یادداشت کیهان با عنوان " نگاه از چهار زاويه "

کد خبر : 122374

حسام الدين برومند: آمريكايي ها پس از سناريوي ساختگي حادثه 11 سپتامبر- 20 شهريور 80- كه زمينه ساز حمله نظامي به افغانستان در سال 2001 و لشكركشي به عراق در 2003 بود چون تبعات غيرقابل پيش بيني استفاده از گزينه نظامي عليه ايران را بخوبي برآورد كرده بودند و مي دانستند ايران اسلامي، افغانستان يا عراق نيست به حربه نخ نما شده تحريم ها متوسل شدند و دوره جديدي از تحريم هاي اقتصادي را از آن تاريخ بر ضد ايران به تصويب رساندند. البته از همان ابتدا كه دور جديد تحريم ها از سوي آمريكا بطرفيت ايران كليد خورد چون سابقه اين داستان تكراري به اوايل پيروزي انقلاب اسلامي برمي گشت و از سال 1980 براي اولين بار گزينه تحريم به كار گرفته شد ناظران و تحليلگران سياسي معتقد بودند كه در فرجام كار ايالات متحده از درخت تحريم ها ثمره اي نخواهد چيد كه تا به امروز نيز چنين شده است. اما در ادامه پروژه آمريكايي تحريم ها بر ضد ايران كه با گذشت زمان به پروسه اي ناموفق مبدل گشته و هر روز اين مسئله آشكارتر مي شود باز هم ايالات متحده بر سنت معمول و نامعقول خود پافشاري كرده و هفته گذشته رييس جمهور آمريكا 8 تن از مقامات كشورمان را مشمول تحريم به اصطلاح بين المللي اعلام كرد. جالب اينجاست كه اين 8 مقام ايراني به اين دليل مشمول محروميت و تحريم قرار گرفته اند كه در مبارزه با اغتشاشات بعد از انتخابات رياست جمهوري سال 88 و مهار جنگ نرم و فتنه هاي فتنه گران و آ شوبگران- كه رد پاي مثلث آمريكا و انگليس و صهيونيسم به وضوح در آن ديده شد- نقش ويژه و برجسته اي را ايفا كرده اند. با اين اقدام باراك اوباما بار ديگر نقاب از چهره كنار زده و صريحاً با صدور اين فرمان تحريم اعلام مي كند كه 8 مقام ايراني (محصولي- نجار- رادان- مرتضوي- اژه اي- مصلحي- تائب و جعفري) حق مسافرت به كشورهاي خارجي و آمريكا را نداشته و اموال آنها در خارج از كشور مصادره و افراد مذكور از نظر بين المللي ممنوع المعامله و مشمول ضبط و مصادره اموال مي باشند! هرچند داستان بلند و بي نتيجه تحريم ها طي 30 سال گذشته نتوانسته در عزم و اراده ملت ايران خدشه اي وارد كند و عموم مردم بخوبي و با بصيرت از بي خاصيتي تحريم ها باخبرند اما اين نوشته درصدد است تا از 4 منظر سياسي، ديپلماسي، حقوقي و اقتصادي علت تحريم اخير آمريكايي ها عليه 8 مقام ايراني را واكاوي كند. 1- به لحاظ سياسي علت تحريم 8 تن از مقامات كشورمان از سوي آمريكا حمايت از جريان فتنه اعلام شده است. مقامات آمريكايي پس از انتخابات رياست جمهوري ايران در خرداد سال 88 چندين بار بي پرده و گستاخانه به ميدان آمدند و از آشوب ها و اغتشاشات و قانون شكني ها حمايت كردند. اين حمايت ها كه حتي در سطح رييس جمهور و وزيرخارجه ايالات متحده انجام شد از سويي مكمل اسناد غيرقابل انكاري بود كه نشان مي داد كمك هاي مالي گسترده اي به جريان فتنه شده است و از سوي ديگر در ادامه اعترافات و اقارير متهماني از حوادث پس از انتخابات بود كه در جريان محاكمه قضايي خود و به گواهي اسناد به دست آمده از آنان بر دخالت آمريكا و انگليس، تأكيد و تصريح داشتند. از همين روي؛ آمريكايي ها با تحريم 8 تن از كساني كه به اقتضاي وظيفه و مسئوليت شان در مقابل آشوبگران خياباني و فتنه گران گمارده كاخ سفيد ايستادگي كردند نمي خواهند قبول كنند و بپذيرند- علي رغم اينكه خوب مي دانند- كساني كه آنها به صحنه آورده اند اينك مرده اند و بوي جسد بي جان آنها به مشام مي رسد. خب، اين سؤال به ميان كشيده مي شود كه اگر آمريكا مي داند جريان فتنه ماههاست كه مرده و هيچ شوكي نمي تواند آن را زنده كند چرا با توجيه حمايت از فتنه گران دست به اقدامات واهي و پوچ همچون تحريم 8 مقام مسئول در ايران مي زند؟ پاسخ سخت به نظر نمي رسد و با كمي تأمل مي توان پي برد كه هدف از اينگونه اقدامات و اعلام حمايت از فتنه گران براي اين است كه از دنباله هاي داخلي و بقيه گمارده ها و عوامل شان در منطقه حمايت كنند و به اصطلاح اميد آنها را زنده نگه دارند. اگر خاطرتان باشد جرج بوش رييس جمهور پيشين آمريكا مكرراً در سخنراني خود مي گفت: «ما از اصلاح طلبان و دموكرات ها در جاي جاي خاورميانه از بيروت گرفته تا دمشق و از تهران تا بغداد حمايت مي كنيم.» 2- از منظر ديپلماسي نيز اگر به موضوع تحريم 8 تن از مقامات كشورمان از سوي رييس جمهور آمريكا بنگريم آشكارا مشاهده مي شود كه آمريكايي ها در مواجهه با ايران اسلامي در كارزار ديپلماسي و محيط بين الملل دچار عارضه استيصال و سردرگمي شده اند. بنابراين اين اقدام آمريكايي ها را بايد در راستاي سفر اخير رييس جمهور كشورمان و هيئت همراه وي به نيويورك ارزيابي كرد چرا كه رييس جمهور ايران با سخناني مستدل از تريبون سازمان ملل مقامات زياده خواه واشنگتن را به محاكمه كشاند. پيشنهاد تشكيل كميته حقيقت ياب سازمان ملل براي حادثه مرموز 11 سپتامبر از سوي رييس جمهور ايران پاشنه آشيل آمريكا را بيش از گذشته عيان و نمايان ساخت. بازتاب مثبت سخنان رييس جمهور ايران در صحن علني مجمع عمومي سازمان ملل و مصاحبه هاي هوشمندانه وي با رسانه هاي برجسته و پرمدعاي غربي نشان از به چالش كشيدن سياست هاي دوگانه و مزورانه آمريكا در عرصه تصميم گيري هاي جهاني داشت. به همين خاطر طبيعي بود آمريكايي ها كه از پس ديپلماسي موفق و افشاگرانه احمدي نژاد برنيامدند درصدد انتقام بربيايند و با تحريم 8 مقام مسئول در كشورمان به زعم خودشان انتقام گرفته باشند. 3- از دريچه حقوقي نيز اگر به موضوع تحريم 8 مقام ايراني نگاهي گذرا داشته باشيم مطالب و نكات قابل اعتنا و مهمي استخراج مي شود. باراك اوباما كه خود ظاهراً دانش آموخته رشته حقوق است درحالي با توجيه و ادعاي نقض حقوق بشر از سوي 8 مقام ايراني فرمان تحريم عليه آنها را صادر كرده است كه اقدام او هيچ تناسب و سنخيتي با آموزه هاي اوليه علم حقوق و حقوق بين الملل ندارد بلكه نقض صريح اصول و مسلمات قوانين بين المللي است. اولا؛ اوباما در شرايطي خواسته از اهرم الزام حقوقي بهره ببرد كه فرمان او در تحريم 8 تن از مقامات ايران هيچ گونه توجيه حقوقي ندارد و چون از يك مرجع بين المللي حقوقي- همچون شوراي حقوق بشر سازمان ملل يا شوراي امنيت- صادر نگشته است بنابراين دستور او تنها براي شخص خودش مي تواند عنصر الزام آوري را به همراه داشته باشد آنهم قطع نظر از اينكه قابليت اجرا دارد يا نه. ثانياً؛ اين فرمان رييس جمهور آمريكا برخلاف منشور ملل متحد است چرا كه به صراحت در مفاد منشور تأكيد شده كه هيچ كشوري حق دخالت در اموري كه ذاتاً جزو صلاحيت داخلي يك كشور است را ندارد. ثالثاً؛ فرمان تحريم 8 مقام ايراني كه آشكارا دخالت در امور داخلي ايران است برخلاف مفاد معاهده الجزاير است. آمريكايي ها در ماده نخست معاهده الجزاير- 19 ژانويه 1981- كه بعد از حادثه تسخير لانه جاسوسي بين اين كشور و جمهوري اسلامي منعقد گرديد متعهد شدند كه در امور داخلي ايران مداخله ننمايند. رابعاً؛ اين اقدام رييس جمهور آمريكا بر خلاف بسياري از نصوص و متون حقوق بشري از جمله اعلاميه جهاني حقوق بشر (كه حق مالكيت اشخاص را به رسميت شناخته است) و ميثاق بين المللي حقوق مدني- سياسي (كه بر حق عبور و مرور آزادانه افراد تصريح مي كند) و... است طرفه آنكه نشريه «فارين پاليسي» هم نسبت به اقدام رييس جمهور آمريكا در تحريم 8 مقام ايراني واكنش نشان مي دهد و با انتقاد از سياست هاي دوگانه و متناقض ايالات متحده مي نويسد: «ظاهراً تاريخ معاصر خود آمريكا در زمينه تجاوز و اشغال كشورها، آدم ربايي، بازداشت نامحدود و بدون تفهيم اتهام و اعمال شكنجه هاي جسمي و روحي عليه هزاران نفر از جمله در مكان هايي مانند گوانتانامو، بگرام و ابوغريب با ادعاهاي آمريكا و جنگ رواني واشنگتن بر ضد ايران بي ارتباط است.» فارين پاليسي همچنين خاطرنشان مي كند: «در حالي كه اوباما همچنان ادعا مي نمايد مايل است دستش را به سوي دولت ايران دراز كند به نظر مي رسد او فراموش كرده كه ابتدا بايد خون روي دستش را بشويد.» 4- اما فراتر از منظرهاي سياسي، ديپلماسي و حقوقي آنچه حائز اهميت است اوضاع بلبشو اقتصادي آمريكاست كه نبايد از آن غفلت كرد. همين چند روز پيش بود- دوم اكتبر- كه ميليون ها نفر از مردم آمريكا در سراسر اين كشور در اعتراض به مشكلات اقتصادي دست به تظاهرات گسترده اي زدند به طوريكه بيش از 400 سازمان و نهاد غيردولتي آمريكا حضوري فعال در اين اعتراض گسترده داشتند. چندي پيش نيز در واشنگتن تظاهراتي 500 هزار نفري تحت عنوان «اعاده حيثيت ملي» برگزار شد و اكنون مشاهده مي شود كه فاصله برگزاري اين تجمعات انبوه اعتراضي كمتر و كمتر مي شود و اين نشانه يك هشدار جدي براي مقامات كاخ سفيد است. شخصيت هاي سياسي آمريكايي نيز در موج اين اعتراضات لب به سخن گشوده اند. به عنوان نمونه -و تنها يك نمونه- بيل كلينتون رييس جمهور سابق آمريكا و همسر هيلاري كلينتون وزير خارجه فعلي اين كشور صريحاً با اشاره به مشكلات و بحران اقتصادي در آمريكا تصريح مي كند: «آمريكا نفوذ خود را به عنوان يك ابرقدرت از دست داده است.» از سوي ديگر؛ ديروز دفتر حسابرسي آمريكا طي گزارشي اعلام كرد 16 شركت نفتي بين المللي، تحريم هاي يكجانبه آمريكا عليه ايران را ناديده گرفته اند. در همين زمينه، استانلي كوهن حقوقدان بين المللي و فعال سياسي در آمريكا نيز اقدامات سياسي آمريكا عليه ايران را يكي از راه هاي احتمالي باراك اوباما براي فرار از مشكلات داخلي آمريكا و حزب دموكرات مي داند. بنابراين با توضيحات ياد شده به وضوح مي توان فهميد يكي از دلايل تحريم 8 مقام ايران به مشكلات اقتصادي و بحران مالي آمريكا برمي گردد با اين اميد كه طرح آن به انحراف افكار عمومي منجر شود. در نهايت بايد گفت آمريكايي ها علي رغم آنكه ترفندها و دسيسه هاي مختلفي را در مواجهه با ايران به كار گرفته اند اما طرفي نبسته اند و اقدام اخير رييس جمهور آمريكا كه مدعي «ديپلماسي هوشمند» بود نشان داد كه «هوشمندي» از ديپلماسي دولت او رخت بربسته است و فرمان تحريم 8 مقام ايران مصداق بارز يك ترور نافرجام است چرا كه «ترور» عكس العمل فرد يا گروه و يا دولتي است كه در برابر منطق مستدل و متقن حريف كلافه و سردرگم شده است و «نافرجام» بدين دليل كه اصلا شليك مشقي بوده و تنها سروصدا داشته بي آن كه تأثير و مابه ازاء عملي داشته باشد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: