جنگ نامقدس
دکتر حشمت الله فلاحت پيشه
حوادث اخير نشان دهنده تلاش رژيم صهيونيستي براي طراحي يک ميدان جنگ تازه است. اقدامات تحريک آميز در مرزهاي فلسطين اشغالي، لبنان و سوريه، ادعاي حمله پيشدستانه به ايران پيش از دسترسي اين کشور به بمب هسته اي و بويژه تلاش لابي صهيونيستي کنگره آمريکا جهت ميليتاريزه کردن فضاي مربوط به جمهوري اسلامي در تحولات موجود منطقه از جمله زمينه چيني هاي هدفدار به شمار مي آيد. در چنين شرايطي تقويت و تداوم آمادگي دفاعي ضروري است اما بايد توجه داشت که افتادن در ميدان جنگ نامقدس صهيونيست ها منافع کشورهاي منطقه از جمله ايران را تامين نخواهد کرد. براساس تجربيات تاريخي و محکمات تحليلي موجود رژيم صهيونيستي در فضاي آرام امکان حيات ندارد و لذا در راهبرد آن رژيم و حاميان فرا منطقه اي آن خاورميانه، ثبات معنايي ندارد. موضوعي که در تاريخ تحولات سياسي منطقه به اثبات رسيده است. حوادث اخير نشان دهنده تلاش رژيم صهيونيستي براي طراحي يک ميدان جنگ تازه است. اقدامات تحريک آميز در مرزهاي فلسطين اشغالي، لبنان و سوريه، ادعاي حمله پيشدستانه به ايران پيش از دسترسي اين کشور به بمب هسته اي و بويژه تلاش لابي صهيونيستي کنگره آمريکا جهت ميليتاريزه کردن فضاي مربوط به جمهوري اسلامي در تحولات موجود منطقه از جمله زمينه چيني هاي هدفدار به شمار مي آيد. در چنين شرايطي تقويت و تداوم آمادگي دفاعي ضروري است اما بايد توجه داشت که افتادن در ميدان جنگ نامقدس صهيونيست ها منافع کشورهاي منطقه از جمله ايران را تامين نخواهد کرد. براساس تجربيات تاريخي و محکمات تحليلي موجود رژيم صهيونيستي در فضاي آرام امکان حيات ندارد و لذا در راهبرد آن رژيم و حاميان فرا منطقه اي آن خاورميانه، ثبات معنايي ندارد. موضوعي که در تاريخ تحولات سياسي منطقه به اثبات رسيده است. از سال1948 که نخستين جنگ هاي اعراب و اسرائيل شکل گرفت تا چند دهه بعد در جنگ هاي1956 ،1967 و1973 م صهيونيست ها با پشتوانه و لجستيک و حتي مداخله مستقيم و پوشش مخابراتي مستمر نيروهاي غربي توانستند لشکرهاي عرب را به شکست وا دارند. و زماني که در دو دهه1980 و1990 م مسير خشن تحولات به سمت ايران و عراق منحرف شد به تدريج ديپلماسي جاي جنگ با اسرائيل را گرفت، مسيري که از کم' ديويد در انتهاي دهه1970 م شروع شد و به مذاکرات اسلو، مادريد، ديتون، واي پلنتيسن و شرم الشيخ انجاميد و چون به مذاکرات نهايي يا خطوط قرمز رسيد بار ديگر به نظاميگري انجاميد. پيام نخستين کنگره هاي جهاني صهيونيسم در ابتداي دهه2000 ميلادي اين بود که به رغم20 سال مذاکره، اسرائيل اميدي به همزيستي مسالمت آميز با کشورهاي اسلامي ندارد اين تحليل با لشکرکشي بوش دوم به خاورميانه همراه شده بود که مي خواست راهبردها و ارزش هاي آمريکايي را که کلينتون نتوانسته بود با سياست نرم آن را به خاورميانه تحميل نمايد از طريق نظامي به انجام برساند. لذا هر لشکرکشي نظامي آمريکا در منطقه با حضور فعال سياسي و اطلاعاتي رژيم صهيونيستي همراه گرديد. صهيونيست ها مدعي بودند براي حل مشکلات آمريکا و اسرائيل در منطقه بايد پيش از عراق و افغانستان به ايران حمله مي شد و زماني که امکان عمل به اين توصيه صهيونيستي فراهم شد آنها سياست مشغله سازي براي ايران را در پيش گرفتند. البته اساس اين سياست "اصالت جنگ" در راهبرد صهيونيست ها است. چون اگر طبق يافته کنگره جهاني صهيونيست ها خاورميانه مکان امني براي اسرائيل نيست پس ديگران نيز حق آرامش ندارند. بنابراين حتي اگر موضوع ايران نيز مطرح نمي شد تل آويو يک کشور ديگر منطقه را در کانون توجه نظاميان قرار مي داد. آنها نگران خالي شدن خاورميانه از نظاميان غربي هستند. منطقه اي که به رغم شرايط اقليمي، ترانزيتي و منابع معدني غني بايد کانون توسعه دنيا باشد، براي صهيونيست ها تنها به صورت يک پادگان بزرگ به فرماندهي ناتو قابل تحمل است. در سمت ديگر اوباما به نيابت از دموکرات هايي که حداقل در ظاهر از سردادن شعار جنگ ابا دارند بي ميل نيستند که اين بار چماق را به دست صهيونيست ها بدهند. و يا اينکه با فرماندهي تحريم در شوراي امنيت براي تنبيه به صهيونيست ها چراغ سبز نشان دهند. اقدام اخير برخي از اعضاي کنگره آمريکا در اعطاي اختيار به اسرائيل براي حمله به ايران در اين راستا قابل ارزيابي است. هرچند که همين شيوه بازي باعث ترديد جدي ايران به پيشنهادهاي مذاکره5+1 شده است. شرايط فوق روبناي کار تبليغي آمريکا و رژيم صهيونيستي در بحراني نشان دادن پرونده جمهوري اسلامي و شرايط منطقه است. واقعيت اين است که منطقه و موضوع ايران آن گونه که دو بازيگر فوق ادعا مي کنند بحراني نيست. آنها به دنبال بهانه هاي تازه براي تحميل نظاميگري جديد خاورميانه هستند. واقعيت عدم دوام اسرائيل بدون تداوم جنگ در منطقه عامل عقب ماندگي هاي پي در پي اين حوزه در روند توسعه است. پادشاه عربستان در ديدار خود با مقامات لبنان و سوريه به جاي حمل پيام تهديدآميز اوباما و تلاش براي تحميل بي طرفي به کشورهاي منطقه مي توانست به راهبرد ايران مبني بر خلع سلاح و همزيستي مسالمت آميز در خاورميانه بپيوندد. همراهان امروز آمريکا در منطقه در آينده يا بايد مسئوليت "نوچه" گي اسرائيل را بپذيرند و يا اينکه يکي از اهداف ميليتاريسم و مداخله آن رژيم خواهند بود. هرچند که با پايان عمر نسل اول مقامات عرب، مردمان آن کشورها مجبورند تاوان تباني هاي صورت گرفته را بپردازند. اتخاذ مواضع منطقي از سوي مقامات جمهوري اسلامي نيز در شرايط کنوني ضروري است. ما نبايد به گونه اي موضع گيري نماييم که به شکل گيري ميدان جنگ مورد نظر صهيونيست ها کمک شود. هر چند که به واسطه طراحي و تدارک راهبردها و امکانات دفاعي خود اتکا، از آماده ترين بازيگران منطقه در قبال طرح هاي نظامي ديگران خواهيم بود اما معتقديم شتاب بخشي به تحولات از سوي برخي بازيگران منطقه و فراتر از آن، مشکوک است. بازيگراني که نتوانستند جنگ هاي محدود عراق، افغانستان، غزه و لبنان را مديريت کنند امروزه چگونه مي توانند يک جنگ منطقه اي را در راستاي منافع استراتژيک خود سامان دهند. رابطه ما با هيچ کشوري در دنيا به آن حد راهبردي نيست که به خاطرش وارد جنگ با کشوري ديگر شويم اما اگر اقدامي عليه خاک ايران صورت گيرد ديگر امکان تحديد جنگ وجود ندارد و تاريخ ديگري از مقاومت ايرانيان رقم خواهد خورد. چون براي ما اگرچه جنگ نامقدس است اما "دفاع" از مقدس ترين تکاليف هر مسلمان ايراني است.