گروه سرود 15 هزار نفری در استقبال از رهبر انقلاب
بندههاي خدا هم حداقل از 2- 3 ساعت قبل از مراسم ميآيند كه جلوتر بنشينند و بتوانند رهبرشان را ببينند، اما مكان جايگاه خبرنگارها اميدشان را نااميد كرده است.
واقعيت اين است كه همخواني 10-15 هزارنفري، آن هم در حضور رهبري كه اين جماعت از ديدنش سر ذوق و شوق ميآيند كار شدنياي نيست. اما در كمال حيرت وقتي تمرينشان را شروع كردند ديديم كه همه شبستان واقعاً دارند با هم ميخوانند؛ بيغلط! پايگاه اطلاعرساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيتالله العظمي خامنهاي روايتي از ديدار رهبر معظم انقلاب اسلامي با بسيجيان قم را به قلم «مهدي قزلي» منتشر كرده كه مشروح آن در ذيل ميآيد: "اين شعر 5 بند داره كه هر بندش 4 قطعه داره. قطعه اول دو پاره داره، قسمت اولش را من ميخوانم بعد شما تكرار كنيد. " مهدي سلحشور با جماعت بسيجيها صحبت ميكرد تا با هم شعري را تمرين كنند تا در ورود رهبر بخوانند. واقعيت اين است كه همخواني 10-15 هزارنفري، آن هم در حضور رهبري كه اين جماعت از ديدنش سر ذوق و شوق ميآيند كار شدنياي نيست. اما در كمال حيرت وقتي تمرينشان را شروع كردند ديديم كه همه شبستان واقعاً دارند با هم ميخوانند؛ بيغلط! در اين سفر چيزهاي عجيب زياد ميبينيم. آن از استقبال غيرقابل كنترل مردم در روز اول (پسر كوچك رهبر ميگفت 2 بار ماشين عوض كردم آخر سر هم پياده آمدم حرم)، آن يكي از ديدار طلاب كه از بينظمي شبيه ديدار بسيجيان بود و اين ديدار بسيجيان كه از نظم زيادي آدم نميداند بايد به چه چيزي تشبيه كند جلسه را. زنها و مردها همه منظم و مرتب نشسته بودند. كمتر از يك درصد حاضرين در جلسه سر پا بودند. اين ركورد را ميشود در گينس ثبت كرد! رفتيم روي جايگاه خبرنگارها. چه جايگاهي! دو تا تخت قهوهخانهاي كنار هم گذاشته، آنكه مسئول آماده كردن جايگاه بوده و رويش يك فرش انداخته تا به اندازه 70- 80 سانتي متر از سطح زمين ارتفاع بگيرد. سطح جايگاه 2 متر در 2 متر است و گاهي تعداد ما به 20 نفر ميرسد. مهمتر از همه اينها اينكه جاي جايگاه طوري است كه ديد خانمهايي كه جلو مينشينند، كور ميشود و نمي توانند رهبر را ببينند. بندههاي خدا هم حداقل از 2- 3 ساعت قبل از مراسم ميآيند كه جلوتر بنشينند و بتوانند رهبرشان را ببينند، اما مكان جايگاه خبرنگارها اميدشان را نااميد كرده است. بعد از سلحشور يك برادر شهيد رفت پشت ميكروفن كه او هم علاوه بر سپاهي بودن، مداح بود. چند تذكر داد و كمي مداحي كرد و جمع را دعوت كرد به آرامش. اين هم براي خودش پديدهاي شده! جمع بسيجي را از همه بهتر مداحها ميتوانند كنترل كنند و اين البته نه براي بسيجيها خوب است نه براي مداحها. نزديك آمدن رهبر كه شد رفتار بسيجيها كم كم برگشت به اصل و اساس خودش. زنها و مردها بلند شدند. شعارها هم غريزيتر شد: علمدار ولايت/ بسيجيان فدايت. چند نفر بيهوش شدند و روي دست بيرون رفتند. شبستان امام خميني قم روز غيرقابل تكراري را تجربه ميكند. با آمدن رهبر بسيجيها كه لباسهاي شبيه هم داشتند، دستهايشان را بالا گرفتند و شعار دادند: صل علي محمد/ نايب مهدي آمد. موج ميخوردند و موجشان چپ و راست و عقب و جلو ميرفت. خيليها به گريه افتادند و اشك ريختن اوج غليان احساس آدمهاست! اين وسط خانمها اعتراض ميكردند كه چرا ما ايستادهايم و كارمان را انجام ميدهيم. چرا خبرنگار و عكاس و فيلمبردار دارند كارشان را ميكنند و البته باعث كور شدن ديد آنها شدهاند. اعتراض كردند و التماس و خواهش و ما هم كه نميتوانستيم بيخيال كار و بارمان شويم. كار به فحش و بد و بيراه كشيد. داشتم به چند نفر توضيح ميدادم كه اين بندههاي خدا دارند وظيفهشان را انجام ميدهند و براي چند ميليون آدم ديگري كه اينجا نيستند فيلم و عكس و خبر تهيه ميكنند. راضي نباشيد به خاطر اينكه شما رهبر را نديدهايد آنها كارشان را نكنند. يكدفعه چشمم به يكيشان افتاد و با لبخواني فهميدم كه ميگويند: كچل بدبخت بشين! دلم براي آن خانم سوخت. همينطور براي خودم كه از بيتوجهي مسئولي كه مسئوليتش را درست انجام نداده رودرروي هم قرار ميگيريم. فحشها را دايورت كردم براي مسؤول جايگاه خبرنگارها و نشستم. فشار خانمها آنقدر زياد شد كه آخر سر بچههاي ديگر هم نشستند. حالا اين بنده خدا حرفش را زد، ببين چند نفر ديگر به ما لعن و نفرين كردهاند! باز اينها هيچ، مادرهاي شهدا اگر نفرينمان كنند، پودر ميشويم. خدا مسؤولان را متوجه اثر كارشان بكند! همه بسيجيها در عين ناباوري با هم شعرشان را همخواني كردند و چند دقيقه تمام رهبر گوش داد به شعري كه با فراز و فرود و به كمك سلحشور ميخواندند. مجري بعد از شعر و شعار بسيجيها صحبت كرد. بعد از او يك بسيجي آقا و يك بسيجي خانم صحبت كوتاه كردند و بعد از آنها سردار جباري فرمانده سپاه قم. بسيجيها سعي ميكردند منظم شوند و سر جايشان بنشينند و اين ميسر نشد تا وقتي رهبر شروع به صحبت كرد، آن هم با سلامي مفصل به حضرت معصومه. بسيجيها ديگر ساكت شده بودند. هيچ كس جيك نميزد. رهبر از بسيج گفت و ياد همه آورد كه اين آيت قدرت الهي را خدا به امام داد و امام پدر اين جريان و مبدع و مبتكر تشكيل آن بوده است. به بسيجيها هم يادآوري كرد كه آنها (كه احتمالا مثل ما تصوير واضحي از حضرت روحالله يادشان نيست) ميوههاي شيرين آن درخت طيب و طاهر هستند كه امام با دست خودش غرس كرد. توضيح داد كه بسيج يعني ايمان همراه عمل، آن هم عمل مجاهدانه و بابصيرت و از جوانهاي بسيجي خواست هرگز روحيه انقلابي خودشان را از دست ندهند و البته با بصيرت مواظب باشند انقلابي گريشان تبديل به افراطي گري نشود. و با اين توضيحات فرمودند كه: شك نكنيد فرداي امت اسلامي از ديروز و امروز بهتر است. و بعد جماعت چنان تكبيري فرستاد كه بعيد است شبستان امام خميني ديگر تجربهاش كند! برنامه كه تمام شد، در قسمت مردها تعداد زيادي يا روي زمين دراز كشيده بودند يا پاهايشان را دراز كرده بودند. زنها هنوز پشت جايگاه خبرنگارها ايستاده بودند و نميدانم به چه اميدي! زني ميان سال صدايم كرد و گفت دختر 4-5 سالهاش - نرگس - آمده بود براي رهبر قرآن بخواند ولي نشده. بعد به دختر گفت قرآنش را براي من بخواند تا من به رهبر بگويم. دختر سرش را پايين انداخته بود و مغموم نگاهم ميكرد. ميدانم كه فهميده بود همه اين حرفها نقشهاي است تا او را راضي كنند به خانه برگردد. با اين حال براي اينكه مادرش ضايع نشود گفتم: عموجان بخون من گوش ميكنم. نرگس راضي نشد. بغض كرده بود و فقط رهبر را ميخواست. چيزي كه مراد دل همه اهل جلسه بود.