رهزناني كه برهنه مي كنند

محمد ايماني

کد خبر : 117208

آيا مي شود انسان از تنگه اي عبور كند كه راهزنان بر او اشراف و تسلط داشته باشند و تير بيافكنند اما او با روئين تني و آسيب ناپذيري از آن تنگه به سلامت عبور كند، بلكه دشمنان به كمين نشسته را از بلندي به زير و بند كشد؟! يا برعكس، مي شود بر دشمن مسلط بود و او را در محاصره داشت اما ناگهان خود را در اسارت او يافت؟ دو سوي ماجرا چگونه اتفاق مي افتد؟ آفريدگار بشر دست كم در دو جا به نسبت انسان و دشمن او شيطان اشاره مي كند كه در يكي اشراف و احاطه با شيطان است و در ديگري، اقتدار با انسان. ماجراي اول مربوط به قسم خوردن ابليس براي آدم و حوّاست تا آنجا كه با طرّاري آن دو را برهنه و بي آبرو و سرافكنده مي سازد و از بهشت مي تاراند. شيطان پس از آن كه تكبر مي ورزد و بر آدم فخر مي فروشد و عداوت خويش آشكار مي سازد، نزد خدا سوگند مي خورد كه نسل بشر را به زمين بزند. آنگاه سراغ آدم و حوا مي رود و «آن دو را وسوسه كرد تا آنچه از اندام و عورتشان پنهان بود، هويدا سازد... و آن دو را قسم داد كه ]در دعوت به شجره ممنوعه[ خيرخواهشان است و با فريب راهنمايشان شد، پس آن هنگام كه از درخت چشيدند، عورتشان بر آنها آشكار شد... و پروردگارشان ندا داد كه... آيا به شما نگفتم شيطان، دشمني آشكار براي شماست... اي فرزندان آدم براي شما لباس فرو فرستاديم تا اندام شما را بپوشاند و مايه زينت شما باشد اما لباس تقوا بهتر است... اي فرزندان آدم! شيطان شما را نفريبد آن گونه كه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون كرد و لباس از تنشان بيرون ساخت تا عورتشان را نشان دهد» (آيات 20 تا 27 سوره اعراف). پس از اين ماجرا كه باعث سيطره ابليس بر انسان شد، خداوند با تأكيد بيشتري، اشراف شياطين را تبيين مي كند «به يقين او (شيطان) و مانندها و همكاران او شما را مي بينند از جايي كه شما آنها را نمي بينيد. ما شياطين را سرپرست كساني قرار داديم كه ايمان نمي آورند.» اميرمؤمنان علي عليه السلام در خطبه 192 نهج البلاغه (قاصعه) در تبيين همين موضوع فرمود: «پس دشمن خدا شيطان، امام متعصبان و پيشواي مستكبران و متكبران است، او كه بنيان عصبيت را گذاشت. آيا نمي بينيد خداوند چگونه او را به خاطر تكبرش، خوار و كوچك كرد و به خاطر برتري جويي اش به زير كشيد؟... پس عبرت بگيريد از آنچه خدا با ابليس كرد آن هنگام كه عبادت طولاني مدت او را نابود كرد... پس بترسيد و بپرهيزيد بندگان خدا از اينكه دشمن خدا، شيطان بيماري و درد خود را به شما سرايت دهد و با صداي خويش شما را منحرف كند و سواران و پياده هاي سپاه خويش را عليه شما برانگيزاند. كه به جانم سوگند شيطان تير تهديد را به طرف شما راست كرده و كمان آن را سخت كشيده و از فاصله نزديك به شما تير انداخته است... شيطان را فرزندان تكبر و برادران عصبيت و سواران كبر و جاهليت تصديق كردند تا آنجا كه مردمي از شما كه گريزان از شيطان بودند گردن به فريبكاري او نهادند... و او سلطه خويش را بر شما مستولي ساخت و با لشكريانش به سرعت به سوي شما تاخت تا شما را در مغاره هاي ذلت و پستي فرود آوردند...» اما آفريدگار كه انسان را اشرف مخلوقات ساخت و او را گرامي خواست و جانشين خود در زمين گذاشت، بندگان خويش را از احاطه و قدرت شيطان مصون داشت آنجا كه پس از يادآوري خواري و رانده شدن شيطان، در آيات 64 و 65 سوره اسراء خطاب به او فرمود: «هر كس از آنها را مي تواني با صدايت تحريك كن. و لشكر سواره و پياده ات را بر آنها گسيل دار و در اموال و اولاد آنها شريك شو و با وعده سرگرم شان كن! و شيطان جز از سر فريب وعده نمي دهد. به يقين براي تو هيچ قدرت و سلطه اي بر بندگان من نيست و پروردگار تو براي وكالت و پاسداري آنها كفايت مي كند.» جبهه بزرگ اصولگرايي همچنان كه با فرصت هاي كم سابقه اي براي احقاق حق و احياي عدالت و پيشرفت ملت و ديانت روبروست، چالش هايي را نيز پيش رو دارد. انواع چالش هاي فرهنگي، سياسي، اقتصادي و خارجي. اما شايد نتوان هيچ چالشي را بزرگ تر از چالش «غفلت از كمين دشمن» و «غفلت از گذران شتابان فرصت ها» دانست. اين چالش ها البته بالقوه اند اما ظرفيت تبديل به فعليت را هم دارند. اگر يك داغ دل بس است براي قبيله اي، ما داغ مغلوبه شدن جنگ احد از «تنگه غنيمت» را به جان داريم. ماجراي جنگ مغلوبه صفين هنوز چون خاري بر چشم و استخواني در گلوي ماست. مي شود اين داغ ها و رنج هاي جانسوز را يكي يكي شمرد تا به وارونگي و انحطاط نهضت مشروطيت در 104 سال پيش رسيد و سپس كودتا عليه نهضت نفت و... سرانجام انبوه كمين هايي كه از سر غفلت برخي نخبگان مرزبان و خيانت در امانت شماري از خواص، گريبانگير ملت ما پس از انقلاب اسلامي شد. دوران عسرت و محنت انقلاب باوران و حاشيه نشيني فضيلت ها در مقاطعي از تاريخ پس از انقلاب را نبايد از ياد برد. خداوند دوباره بر مؤمنان منت نهاد و دل هاي ملت را متمايل به آنها ساخت. آيا با اين نعمت بزرگ و اعتماد الهي مردم به قدر كافي مسئولانه برخورد مي كنيم؟ آيا به اندازه كافي متوجه دام گستري انواع دشمنان هستيم؟ حاشيه گرايي و درگير فروع شدن چقدر تنه به تنه اصولگرايي ما مي زند يا مراقبيم كه نزند؟ بار عدالت و حق و اجراي احكام الهي بر شانه هاي اصولگرايان سنگيني مي كند. انصاف بايد داد كه خوبان و مجاهدان عرصه اصولگرايي اين مسئوليت را امانتدارانه به دوش كشيده و به جانب مقصد پيش برده اند اما اين قضاوت را بايد كامل كرد وگفت برخي بي عدالتي ها و تبعيض ها و محروميت ها همچنان به سان خاري خليده در چشم و دست ماست. آيا مي توان چنين رنجي بر پيكر داشت و باز، به حاشيه هاي غفلت آور پرداخت؟ مي توان از عدالت و خدمت باورمندانه دم زد و گرفتار خيال و خواسته و هوا و هوس و قوم و قبيله و من و مايي و تكبر و تعصب باطل بود؟! مي فرماييد و درست مي فرماييد كه چنين گرفتاراني در ميان اصولگرايان كم اند؟! اما يك داغ دل بس است براي قبيله اي. چه «كم ها» كه كمند شدند و اهل حق را گرفتار كردند. يك اشعث و دو ابوموسي و عمروعاص با مقداري قائلين به «خارجي گري» براي آن كه سپاه و اقتدار صاحب ذوالفقار را براي هميشه منهدم كنند و ديگر سپاه عدالت پا نگيرد كافي بودند. اميرمؤمنان در خطبه87 نهج البلاغه، التزام به عدالت را ويژگي اهل تقوا برشمرد و براي اين التزام، شرط عملي گذاشت. «خود را ملزم به عدل نموده پس اول عدالت او، نفي و طرد هوا از خود است. حق را توصيف مي كند و به آن عمل مي كند. براي خير نهايتي نمي گذارد مگر آن كه آن را مقصد خويش قرار مي دهد». شعار خدمت به خلق و عدالت خواهي سر دادن و با اين وجود در گيرودار حاشيه هاي مخرب ماندن، متضمن نتايج خيانت و جفاست حتي اگر اراده خيانت و جفا نشده باشد. بايد نگران بود حتي از رويكردهايي كه از سر حس خدمت و عدالت اما خداي نكرده آميخته به تبختر و تفاخر و استغنا و تكبر باشد. كدام بندگي بالاتر از 6هزار سال عبادت شيطان به سال هاي جنت و ملكوت؟! اسباب اختلاف شدن ميان اصولگرايان به هر بهانه اي ولو به اسم خلوص و تمايز و تفاوت، و چشم بستن بر حساسيت روزگار جنگ پيروز در برابر جبهه استكبار، عين خطاست. و از آن سو غفلت از اصول و غنيمت زدگي و فرصت طلبي و نرمش با سفره گستران فساد و تبعيض و فتنه عين خيانت است. حتي اگر غنيمت خواهي و فرصت طلبي هم در ميان نباشد و «دلخوري» ها بسترساز اين نرمش و كج شدن باشد، حاصل جمع اين خطا و خيانت ها، ايجاد نقطه ا شراف و استيلا براي دشمنان است. باور كنيم تعبير اميرمؤمنان را كه خطاب به خوارج فرمود «گوسفند از گله جدا، سهم گرگ است... به اجتماع مسلمين برگرديد» و يقين كنيم آيات الهي را كه به دوستي گرفتن دشمنان را باعث نرمش و فروكش كردن دشمني آنها نمي داند. «شيطان سپاه سواره و پياده خود را برانگيخته» يعني هم خلل ها و ضعف هاي اخلاقي خود را بپوشانيد تا در شما نفوذ نكنند و هم مراقب واسطه ها و نفوذي ها كه «قسم مي خورند خيرخواه شما هستند» باشيد. اگر حضرت امام خميني(ره) فرمود «تاريخ اسلام پر از خيانت بزرگان آن به اسلام است»، آنچه اين بزرگان را خوار و رسوا ساخت و لباس تقوا و عفاف را از تنشان درآورد تا انگشت نماي عام و خاص شدند، از جمله نپاييدن همين اطرافيان و مشاوران خيرخواه! بود. فرقي هم نمي كند دفتر اين رجل سياسي باشد يا اطرافيان و مشاوران رجل سياسي ديگر. اين حزب سياسي باشد يا آن گروه و حلقه سياسي. قوه مجريه و قضائيه باشد يا مقننه.ضلع اول جبهه متحد اصولگرايان باشد يا اضلاع دوم و سوم آن. اين غفلت، پيشاهنگان و سابقوني را به آستانه رسوايي رسانده چه رسد به نسل هاي دوم و سوم. هر دو سر برخي مجادلات را بايد انذار داد كه هم «جذب حداكثري» تخلف ناپذير است و هم «دفع حداقلي». نه تمايزخواهي و انشعاب طلبي هاي افراطي و انحرافي پسنديده است كه مي تواند از جبهه اي بزرگ و متحد، هزاران سرباز پراكنده و به كمين دشمن رانده بسازد و نه كم غيرتي يا بي حسّي و اباحي گري نسبت به مرزها و خاكريزهاي اصولي جبهه انقلاب- با همه فراگيري آنها- كه مي تواند آب به بنيان انقلاب اسلامي و امنيت ملي ببندد. اعتماد پايدار مردم حق شناس ايران به اصولگرايان از 7سال پيش و در 7 انتخابات متوالي از جمله انتخابات رياست جمهوري و مجلس بار سنگيني است كه گردن هاي زير دين ملت را به افتادگي و قدرشناسي و گذشتن از حاشيه ها- ولو حاشيه هاي حق- مي كشد نه خداي ناكرده به فخرفروشي نسبت به اين اعتمادها و گروكشي در قبال اعتماد به مجلس و دولت اصولگرا. و در اين ميان بايد ديد واسطه هاي «بدگماني» و حاشيه سازان و فرصت سازان براي فتنه گران چه سيما و سازماني دارند كه براي ريزش در ميان جبهه خودي و هل دادن نيروها به كمين دشمن تقلا مي كنند. آنها با هر رسم و كسوت و گويشي شعبه اي از نفاقند. اصولگرايان جبهه اي بزرگند فراتر از اين حزب يا آن حلقه، با به رسميت شناختن تنوع و تكثرها و در عين حال پايبندي به اصول (اسلام، انقلاب اسلامي، قانون اساسي، پايبندي به خط امام و رهبري). پيداست در اين تنوع، تفاوت وجود دارد و تفاوت، بسترساز نقد و امر به معروف و نهي از منكر. نه از اين حقيقت مي شود ترش كرد و نه مي توان به نام نقد و نصيحت، از پس بلندگوهاي فلان روزنامه و سايت و خبرگزاري آلوده به انواع خباثت ها، با هم گفت وگو- بخوانيد مجادله و منازعه سازمان يافته از سوي نامحرمان- ترتيب داد. گوش خواباندن به بدگويي هاي به ظاهر «خيلي محرمانه و سري»- و فاقد سند و مدرك- همان قدر خامي است كه از پس بلندگوي نامحرمان و در جغرافيا و زمين چيده شده از سوي آنها با هم بگو مگو كردن. احتمالاً چيدمان خلوت و جلوت ما اندكي دور از تدبير است كه موجب مي شود همّ و غمّ و خيال كساني از ما را متوجه رقابت هاي سياسي و انتخاباتي در گذشته يا آينده كند و از افق هاي دور هدفگذاري شده و فرصت هاي پيشرفت و چالش هاي در انتظار غافل سازد. اين هم نوعي بازي در زمين جنگ نرم دشمن است. مسئولان سزاوار نقدند اما با دقت و انصاف. هر نقدي هم كوچه بازاري نيست. براي نقد رفتار هم لازم نيست شخصيت طرف را نشانه رفت. و شجاعت و بصيرت و صبر و درايت و مصلحت مرزهاي شايسته نقد است. و نقد، فرع بر همراهي و حمايت از خدمتگزاران در هر سطح از سطوح حاكميتي است. البته دولت خط مقدم اين ميدان است و سزاوار پشتيباني و حمايت ديگران. و ساير قوا شانه هاي تكيه كردن و پشت و پناه دولتند و بنابراين، شايسته تكريم و تقويت و احترام. اين نسبت متعادل از همه فضيلت ها و ارزش هاي اصولگرايي جز با توجه هميشگي به انگشت اشاره مقتداي انقلاب و التزام و همراهي- بي افراط و تفريط- با نايب امام زمان(عج) فراهم نمي شود و نيز عمل به رهنمود اميرمؤمنان براي روئين تني در برابر كمين و تيرافكني شيطان كه فرمود «با هيچ چاره اي از حمله لشكر شيطان نمي توانيد مانع شويد و هيچ اراده و عزمي براي دفاع در برابر آنها نداريد و در منطقه ذلت و حلقه تنگنا و عرصه مرگ و جولانگاه بلا گرفتاريد. خاموش كنيد آن آتش عصبيت و تكبر و كينه هاي جاهلي كه در دل هاي شما كمين كرده و اين آتش، از وسوسه ها و افسارها و دميدن هاي شيطان است. تاج افتخار فروتني بر سر بگذاريد و نخوت را زيرپا نهيد و تكبر را از گردن برداريد. فروتني را ميان خود و دشمنانتان ابليس و سپاهيان او خاكريز و سنگر قرار دهيد كه براي او از هر امتي لشگريان و ياران و سوارگان و پيادگاني است». حلاوت پيروزي «بدر» پيش روي احد و صفين ماست اگر غفلت و بي طاقتي امان ما نبرد. همدلي و اميد و كار و همت، نياز مضاعف روزگار امروز است.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: