ترک سالن سینما برای اعتراض به یک فیلم
بهتر است برای وقت مردم ارزش قائل شویم. به هر حال مردم ما وقتی به سینما اعتماد کرده و برای دیدن یک اثر سینمایی هزینه می کنند باید پاسخ این اعتماد را ببینند و این فیلم و فیلم هایی از این دست پاسخ اعتماد تماشاگران نیست.
ایرنا: مخاطبان سینمای ایران بسیار ماخوذ به حیا هستند که با دیدن برخی از فیلم ها تنها به ترک سالن بسنده می کنند و همانند تماشاگران دیگر کشورها در پشت گیشه ها نمی ایستند تا هزینه بلیت خود را طلب کنند. شاید همین موضوع سبب شده تا برخی با ساختن فیلم های دست چندم که حتی از تله فیلم ها به مراتب کیفیت پایین تری دارند تنها به گیشه فکر کنند و به فکر مخاطب نباشند. شاید بارها در رسانه های مختلف درباره فیلم های طنز سخیف حرف هایی به میان آمده باشد و همه این نوع فیلم ها را آسیب این روزهای سینمای ایران می دانند اما تمام این نقدها تاثیری نداشته و این آثار روز به روز روانه سالن های سینمایی می شوند. فیلم سینمایی 'هرچی خدا بخواد' با احترام به همه بازیگرانی که در این اثر سینمایی بازی کردند تفاوتی با فیلم های طنزی که این روزها می بینیم ندارد. دست اندرکاران این اثر سینمایی برای جذب مخاطب از بازیگرانی همچون حامد کمیلی، رضا عطاران، ترانه علیدوستی و پوریا پورسرخ استفاده کرده اند اما همه این بازیگران نیز نتوانستند این اثر سینمایی را از سقوط نجات دهند. موضوع پیش پا افتاده و کشیده شدن اتفاقات فیلم به موضوعات حاشیه ای و در نهایت ازدواج از آسیب های این اثر سینمایی است. دقیقا مشخص نیست فیلم چه هدفی را دنبال می کند و به دنبال چه پیامی است و اگر بگوییم تنها به حضور جمعی از بازیگران مخاطب پسند در این اثر سینمایی توجه شده اغراق نکردیم. علاوه بر ریتم کند این اثر سینمایی لحظات طنز در این فیلم به درستی خلق نمی شود و فاصله بین اتفاقات طنز بسیار زیاد است و این امر سبب می شود تا مخاطب احساس نکند این فیلم طنز است. استفاده از برخی از الفاظ و بی مزگی لحظات طنز نشان می دهد تفکری پشت این اثر سینمایی در خلق صحنه های کمیک نبوده و همین موضوع سبب می شود تا فیلم برای مخاطب کسل کننده شود. حد فاصل میان خبر گم شدن زن و مرد داستان فیلم و پیدا شدن جسد قلابی آنان فیلم به بی راهه می رود و فیلمساز تنها تلاش می کند تا داستان را به هر نحوی هست ادامه دهد تا سرانجام کار به دقیقه 90 خود نزدیک شده و پایان داستان این فیلم که به هیچ عنوان از پیچیدگی برخوردار نیست بر مخاطب مبرهن شود. تمام این مشخصهها کافی است تا یک فیلم بجای سرگرم کنندگی تنها وقت مخاطب را بگیرد و به مخاطب به چشم گیشه بنگرد. به هر حال مخاطب برای دیدن این اثر سینمایی در سینما آفریقا 3 هزار تومان هزینه می کند و این هزینه برای دیدن چنین فیلمی بسیار گزاف است. عصر روز پنجشنبه ساعت 17 سینما آفریقا مملو از تماشاگرانی بود که برای پر کردن اوقات فراغت خود و برای تفریح و شادابی به این سینما آمده بودند. اکران این اثر سینمایی راس ساعت 17 آغاز شد و در این میان تا ساعت 17 و 20 تماشاگران وارد سالن می شدند. فیلم با تلاش بازیگران برای ایجاد لحظات طنز آغاز شد اما تمام این تلاش ها به خنده منجر نشد حتی ورود رضا عطاران نیز نتوانست لبخند را بر لب تماشاگران این اثر سینمایی بنشاند. ریتم کند فیلم و صحنه های تکراری سبب شد تا بسیاری از تماشاگران خسته شده و از حدود دقیقه 60 فیلم اقدام به خروج از سالن سینما بکنند. علی صابری یکی از تماشاگران این اثر سینمایی که به همراه همسرش برای دیدن این فیلم آمده بود، درباره آن گفت: تبلیغات این اثر سینمایی نمایانگر این بود که فیلم اثری طنز است اما متاسفانه من چیزی به نام طنز در این فیلم ندیدم. وی افزود: فکر نمی کردم این فیلم اینگونه باشد و تلاش می کنم از این پس در انتخاب فیلم های مورد نظرم دقت کنم. فاطمه رضایی یکی دیگر از تماشاگران این فیلم نیز گفت: تصور می کردم اگر محتوایی در فیلم وجود ندارد حداقل برای خلق لحظه های طنز اندکی از فضای کار دور شوم و خستگی یک هفته کار را فراموش کنم اما اکنون چنین تصوری ندارم. وی ادامه داد: حضور برخی از بازیگران همچون حامد کمیلی که در فیلم پسر آدم دختر حوا حضوری درخشان داشت سبب شد تا این فیلم را برای دیدن انتخاب کنم اما هیچ چیز خاصی در این فیلم ندیدم. کامران طهماسبی یکی دیگر از تماشاگران حاضر در سینما آفریقا درباره این فیلم گفت: این فیلم یا فیلم های دیگر طنز تقریبا در یک سطح قرار دارد و فرقی نمی کرد اگر به دیدن اثر سینمایی دیگری می رفتم. وی خاطر نشان کرد: یکی از تفریحات من و همسرم آمدن به سینما است اما تصور می کنم با چنین وضعیتی آمدن به سینما را از برنامه های تفریحی خود حذف کنیم. این مخاطب سینما، از نبود یک اثر سینمایی طنز به معنای حقیقی در سینمای ایران اظهار تاسف کرد. رامتین رزاقی نیز درباره این فیلم گفت: اینکه بخواهیم مخاطب را به بهانه الفاظ زشت جذب یک فیلم کنیم جالب نیست. وی افزود: در این فیلم تنها نام خانوادگی یکی از شخصیت های فیلم دستمایه طنز شده بود و حال سئوال اینجاست که دلگشا یا دلگشاد چقدر می تواند مخاطب را بخنداند؟ این تماشاگر خاطر نشان کرد: من دقیقا نفهمیدم داستان فیلم در پی بیان چه پیامی بود؟ پنهان شدن یک زن و مرد سالخورده و یا روایت عشق های دست چندمی؟ بهتر است برای وقت مردم ارزش قائل شویم. به هر حال مردم ما وقتی به سینما اعتماد کرده و برای دیدن یک اثر سینمایی هزینه می کنند باید پاسخ این اعتماد را ببینند و این فیلم و فیلم هایی از این دست پاسخ اعتماد تماشاگران نیست. جمعی از تماشاگران پیش از پایان این فیلم به نشانه اعتراض و در سکوت ، سالن را ترک کردند اما سئوال اینجاست به چه قیمتی باید گیشه های سینما را رونق دهیم؟ از دست دادن مخاطب ،یا توهین به شعور آنان؟