در واگذاري قدرت به عناصر مورد نظر آمريكا در بغداد باز ميگردد كه واشنگتن با احساس تلخكامي در آن زمينه سعي دارد با ابقاي حضور نظامي خود در عراق، زمينههاي تحقق اهدافش در دراز مدت را فراهم سازد. به عبارت بهتر آمريكا همچنان سعي دارد كه دولت و ملت عراق را خسته و ناتوان سازد تا به هر پديدهاي تمكين كنند و هر چيزي بجز ادامه وضع موجود را بپذيرند. اصرار مقامات آمريكائي بر اين امر نشان ميدهد كه واشنگتن خود را ناچار ميبيند كه يكبار ديگر از "نقطه صفر" شروع كند تا بلكه زمينههاي مورد انتظار در عراق فراهم گردد و دقيقاً به همين خاطر است كه ژنرال "كيسي" اعتراف ميكند: "تمامي اين مسائل براي كسب موفقيت آمريكا در عراق به يك برنامه ريزي دراز مدت نياز دارد كه بتواند تمامي اهداف آمريكا را پوشش دهد." اين صريحترين اعترافي است كه نشان ميدهد آمريكا در عراق، خود را همچنان در "نقطه صفر" ميبيند! اقدامات مداخله گرانه اخير آمريكا براي اعمال فشار بر عراقيها و تحميل مهرههاي ذلت پذيري همچون "اياد علاوي" دقيقاً با اين هدف و ا نگيزه صورت ميگيرد كه آبهاي رفته را به جوي باز گرداند و تا سر حد امكان زمينههاي اجراي طرحهاي واشنگتن فراهم گردد. چرا كه واشنگتن با تلخكامي احساس ميكند كه عليرغم آنهمه جنايت و كشتار، هنوز هم هيچ يك از طرحهاي آمريكا در عراق و خاورميانه به طور كامل محقق نشده و زمينهاي هم براي پيروزي وجود ندارد. اصرار آمريكا براي ادامه حضور براي 10 سال ديگر، با همين هدف مطرح شده تا بلكه واشنگتن بتواند به كمك مهرههاي خود، شكستهاي چندين ساله را جبران كند.