تلاش براي تغيير مأموريت اشغالگران
باراك اوباما، رئيسجمهور آمريكا طي سخناني، اهداف برنامهها و ماموريت جديد نظاميان و اشغالگر آمريكائي در عراق را تشريح كرد و چنين وانمود ساخت كه گويا به وعدهاش براي خروج نظاميان آمريكائي از عراق وفادار است. وي گفت: وعده داده بودم تا 9 شهريور تمامي نيروهاي رزمي آمريكا را از عراق خارج كنم و اين دقيقا همان چيزي است كه عملي ميشود و ظرف يكماه آينده به ماموريت نظامي آمريكا در عراق پايان ميدهم. اوباما در همان جلسه به فرماندهان نظامي و پنتاگون دستور داد تا يكماه آينده، تعداد نظاميانآمريكائي در عراق به 50 هزار تن كاهش پيدا كند يعني 15 هزار نظامي از عراق خارج شوند. وي در دستوراتي كه تعمدا "بازي با كلمات" بود و قصد داشت ادامه حضور 50 هزار نظامي از عراق را كوچك جلوه دهد،مدعي شد اين نظاميان، براي تامين اهداف آمريكا و اجراي تعهدات واشنگتن در عراق باقي ميمانند و در پايان سال آينده ميلادي، تمامي نظاميان آمريكائي از عراق خارج ميشوند. در نگاه اول، با شنيدن هر يك از اين جملات و عبارات، چنين تصور ميشود كه گويا آمريكا مايل است به حضور نظامي در عراق خاتمه دهد ولي با نگاهي دقيقتر، بهتر ميتوان دريافت كه موضع واشنگتن همانست كه دريادار "مايكل مولن" رئيس ستاد ارتش آمريكا و "رابرت گيتس" وزير دفاع آمريكا بارها گفتهاند و تصريح كردهاند كه آمريكا دستكم تا 10 سال ديگر در عراق باقي ميماند. اوباما هم در اظهارات اخير خود براي برطرفكردن شبهات موجود، تقريبا همين مسئله را به صورتي ديگر تكرار نمود و اظهار داشت: "اشتباه نكنيد. تعهدات ما در عراق در حال تغيير و از يك تلاش نظامي تحت امر ارتش به يك تلاش غيرنظامي تحت امر ديپلماتها تبديل ميشود. با نگاهي دوباره به اظهارات رئيسجمهور آمريكا بهتر ميتوان دريافت كه واشنگتن همچنان به حضور نظامي خود در عراق ادامه ميدهد لكن با دستكاري در تعريف و معني واژه ها سعي دارد افكار عمومي را فريب دهد و چنين وانمود سازد كه گويا چيزي در حال تغيير است. اما آنچه در ميدان عمل تغيير ميكند، نقاب فريبكارانه ايست كه به تناسب شكستها و ناكاميهاي واشنگتن، مرتبا تعويض ميشود. واقعيت اينست كه واشنگتن سعي داشت به نام يك ارتش باصطلاح آزاديبخش وارد عراق شود و مردم عراق را از يك رژيم جهنمي نجات دهد لكن مردم عراق با تلخكامي احساس كردند كه از چاله به چاه افتادهاند و كشورشان زير چكمه اشغالگران لكدكوب شده است. قرار بود عراق به "بهشت دمكراسي خاورميانه" تبديل شود ولي عملا در پرتو جنايات سازمانيافته آمريكا به جهنم تبديل شد و "بهشت تروريستها" لقب گرفت. آمريكا با تغيير مستمر تاكتيكهاي خود، مرتبا تعداد و كيفيت نيروهاي مستقر در عراق را دستكاري ميكرد و در پرتو نوسانات عملياتي حتي 140 هزار نظامي را در عراق مستقر ساخت اما نتوانست از شكستها، ناكاميها و تلفات خود بكاهد و آنرا جبران و مهار كند. با وجود آنكه رهبران كاخ سفيد در اين فاصله تغيير كردند ولي نومحافظهكاران جنگافروز، همچنان بر پنتاگون، ارتش و دستگاههاي امنيتي آمريكا حكمراني ميكنند. اين بدان معني است كه شكست در عراق، شكست اوباما نيست بلكه آنرا بايد شكست تاريخي آمريكا در خاورميانه ارزيابي كنيم. البته اوباما تلاش ميكرد چهرهاي متفاوت از آمريكا را به نمايش بگذارد اما وارد هر مقولهاي كه شد، سريعا و به ناچار مجبور به عقبنشيني و ادامه راه گذشته گرديد. * اوباما خواستار پايان جنگ عراق و افغانستان قبل از ورودش به كاخ سفيد بود ولي ژنرالها و پنتاگون هنوز هم خواستار ابقاي حضور نظامي در اين دو كشور دستكم 10 سال ديگر هستند. * اوباما خواستار توقف شكنجه و مقابله با آمرين و عاملان شكنجهها شد ولي عملا مجبور به تجليل از شكنجهگران گرديد و تعهد نمود كاخ سفيد از آنها در هر شرايطي حمايت كند. * اوباما خواستار بستن زندانهاي مخفي آمريكا به ويژه "گوانتانامو" شد اما بسيار زود به اين نتيجه رسيد كه بايد اين خواسته را كنار بگذارد. اين فهرست، بسيار طولانيتر است و امروز هم اوباما خواستار پايان جنگ عراق است كه ناچار است عليرغم ابقاي 50 هزار نظامي در عراق، اين بازي سياسي - تبليغاتي را به نام "پايان جنگ" معرفي كند. او حتي از هماكنون پذيرفته است كه كاهش تعداد نظاميان در عراق طي سال آينده تا مرز 35 هزار نفر را هم پايان حضور نظامي آمريكا در عراق معرفي كند. طبعا سئوال مهم اينست كه چگونه ممكن است حضور 35 هزار نظامي آمريكا در عراق بمنزله استمرار حضور نظامي تلقي نشود؟ اين، سئوال مهمي است كه البته پاسخ روشني هم دارد! قرار است 35 هزار نظامي آمريكائي در عراق باقي بمانند ولي فرمانده آنها از سفير آمريكا در عراق دستور بگيرد و در نتيجه تحت عنوان "مستشاران نظامي"، نيروهاي آموزشي، كارشناسان نظامي و... همچنان فعال باشند.و فقط عنوان آنهاتغيير كند. آمريكا در بغداد، بزرگترين سفارتخانهاي كه تاكنون در جهان تاسيس شده را احداث كرده و قرار است با استقرار 5 هزار تن در آن، عراق همچنان از درون همين سفارتخانه اداره شود. البته اين آرزوي آمريكا است و شايد هم دقيقا همانند تمامي طرحهاي آمريكا كه با شكست و رسوائي مواجه گرديدند اين طرح نيز با ناكامي مطلق روبرو شود ولي در هر صورت در اصل ماجرا تغييري رخ نميدهد و همچنان تمايل آمريكا براي حضور نظامي در قلب منطقه نفت خيز جهان اسلام را بازگو ميكند.