ابتکار: آيا (آيت الله) موفق خواهد شد؟
غلامرضا کمالي پناه
آيت الله مهدوي کني را ريش سفيد يا پدر معنوي جناح اصولگرايان قلمداد کرده اند . جناحي که خود پرو بالهاي تازه رويانده که هر يک به سمتي گاه در تضاد با هم، فروهشته اند . بر انتهاي بال چپ آن احمدي نژاد و يارانش و در منتهي اليه سمت راستش هاشمي و همسويان وي قرار گرفته اند . آن يکي سوداي حذف و نابودي اين دارد و اين يکي آرزوي ناکامي آن . و اما در ميان اين دو، در اردوگاه اصولگرايان، بسياري از نخبگان سرگردان و انگشت به دهان مانده، گاه به اين ور ميزنند گاه به آن ور . يکي به نعل ميزنند يکي به سندان . آن چنان که برخي مانند علي مطهري رئيس جمهور و يارانش را خارج از دايره اصولگرايي تعريف ميکنند و مرتب تيرهاي خود را به سمت سيبل دولت يعني جناب مشايي پرتاب مينمايند و هر چه به رئيسش نميتوان گفت بر سر او آوار ميکنند . "مکتب ايرانش" را ناسيوناليسم ناقص و ايران گرايي حقه بازانه توصيف ميکنند و انتخابش را به عنوان نماينده ويژه در امور خاورميانه، بر خلاف قانون و در راستاي موازي کاري با وزارت خارجه به شمار ميآورند . واقعيت اين است که نه احمدي نژاد براي حرف منتقدان هم جناحش ترهاي خرد ميکند و نه اين حرف و حديثها راه به جايي ميبرند . اصلا مگر جناح و حزب موجب پيروزي وي در انتخابات شده است . اين واقعيتي است . که وي و همراهانش به آن رسيده اند . پس چرا به نقهاي اين و آن گوش دهد؟ خلاصه هر دم از اين باغ بري ميرسد . هر روز که ميگذرد نه تنها آتش جنگ فروکش نميکند بلکه با سخني و رفتاري دوباره مشتعل ميگردد . همين که جرقه سخنان مشايي کم سو شود، باز موضوع ديگري از راه ميرسد . دولت مجلس را قبول ندارد و مجلس هم در برابر خواستههاي دولت سر تسليم فرو نميآورد . در حالي که کار گروه حکميت در شوراي نگهبان با چنگ و دندان سعي در باز کردن گره مشکلات ميان اين دو قوه است؛ رئيس جمهور در يک اقدام ناگهاني درخواست استرداد لايحه پنجم را دارد . و اما در چنين اوضاع و احوالي هر از گاهي سخن از وحدت رانده ميشود . وحدت با چه کساني؟ اين بحثي است که باز ميان خود اصولگرايان اختلاف انگيز شده است . گروهي اصلا اين موضوع را نادرست و غير ضروري مي دانند، گروه بيشتري براي مقابله با بحرانهاي داخلي و خارجي آن را ضروري و گريز ناپذير قلمدادميکنند . تعدادي وحدت را درون اصولگرايان جست و جو ميکنند و گروهي دايرهاي وسيع تر براي آن تعريف مينمايند . حال در اين ميان و با اين اوضاع و احوال چه ميتوان کرد؟ اين سوالي است که نخبگان و دلسوزان نظام از خود ميپرسند . اکثر نخبگان سياسي اصولگرا معتقدند که بايد پادرمياني کرد و نبايد دست روي دست گذاشت . براي پادرمياني و ميانجي گري هم بهترين گزينه را آيت الله مهدوي کني ميدانند . کما اين که نبي حبيبي او را محور وحدت اصولگرايان مينامد . وي که يک روحاني 79 ساله است در نظام اسلامي تاکنون نقشهاي مهمي بازي کرده است . اين پختگي را دارد که هم از احمدي نژاد دفاع کند و هم در برابر کساني که خواهان حذف هاشمي بوده اند، مقاومت نمايد و بگويد « مگر ميشود هاشمي را حذف کرد؟ » و هم از روحانيون با سابقهاي چون ناطق نوري و حسن روحاني کدورت زدايي نمايد و هم به ملاقات محمد يزدي در قم برود و هم در نفي و حذف اصلاح طلبان سکوت پيشه کند . هر بار که عصاي خود را برداشته تا به ميانجي آيد، گروهي ساز مخالف زدند . جوان ترها که بر اسب ناآرام قدرت سوارند، نصيحتهاي يک پير تجربه اندوخته و مصلح را غير لازم ميشمارند و خود را از آن بي نياز ميبينند . و اما عاقل تر که ريش خود را نه در آسياب بلکه در کوران روزگار متلاطم سفيد کرده اند، دست از دامن آيت الله بر نميدارند و اميدوارند که با مهارت خاص خود بتواند سواران يکه تاز قدرت را مهار کند و اين لشکر پراکنده را باز به سامان نمايد . اما آيا عصاي آيت الله ميتواند مرکب رام نشدني قدرت را مهار کند؟ اين آرزويي است که همه دارند . آب دريا را اگر نتوان کشيد هم به قدر تشنگي بايد چشيد