مبارزه با فساد، اصلي از اصولگرايي بود
سيد امير سياح
حدود هفت هشت سال پيش، زماني كه شعار «مبارزه با فقر و فساد و تبعيض» تكيهكلام اكثر اصولگرايان بود و تقريبا همه مناصب اجرايي و تقنيني در اختيار اصلاح طلبان قرار داشت، تصور ميكرديم اگر روزي اصولگرايان كنترل يك وزارتخانه يا يك كميسيون مجلس را در اختيار داشته باشند، چه تحول عظيمي ميتوانند در كشور پديد آورند و به همه نشان خواهند داد شعار «مبارزه با فقر و فساد و تبعيض» چگونه به عمل تبديل خواهد شد... گذشت و گذشت تا اين كه در انتخابات مجلس هفتم در اسفند 1382 فهرست آبادگران از تهران و اكثر شهرها با اقبال عمومي روبه رو شد و اصولگرايان كنترل قوه مقننه را به دست گرفتند. از همان ابتداي تشكيل مجلس هفتم در تابستان 1383، گروهي از نمايندگان با هدف تهيه خوراك براي مجلس و حل مشكلات اساسي كشور، جلساتي را تحت عنوان «جلسه طرح ها» تشكيل دادند. اين جلسات كه با اطلاع رئيس مجلس به طور غيررسمي در مركز پژوهشها تشكيل ميشد، وظيفه داشت با پشتوانه مطالعات نيازسنجي و حقوقي، طرحهايي قانوني را براي حل فوري ترين مشكلات كشور تهيه كند. در آن زمان، اين هدف از طريق تهيه طرح توسط نمايندگان مجلس مقدور بود؛ چراكه دولت در اختيار اصلاح طلبان قرار داشت و رابطه مجلس هفتم با دولت هشتم آن قدر صميمانه نبود كه دولت و مجلس با هم بنشينند و براي حل مشكلات اضطراري كشور چاره جويي كنند. از طرفي، دولت آن زمان اصولا قايل به وجود مشكلات مهم نبود و سالهاي پاياني دولت اصلاحات را پايان دوران موفق در اداره كشور ميدانست كه بايد توسط دكتر معين تداوم مييافت و از اين سو، اصولگرايان مجلس، كشور را درگير مشكلاتي عظيم، سخت و پيچيده ميدانستند و قصد داشتند با تهيه و تصويب فوري چندين طرح، گشايشي محسوس در امور كشور بهوجود آورند، باري از دوش مردم بردارند و احيانا جلب توجهي بكنند. يكي از مشهورترين طرحهاي قانوني كه در «جلسه طرح ها» تهيه شد، طرح قانوني «حفظ منزلت مجلس از فساد» بود. اين طرح براساس اين فرضيه تهيه شد كه مناسبات ناسالم موجود در مجلس، اقتدار و سلامت قوه مقننه را مخدوش سازد. لذا بايد طي مصوبهاي اولا نمايندگان را از دين دولت و مراكز قدرت و ثروت خارج ميكرد تا با استقلال نسبي به هنگام رأي دادن به طرحها و لوايح، فقط منافع ملي را در نظر بگيرند نه احياناً منافع صاحبان قدرت و حاميان مالي و ... را؛ ثانيا با ارايه امكانات و لوازم مورد نياز وظايف نمايندگي، نمايندگان را از دريافت كمكهاي خارج از ضوابط منع كرد. طرح اوليهاي كه تهيه شد، در چندين حكم، نمايندگان را از عضويت در هيئت مديره شركتهاي دولتي و خصوصي، اشتغال به مشاغل غيرنمايندگي و كسب درآمد غير از درآمد نمايندگي، قبول هديه از اشخاص داخلي و خارجي، شركت در مهمانيهاي بخشهاي خصوصي و دولتي منع ميكرد و تمهيدات لازم براي ارايه امكانات ضروري به نمايندگان را فراهم ميكرد. صبح يك روز پاييز 1383 متن اوليه اين طرح در دفتر هيئت رئيسه واقع در محل سابق مجلس ارايه شد. خيلي سريع مقاومتها بروز كرد. مهم ترين دليل مخالفان اين بود كه چنين طرحي در مجلس رأي نخواهد آورد؛ تعديلش كنيد. تعديل شد ولي بازهم ايراد گرفتند و دست آخر گفتند اين احكام، ماهيت آيين نامهاي دارد و بايد در اصلاح آيين نامه داخلي مجلس به آن پرداخت. چنين بود كه طرح «حفظ منزلت مجلس» (در آن زمان براي اينكه حساسيت نمايندگان جلب نشود، عبارت «از فساد» را از انتهاي نام طرح حذف كرديم!) به كميسيون آيين نامه رفت و چندسالي معلق ماند و نهايتا آنقدر خاك خورد تا كاملا فراموش شد. چند هفته پيش، سخنراني رهبر معظم انقلاب در جمع نمايندگان مجلس هشتم درباره نظارت در مجلس و پيشگيري از لغزش و آسيب، بهانه و فرصتي فراهم كرد تا طرح صيانت مجلس مجددا مطرح شود. متن بازنويسي و روز آمد شده اين طرح در 22 خرداد 1389 با قيد يك فوريت و 55 امضا از چهرههاي برجسته همه جناحهاي مجلس تقديم شد اما اين بار هم اجازه طرح به آن داده نشد؛ چرا كه بيم آن ميرفت رأي نياورد و موجب آبروريزي بزرگي براي مجلس هشتم شود...! كساني كه قبل از سال 83، «مبارزه با فقر و فساد و تبعيض» ترجيعبند سخنرانيها و مصاحبههاي شان بود، با رسيدن به قدرت، اين شعار را فراموش كردند. گويي فقر و فساد و تبعيض تا قبل از پيروزي آنها در انتخابات وجود داشت و با رسيدن آنها به قدرت، اين مشكل كشور هم خود به خود حل شد! اين روزها و سالها خواهد گذشت و آيندگان درباره مدعيان اصولگرايي قضاوت خواهند كرد كه آيا «مبارزه با فساد» براي آنها اصلي از اصول اصولگرايي بود يا شعاري و پلهاي براي رسيدن به قدرت؟