...ترین جشنواره مطبوعات!
حاشیههای اختتامیه جشنواره مطبوعات به قلم برگزیده اول پایگاههای اینترنتی.
محمدمهدی اسلامی، وبلاگ تکنوشتههای یک روزنامهنگار : دیروز که از جشنواره مطبوعات بیرون آمدم، به دلیل موقعیت مکانی تالار وحدت، تاکسی گیرم نیامد و ناگزیر مدتی پیاده زیر باران مسیر را طی کردم که سبب سرماخوردگی شد و امروز ما را از کار و زندگی انداخت. اما حجم لطف دوستان سبب شد با سردرد و حال نه چندان مطلوب، اشارهای به برخی نکات این جشنواره نمایم تا اینقدر از من شیرینی طلب نکنند. هنوز چند روز تا اختتامیه مانده بود که از دبیرخانه جشنواره تماس گرفتند و گفتند اثر شما حائز مقام شده است، لطفا عکستان را ایمیل کنید (آن هم به یک ایمیل شخصی و نه ایمیل جشنواره) به زحمت از تماس گیرنده توانستم اطلاعات بگیرم که مقام مذکور مربوط به گزارش نویسی است. همین! حالا گزارش نویسی در بخش روزنامه ها یا پایگاه ها، یا اینکه مقام چندم و … ماند برای بعد. البته ایشان یک خبر دیگر هم داد، گفت دوشنبه ساعت ۱۳:۳۰ مقابل تالار وحدت حضور داشته باشید، کارت دعوتتان را همانجا تحویل خواهند داد. من هنوز هم نمیدانستم کدام مطلبم برگزیده شده است. چند مطلب از میان مطالب سال ۸۸ خود را به دوست عزیزی داده بودم که وقتی مطالب خود را برای تحویل میبرد، یکی دو تا از آنها را هم تحویل دهد. در میان آنها از همه جا بود، رجانیوز، ایران، سایت مقام معظم رهبری و … روز موعود رسید و رفتیم، چه شهرآشوبی بود، بماند. همین قدر بگویم که فردی دم در ایستاده بود و اسم افراد را میپرسید، هر کس اسمی میگفت، یک کارت بدون نام تحویل او میداد و یکی از پیشکسوتان که همزمان با من رسیده بود، هوشمندانه پرسید واقعا شما اسم هم مدعوین را حفظ هستید، و او بدون آنکه از تعداد ۹۰۰ مهمان بترسد با اطمینان به نفس گفت بله! اختتامیه هفدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری ها بگذریم که طبق معمول، برنامه با تاخیری طولانی آغاز شد؛ اما حسن آغاز آن رونمایی مجدد از آقازاده دکتر رامین بود که به عنوان قاری حاضر شدند و برخلاف رسم چنین جلساتی که قرآن را به صورت مجلسی میخوانند، تقریبا شبیه به ترتیل امام جماعتهای مدینه و مکه سوره قاف را تلاوت کرد. قرائت که پایان یافت، او ایستاد و صدای خانمی که معلوم نبود صدای نوار است یا از پس پرده سخن میگوید، بگوش رسید که ترجمه مینمود، حال آیا این خانم هم از جمع خانواده رامین بود یا نه نمیدانم، قاری محترم تا پایان ترجمه ایستاد و در پایان گفت صلوات و رفت … اختتامیه هفدهمین جشنواره مطبوعات مجری، محمد رضا حسینیان بود و خیلی تلاش کرد برنامه را آبرومندانه پیش ببرد تا معلوم نشود که همچنان زمانبندی برنامه دچار مشکل است، اما دقیقا از آنجا مشکل خود را نشان داد که نفرات اول بخش های مختلف را به روی سن خواندند و نام بنده هم در بخش گزارشهای خبری پایگاههای اینترنتی خوانده شد. در مسیر حرکت به سوی سن متوجه شدم لوح تقدیر نفرات قبلی را جملگی جابجا دادهاند. قرار بود فقط نفرات اول به روی سن فراخوانده شوند و یک مدیریت مختصر کافی بود که صندلیهای نزدیکتر به آنها اختصاص یابد تا چنین وضعی پدید نیاید. خنده دارتر آن بود که وقتی روی سن وزیر ارشاد از من پرسید مطلب شما از کدام رسانه بوده است، چون هنوز نمیدانستم کدام مطلب تحویل شده و کدامیک برگزیده شده، جوابی برای او نداشتم و با تردید گفتم "احتمالا خامنهای دات آی آر" و تعجب وزیر از این موضوع آنقدر زیاد بود که با تعجب پرسید بله؟ بگذریم از نکات گفتنی بسیار جشنواره، همچون فرار رو به جلوی معاونت مطبوعات از مشکلات وجود در هفدهمین نمایشگاه که با اجرای یک طنز، سعی بر پنهان نمودن آن داشت. اینکه خلوتی نمایشگاه را به مطالب مطبوعات نسبت داده بودند و همچنان از موضع طنز از صهیونیستی بودن سایتهای غایب حرف زدند و دیگر حاشیهها… اما در تمام مدت برگزاری نمایشگاه، و این اختتامیه، یک چیز ذهن مرا میآزرد. چندی پیش یکی از دوستان نزدیک دکتر رامین میگفت مگر رییس مرکز بررسیهای راهبردی (استراتژیک) ریاست جمهوری نباید یک نیروی فکری باشد، چگونه او را در دولت دهم به عنوان یک نیروی اجرایی آن هم در حد استاندار گماردند. و با خود میگفتم چرا فردی مثل رامین که بیشتر در ساحت نظریه پردازی توان دارد را در یک کار اجرایی گماردند تا وقتی آن طنزپرداز در اختتامیه پیشنهاد عزل معاونت مطبوعات را بدهد، پیش از آنکه جملهاش که آن هم نوعی فرار به جلو بود کامل شود فضای سالن مملو از تشویق اهالی رسانه گردد و وقتی زمان تحویل هدایای ویژه توسط رییس جمهور میرسد، نداند که جای او بعد از وزیر ارشاد است نه قبل از رییس جمهور که نیازی نباشد با تذکر احمدینژاد جابجا شود… حاشیه زیاد بود از نبودن مشایی تا بودن فقیه و … اما یک چیز ضروری است برای آنها که مطالبه شیرینی میکنند. هدیهای که به افراد میدادند، موقوف به اخذ نامهای بود که با توجه به بینظمی حاکم، اعلام کردند پس از برنامه بیایید بگیرید و نامه ما و لوح تقدیر در آن واویلا گم شده بود و دبیر جشنواره شماره بنده را یادداشت کرد که بعدا تحویل دهند که هنوز واصل نشده، پس فعلا جایزهای نگرفتهام که شام میخواهید. کارت هدیه پنجاه هزار تومانی را هم در اولین فرصت تقدیم به همسرم کردم که خیالم راحت باشد که نه خانی آمده و نه خانی رفته است. از در که بیرون میآمدیم، از قضا بار دیگر همراه همان روزنامهنگار پیشکسوت بودم که در هنگام ورود نکته پردازی کرده بود. میگفت در این هفده جشنواره مطبوعات تا به حال …. تر از این جشنواره ندیده بودم. .... پ.ن: ۱- نقاط مثبت این جشنواره هم زیاد بود که من تنها به نقاط ضعف پرداختم، طلبتان تا جایزهام را بگیرم… ۲- مطلب بنده که مورد لطف هیات داوران قرار گرفته است با تیتر "یادگاری از امام" در سایت مقام معظم رهبری منتشر شده بود.