کنفرانسی برای افغانیزه کردن برنامه های توسعه

افغان ها به غرور شان شهره‌اند. من فکر نمی‌کنم که آنها انتظار داشته باشند که خارجی‌ها برای همیشه در اینجا بمانند.

کد خبر : 116068

كنفرانس بين‌المللي كابل از روز گذشته در مرکز سیاسی افغانستان و با حضور هیات هایی از 70 کشور جهان آغاز شده تا علاوه بر امنيت و ثبات، روند فساد گسترده اداري و مالي بوجود آمده در این کشور را سامان دهد. به گزارش سرویس سیاسی «فردا» پيش از اين كنفرانس هايي در بن ، توکیو، پاریس، برلین ودوبار در لندن با هدف کمک به برنامه های تامین ثبات و امنیت، حکومتداری و بازسازی و رشد اقتصادی افغانستان برگزار شده بود. استيفن دي میستورا ـ نماينده ويژه سازمان ملل متحد در افغانستان ـ نيز گفته است که آن چه در اين کنفرانس مطرح است؛ واگذاري مسئوليت به افغان‌ها و حسابدهي شفاف در نحوه مصارف کمک‌هاي جامعه جهاني است و اين سازمان از طرح‌هاي پيشنهادي دولت افغانستان حمايت مي‌کند. گفتنی است منوچهر متکی وزیر خارجه کشورمان نیز در راس هیاتی روز گذشته برای شرکت در این کنفرانس وارد کابل شد. دی میستورا در همین ارتباط گفتگویی کرده با بی بی سی که در زیر می آید؛ آیا این کنفرانس چیزی را در افغانستان تغییر خواهد داد؟ به نظر من بله، به دو دلیل. اول از لحاظ زمانی. تصور کنید ما در چه مرحله یی قرار داریم. در وسط یک سال سرنوشت ساز. دوم اینکه در این کنفرانس در مورد مسائل جدی و بنیادی صحبت خواهد شد.یکی تعهدات دولت افغانستان به مردمش براساس معیارهای مشخص است که از سوی جامعه جهانی و مردم نظارت خواهد شد. دوم حرکتی برای افغانیزه کردن برنامه ها است. افغان ها می گویند که می خواهند مسئولیت های نظامی و غیر نظامی بیشتر و بیشتری را به عهده گیرند. پس شما انتظاراتی از دولت افغانستان دارید. ولی انتقاد هایی هم وجود داشته که دولت ظرفیت لازم را برای توسعه کشور ندارد. آیا فکر می کنید حالا این ظرفیت به وجود آمده؟ دولت حالا ظرفیت لازم برای شروع این کار را دارد. اما هر شش ماه عملکردش بررسی خواهد شد. در عین حال برنامه‌هایی نیز برای ظرفیت سازی در دولت اجرا خواهد شد.شما درست می گویید. آزمون بزرگی است. اما باید از جایی شروع کرد. من فکر می کنم اجرای این خواسته کار سختی خواهد بود. اما ما قبلا شاهد پیشرفت هایی بودیم و من تا حدی خوشبینم. وقتی شما از افغانیزه کردن کار ها صحبت می کنید، بسیاری از افغان ها این را آغازی برای خروج جامعه جهانی از کشورشان تعبیر می کنند. افغان ها به غرور شان شهره اند. من فکر نمی کنم که آنها انتظار داشته باشند که خارجی ها برای همیشه در اینجا بمانند. باید بگویم در حالیکه افغان ها از کمک ها و حضور جامعه جهانی درکشورشان قدردانی می کنند، انتظار دارند که روزی بتوانند خودشان کشورشان را اداره کنند. در عین حال ما باید بیشتر به یک راه حل درازمدت فکرکنیم، نه کوتاه مدت. مذاکره با طالبان از مسایل اصلی مورد بحث در کنفرانس کابل است و این موضوع از پیش نگرانی هایی را در افغانستان به وجود آورده که اگر این برنامه موفق شود، دستاورد های نه سال گذشته زیر سوال خواهد رفت. پاسخ شما به این نگرانی ها چیست؟ نکته اول اینکه قبل از همه روشن است که این جنگ تنها راه حل نظامی ندارد. عملیات نظامی افزایش خواهد یافت. حملات تروریستی هم بیشتر خواهد شد. اما در نهایت مشکلات افغانستان راه حل سیاسی دارد و همه این را می دانند. نکته دوم اگر راه حل سیاسی است باید گفت و گو صورت گیرد. با کی؟ با افغان ها نه با خارجی ها. ما در مورد نفوذ خارجی ها بر طالبان صحبت نمی کنیم. برای اینکه طالبان با دولت زیر یک چتر بیایند باید مقرراتی را بپذیرند، مثل قانون اساسی.ما هرگز به روزهای حاکمیت طالبان عقب نخواهیم رفت و هیچکس این را قبول نخواهد کرد. اما اگر آنها شرایط را بپذیرند همانگونه که رئیس جمهور گفت همه از پیوستن شان به دولت استقبال می کنند.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: