كيهان:كاش كه اين فاصله را كم كنيم
سخن از دوستان و دوست نمايان است، از دشمن كه گله اي نيست. و خدا مي داند كه سهم طايفه دوستان دين و اهل بيت، از تاخير در تشكيل دولت كريمه دوست چقدر است.
«كاش كه اين فاصله را كم كنيم»عنوان يادداشت روز روزنامهي كيهان به قلم محمد ايماني است كه در آن ميخوانيد؛تير در گوشه اي از اردوگاه افتاد. تير جنگ نبود، جنگ هنوز آغاز نشده بود. پيامي كوتاه بر چوبه آن حك شده بود. از اردوگاه دشمن پرتاب شده بود اما لحني خيرخواهانه داشت. «م ن عبدالله الناصح ...از بنده خيرخواه و ناصح خدا. من شما را خبر و هشدار مي دهم كه معاويه مي خواهد فرات را بشكافد و به جانب شما گشايد تا شما را غرق كند، پس خود را بپاييد.» تير كه افتاد و در سپاه اميرمؤمنان(ع) دست به دست شد، ولوله برپا كرد. هنوز كار به قرآن هاي سرنيزه نكشيده و جنگ آغاز نشده بود. نيرنگ معاويه و عمروعاص كار خود را كرد. آنها مي خواستند اردوگاه كوفه را كه در موضع بهتري قرار داشت از جاي بجنبانند و موقعيت آنها را به تسخير درآورند و چنين هم شد. جماعت به سوي علي بن ابيطالب(ع) هجوم آوردند درحالي كه 200 عمله معاويه را نشان مي دادند، كنار فرات مشغول «نمايش» حفاري! امام فرمود «آنها نيروي اين كار را ندارند و تنها مي خواهند شما را بترسانند و از جاي بجنبانند.» اما جماعت گفتند «به خدا سوگند دارند حفر مي كنند و ما اينجا نمي مانيم و تغيير موقعيت مي دهيم، تو مي خواهي بمان.» امام فرمود «رأي مرا تباه مي كنيد» و به ناچار با آنها همراه شد و لشكر شام موقعيت برتر را- از لحاظ امدادرساني و آب و آذوقه- اشغال كرد. بنابر روايت آيت الله رسولي محلاتي در كتاب «زندگاني اميرالمؤمنين(ع)»، امام پس از اين اتفاق تلخ، مالك اشتر و اشعث بن قيس، هر دو را سرزنش و ملامت كرد. «آيا شما نبوديد كه مرا مغلوب نظر خود كرديد، اكنون اين شما و اين وضع تازه.» اين ماجرا پس از خطبه اي كه امام در دعوت جماعت به عزت و جهاد خواند، ختم به خير شد و سپاه امام موقعيت از دست داده را پس گرفت اما صفين آبستن حادثه هاي مهيب تر و خرد سوزتر بود، آنجا كه راه مالك و اشعث از هم جدا شد، يكي مدال شجاعت و افتخار از امام زمان خود گرفت و ديگري به عنوان بخشي از چيدمان نقشه دشمن، مجسمه خيانت در فتنه شد. اميرمؤمنان در همان آزمون اول صفين، 2 بيت شعر را زمزمه كرد كه مضمون آن اين بود «اگر اطاعت مي شدم، قوم خود را مصون و در پناه نگاه مي داشتم اما چگونه كار خويش را محكم و استوار كنم حال آن كه از من مي خواهند فرو مايگان را پيروي كنم.» سخن از دوستان و دوست نمايان است، از دشمن كه گله اي نيست. و خدا مي داند كه سهم طايفه دوستان دين و اهل بيت، از تاخير در تشكيل دولت كريمه دوست چقدر است. و امن و آسايش و عدالت، همچنان پرده نشين غيبت شد تا آنجا كه جماعتي به ترديد افتادند نكند عدالت، افسانه اي بيش نباشد! حمران بن اعين مگر از روزگار چه ديده بود كه خدمت امام زمان خود- امام صادق عليه السلام- عرض كرد «ما شيعيان چه كم شماريم كه اگر براي خوردن برّه اي دور هم جمع شويم، نمي توانيم آن را به پايان رسانيم». آيا سهل بن حسن خراساني را ديده بود كه به امام عرض مي كند «چرا قيام نمي كنيد در حالي كه فقط 100 هزار شيعه در خراسان آماده قيامند» اما وقتي امام به آزمون و استدلال، از او مي خواهد وارد تنور شود، عرض مي كند «مرا معاف داريد»؟! هارون مكي تو در آتش تنور شو! «فاخلع نعليك» را لبيك مي گويد و در تنور مي شود. سهل! چند نفر در ميان شما چنين آماده جهادند؟! هيچ مولايم... هيچ! چند نفر به عبدالله بن ابي يعفور مي مانند كه به امام خود عرض كنند «به خدا سوگند اگر اناري را دو نيم كني و بگويي اين نيم حرام و اين نيم حلال است، من شهادت مي دهم همان نيم كه گفتي حلال است و آن نيم ديگر، حرام» و صادق آل محمد او را دعا كند و بگويد «خداوند تو را رحمت كند.» تكان دهنده است اين دو كلام ناب از حضرت به حق ناطق جعفربن محمدالصادق(ع) كه فرمود «بدانيد اگر مردم، خداوند را چندان كه شايسته طاعت اوست اطاعت مي كردند، همانا بارهاي خود را بر شيرها]به تسخير درآمده و رام شده[ بار مي كردند» و «اگر شيعيان ما استقامت مي ورزيدند، فرشتگان با آنها مصافحه مي كردند و ابرها سايه خويش بر آنها مي گستراندند و در روشناي روز مي درخشيدند و از بالاي سر و پايين پاي خويش روزي مي خوردند و چيزي از خدا نمي خواستند مگر آن كه به آنها عطا مي كرد.» و همين شد قصه تلخ روزگار دراز ظهور و غيبت. آب در كنار و تشنه لبان در حيرت روزگار! سخن از دوستان و دوست نمايان است، از دشمن كه گله اي نيست. دست اولياي خدا را فقط دشمنان كه نبستند. كم نبودند دوستان و دوست نماياني كه دست مولاي حق را بستند و انسانيت و شرافت و عزت و عدالت و حق را در اضطرار انداختند. هنوز تازه و آشناست طنين گلايه روح خدا خميني كه مي گويد «تاريخ اسلام پر است از خيانت بزرگان آن به اسلام ...سعدي، از دست دوستان فرياد». روح خدا مردم روزگار خويش را مي شناخت و شهادت مي داد كه از امت پيامبر(ص) در حجاز برتر و وفادارترند اما همين مرد الهي در ماه هاي آخر عمر مبارك خود، درباره نظاير آن شيخ لجوج آلت دست منافقين- كه او را حاصل عمر خود مي شمرد- خيانت بزرگان به اسلام را يادآور شد؛ و غصه خونباري كه بر قلب امام رفت. و امان از آن زمان كه ساده لوحي دوستان به مضرب «غرور و لجاجت و غفلت و نفوذ و تعصب باطل» گرفتار شود. فتنه سال 88 را شماري از دوستان و دوست نمايان انقلاب- برخي از سر غفلت و شماري از سر غرض و هماهنگي با بيگانه- تدارك كردند تا معبر شبيخون دشمن به سرمايه 40 ميليوني اعتماد ملت مؤمن فراهم شد. آتش آن فتنه را خود همان ملتي فرو نشاندند كه دل در گرو مولا داشتند و قصه هاي پرغصه و عبرت آلود خيانت خواص در تاريخ را آويزه گوش ساخته بودند. دشمن لحظه غفلت را غنيمت شمرد و خنجر خود را فرود آورد اما چون ايمان، دستاويز و سپر جان ملت ما بود، كيد دشمن در تضليل و گمراهي و تباهي خود او قرار گرفت و بصيرت و غيرت ازخاكستر فتنه روييد. آن فتنه به يقين با پايمردي ملت و نخبگان اهل حق مرد اما دشمني دشمنان و نفاق منافقان سر جاي خود باقي است. نفاق به تعبير امير مؤمنان مرضي است بي درمان و منافق، در هر موقعيتي به رنگي درمي آيد و به هر دلي- به مقتضاي تعلقات آن دل- راهي مي جويد. منافق شاخ و دم ندارد اما نشانه دارد. منافق هر چند همرنگ متن و محيط مي شود و تشخيص او دشوار مي گردد، اما قابل شناسايي است آنجا كه پس از مدت ها سكون براي همرنگي، ناچار از حركت مي شود و خلاف متن جامعه ديني به حركت در مي آيد. بزرگ نشان دادن دشمن و رعب او را در دل ها انداختن، خالي كردن دلها، نااميد ساختن و سياه نمايي، القاي اين كه همه چيز از دست رفته و بايد كوتاه آمد و از باورها دست شست، تفرقه انداختن و زدن ريشه هاي وحدت و همدلي و الفت، القاي اعتماد مطلق به دشمن و بدگماني مطلق به جبهه خودي، دشمن را به عنوان دوست و محرم اسرار گرفتن، مخالف خواني با ولي حق يا او را متهم به خوش باوري و آسان پذيري كردن (آيه 61 سوره توبه)، كفر ورزيدن پنهان، آدرس غلط و انحرافي دادن و اصرار به بازي در زمين و نقشه دشمن از نشانه هاي منافقين است كه در سوره هاي متعدد قرآن به ويژه سوره هاي توبه و احزاب مورد تصريح قرار گرفته است تا آنجا كه خداوند از پيامبر خود مي خواهد بر جنازه آنها نماز نخواند و سر قبرشان نرود و براي آنها استغفار نكند كه حتي 70بار استغفار پيامبر هم براي آنها- به خاطر كفر و فسق شان- باعث آمرزش آنان نمي شود. (آيه 84 سوره توبه). منافق با تأكيد قسم مي خورد كه از ناصحان و خيرخواهان است و اين را از پيشواي خود- ابليس- آموخته است. منافق خود را مهياي يارگيري و كمك و همراهي نشان مي دهد، جاي پا باز مي كند و به وقت مقتضي از پشت شبيخون مي زند. منافق براي هر سليقه و هر محيطي، جامه و پوشش همان سليقه و محيط را دارد. از احزاب و شعارهاي سياسي بگيريد تا دستگاه ها، و تا دفتر و اندروني و خانه نخبگان صاحب نفوذ و محل رجوع. از فتنه 88 به بعد تيرهاي فراواني به جانب جبهه خودي روانه مي شود اما نه از جنس جنگ سخت، كه تيرهاي جنگ سخت در جاي خود- به انبوه- روانه است. اين يكي تيرها، امضاهايي چون «بنده ناصح خدا»، «دوست دلسوز و نگران ارزشها و انقلاب»، «همسر شهيد...»، «حجت الاسلام و آيت الله فلان»، «دكتر ايثارگر بهمان» و... پاي پيام خود دارند، متنوع و متفاوت و پر از عاطفه و احساس! اما تشخيص اينكه از كدام اردوگاه و براي چه پرتاب مي شوند، ناممكن نيست. فارغ از اينكه اين تيرها مستقيماً از جانب دشمن سفارش داده شده باشند يا با واسطه- و بدون اطلاع تيرانداز- محتواي پيام ها سوخته و لو رفته است. تيرها مرض آلوده و مسموم است چرا كه اگر دقيق تر بنگري اثر انگشت «نفاق» در مرحله اي از ساخت و پرداخت يا انداخت آن مشاهده مي شود و طبق معمول، كارگران و عمله هايي چه در اردوگاه دشمن و چه در صف دوست، مشغول كار و هنرنمايي اند! يكي به حفر و ديگري به حرف، يكي به پاس و ديگري به آبشار! ... مطلب در تنگناي ستون يادداشت ماند، گفته و نگفته، به ايجاز. در اين مجال تنها دو كلمه مي ماند يكي خطاب به آنها كه نفاق مي ورزند و به دشمن ميل مي كنند و آن اينكه «قل اذن خيرلكم... بگو شنيدن و پذيرفتن پيامبر از شما، خير شماست... و خداوند آشكار مي كند رازهاي شما را كه از انتشار آن هراسانيد...بگو همانا خداوند ما را از اخبار شما باخبر كرده است» (سوره توبه). و مطلب دوم، بشارت دعاي خير رسول خدا(ص) است براي دوستان عمل آلوده كه توبه كنند. «و ديگراني كه به گناهان خود اعتراف كردند، آنها عمل صالح را با عمل بد و گناه آميختند. باشد كه خداوند توبه آنها را بپذيرد،همانا خداوند آمرزنده مهربان است. از اموال آنها مالي را براي پاكيزه و خالص شدن آنها بگير و براي آنها دعا كن، كه دعاي تو براي آنها سكينه و آرامش است. و خداوند وسعت دهنده و داناست» (توبه، آيات 301 و 401). تيغ و تير دشمن را به تيغ و تير بايد پاسخ گفت و رجز و فريب را با رشادت و صراحت و سينه سپر كردن، چونان عمار ياسر... همچون اباالفضل العباس و حبيب بن مظاهر. گاه چند جمله از سر مروت و بصيرت، سال ها از زمان ظهور كم مي كند و گاه نگفتن همان ها، ظلمت 11قرن «غيبت» را بر سرنوشت بشر حاكم مي سازد. شايد اين راز آن آه پرحسرتي باشد كه امام دوران، اميرمؤمنان علي عليه السلام كشيد و فرمود «أين عمار. كجاست عمار». يكبار هم به جاي گله از امام عصر(عج) خطاب به خود بگوييم: كاش كه اين فاصله را كم كنيم محنت اين قافله را كم كنيم