خوشا ساغر از دست ساقي گرفتن

سيد مسعود علوي

کد خبر : 116533

خوشا ساغر از دست ساقي گرفتن. به ياد جلوه آن يار نوشيدن. خوشا مستي مستان و خوشا بر درگه ميخانه بنشستن. و آنگه خاک پاي يوسف اعصار بوسيدن. مرارت انتظار و حلاوت اميد در عرصه دل رجز مي خوانند. تلواسه اي شيرين و التهابي زيبا تاريخ را فرا گرفته است. شقايقهاي شوق و شکيبايي به راه گل نرگس، نگران شده اند. يلداي منتظران، سرشار از نور نيايش است و آبشار اشک از فراز گونه ها بر نشيب دشت بي قراري، جاري است. آيا کسي هست که مضطرين را اجابت کند و دست نوازش بر تارک دلخستگان کشد؟ ما وارثان سرشک سرخ زهراييم و در تمناي منت يار. اي بهار آفرينش، اي يادگار اهل کسا، يا مهدي! سوگند به سپيده رويت، به طلوع ديده ات، به مژگان سياهت، به محراب ابروي مهسايت، به غنچه لبهايت، به قامت رعنايت، به شهد کلامت و سوگند به قنوت و رکوع و سجود زيبايت، ما بي شکيب تيغه ذوالفقار توايم اي امير ظهور و قيام! ما «لثار» حسينيم و دل به راه تو نثار کرده ايم. اي تکسوار سمند سعادت، اي تنها ترين شمشاد شرافت! در کدامين نخلستان هستي با دلدار خود به راز و نياز نشسته اي؟ خوشا ساغر از دست ساقي گرفتن. به ياد جلوه آن يار نوشيدن. خوشا مستي مستان و خوشا بر درگه ميخانه بنشستن. و آنگه خاک پاي يوسف اعصار بوسيدن. مرارت انتظار و حلاوت اميد در عرصه دل رجز مي خوانند. تلواسه اي شيرين و التهابي زيبا تاريخ را فرا گرفته است. شقايقهاي شوق و شکيبايي به راه گل نرگس، نگران شده اند. يلداي منتظران، سرشار از نور نيايش است و آبشار اشک از فراز گونه ها بر نشيب دشت بي قراري، جاري است. آيا کسي هست که مضطرين را اجابت کند و دست نوازش بر تارک دلخستگان کشد؟ ما وارثان سرشک سرخ زهراييم و در تمناي منت يار. اي بهار آفرينش، اي يادگار اهل کسا، يا مهدي! سوگند به سپيده رويت، به طلوع ديده ات، به مژگان سياهت، به محراب ابروي مهسايت، به غنچه لبهايت، به قامت رعنايت،به شهد کلامت و سوگند به قنوت و رکوع و سجود زيبايت، ما بي شکيب تيغه ذوالفقار توايم اي امير ظهور و قيام! ما «لثار» حسينيم و دل به راه تو نثار کرده ايم. اي تکسوار سمند سعادت، اي تنها ترين شمشاد شرافت! در کدامين نخلستان هستي با دلدار خود به راز و نياز نشسته اي؟ در کدامين چاه سر فرو برده و راز دل مي گشايي؟ کاش مي دانستيم بيت الاحزانت را کجا برپا کرده اي؟ اي يوسف فاطمه! اي يار سفر کرده! هزاران هزار ديده در فراق تو يعقوب وار خون مي گريند و فقط با تماشاي قامت تو بينا مي شوند. ما در کنار دروازه دلهايمان، شاخه گلهاي ارادت به دست گرفته و هر آدينه منتظريم که چونان رسول اعظم (ص) که از مکه به مدينه النبي هجرت کرد، از مکه طلوع کني و به مدينه المهدي دلها پا گذاري. «روي بنما و وجود خودم از ياد ببر خرمن سوختگان را همه گو باد ببر ما که داديم دل و ديده به توفان بلا گو بيا سيل غم و خانه ز بنياد ببر سينه گو شعله آتشکده پارس بکش ديده گو آب رخ دجله بغداد ببر» کاش لحظه اي در ضيافت نگاهت به زيارت خدا مشرف مي شديم و در صحن چشم سياهت به پابوس خورشيد عشق مي آمديم. کاش، آني در آسمان سيماي زيبايت به تماشاي بدر ديده و هلال ابرويت مي نشستيم و رنج روزگار هجران به اشک اشتياق، مي زدوديم. يا صاحب الزمان! جوانان براي خرسندي ات جان در دايره شهادت گذاشتند و مردانمان موي در ساحت انتظار، سپيد کردند و پيرانمان بي تاب لحظه ديدارت از سراي دنيا کوچيدند؛ و دريغا که نيامدي يا مهدي! مي دانيم که خود، حجاب لقاي مولاييم و دل از غير برنتابيده و به يگانگي نمي انديشيم؛ ولي سوگند به حقيقت انتظار، که در کنار خم عشقت به صبوري ايستاده ايم. ملامت اغيار و بيگانه پرستان، توان و تاب ما نخواهد ربود اگرچه دل از طعن بد انديش، مي سوزد. در هنگامه غيبت که از ديده هاي بي سويمان پنهاني، دردهاي ناگفته، توان گفتن؛ چه آنگاه که آيي و رخ به جلوه آرايي، ظهور تو درمان درد ديرين و مرهم زخم زمان فراق خواهد شد. سرير عدل و عطوفت ارض در انتظار اجلال جلوس موعود منتظران است و هستي، نام غريب زمين و آشناي آسمان را با ناي نياز، زمزمه مي کند. هنوز زخم مدينه و جراحت جاويد نينوا بر سينه دلسوختگان، باقي است. هنوز آواي هل من معين حسين از وراي آفاق به سوي انفس عاشقان، جاري است. هنوز بيت الاحزان ام ابيها در مدينه دلها برپاست. سحاب سياه ستم بر مقيمان خاک، بي محابا مي بارد و سردي دي، فراگير ستيغ حادثه هاست. اندوهي گران بر گرده گيتي نشسته است و جائران بر توسن سلطه به جفاديدگان مي تازند و طعم تلخ استکبار بر کام وارثان زمين، ريزان است. «السلام عليک يا ايها العلم المنصوب»! سلام بر تو اي پرچم افراشته هدايت. سلام بر آن هنگام که قيام تو آغاز شود؛ و آن زمان که از پرده غيبت به درآيي. سلام بر شامگاهان و صبحگاهان حضورت. شکرا که باراني از سپيده بر دشت خشک انتظار باريد و شعبان، مبدا تاريخ عاشقان شد. نهر اشک شيعه از حرا تا سامرا پيمود و عندليب عشق در سراپرده گل، شعفناکي آغازيد. همتاي رسول يار مي آيد. يوسف اعصار اميد با صد کرشمه بر محمل ارادت کنعانيان نشيند و ايوب شکيبايي و يعقوب انتظار از بحر حسرت به ساحل وصال رسيده و همپاي هزاران شقايق اشتياق به زيارت نور ديدگان نايل مي شود. سلام صنوبران صفا و سروهاي سرور و سپيدارهاي سعادت بر امير قيام و سالار ظهور. السلام عليک يا ابا صالح المهدي! اي لثار حسين! تو پاسخ «رب ارني»ي موسايي. نهضت آسماني ات نيز پاسخ «کيف تحيي الموتي»ي ابراهيم است. قيام قيامت آسايت رساترين لبيک به آواي «هل من ناصر» سيدالشهداست. کاش آن زمان که بر درب سراي سترگ ولايت، آتش افکندند، بودي و بر زخمهاي مهتاب نيلي شيعه، مرهم مي نهادي. اي کاش در نينوا بودي و علمدار عرصه عشق مي شدي. اينک بي تو در بهتي عظيم در لهيب فراق مي سوزيم. دلهاي سياهمان حجاب ديدار با موعود منتظران است و چه انديشيم که جز لقاي تو سياهي نزدايد و نوراني نکند. بازآي و بي قراري دل و بي شکيبي ديده ما به شهد وصل، شفابخش و عطر کرامت خويش بر عرصه اهل نياز، گستر. کجا نشان تو جوييم اي مهر فروزنده هدايت و نصر! با که گوييم حديث تلخ هجران و انتظار؟ شکايت فرقت يار به آفريدگار بريم که او داناي اندوه درون ماست. اي آخرين عشوه عرش، اي اولين امير غايب از نظر! مولاي من، يوسف فاطمه! بر ما مپسند که با تير ملامت، هلاکمان کنند. عمري است جبين بر خاک کويت ساييده ايم و حق را در محراب ولايت تو به پرستش نشسته ايم. يا ابا صالح المهدي، يا حجت الله علي خلقه! قيام روح خدا خميني کبير، سراج انقلاب اسلامي ما افروخت تا روشناي راهي باشد که فراروي مستضعفان براي نيل به نور نهضت نورآگين توست. لواي انقلاب، اينک به دست طلايه دار ايثار و حماسه، زعيم منتظران ولي عصر و صاحب نصر، رونق باغ ولايت، خامنه اي عزيز است که عاشقانه، عرصه عشق و انتظار را علمداري کند. عمر عاري از گزند و مشحون از عزت او را از تو مي خواهيم اي امام مهربان و شکيبا! عمري به بلنداي آفتاب و سطوت کوهساران.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: