تهران امروز: ترورهاي اتمي و نقض اعلاميه جهاني حقوق بشر
قطع نامههاي تحريمي مانند قطعنامه 1747 بهانهاي براي ترور دكتر عباسي دانشمند هستهاي ايران شده است.
در روزهاي اخير و بررسي ترور دانشمندان هستهاي ايران، شايد كمتر محفل و رسانهاي به يكي از ابعاد مهم و خطرناك اين موضوع يعني تلاش براي نقض حقوق بشر در ايران از سوي نهادهاي بينالمللي و رسمي، اشاره كرده باشد. متاسفانه روشنفكران و حتي نهادهاي رسمي به خوانشي كه غرب از حقوق بشر دارد روي آورده و به نكاتي مهم و اصلي در اين باره توجه ندارند كه حقوقي مانند حق توسعه و دسترسي به علم هم جزو اصليترين و حياتيترين حقوق بشر قلمداد ميشود كه با اقداماتي مانند قرار دادن اسامي دانشمندان هستهاي در ليستهاي سياه بهصورتي واضح و آشكار نقض ميشود. قطع نامههاي تحريمي مانند قطعنامه 1747 بهانهاي براي ترور دكتر عباسي دانشمند هستهاي ايران شده، موضوعي كه از دو جنبه قابل بررسي و تامل است: نخست آنكه شوراي امنيت سازمان ملل متحد با رسانهاي كردن اسامي دانشمندان هسته اي، حيات اين افراد را پرريسك كرده و در همين ابتدا حتي اگر هيچ اقدام تروريستي هم بر ضد اين دانشمندان تا پايان عمرشان صورت نميگرفت باز اقدام اين نهاد بهطور واضح سلب كردن حق حيات اين دانشمندان آن هم بهخاطر فعاليتهاي علمي بوده است. دوم اينكه جداي از اين بحث كه حق حيات و زندگي اولين حق بشري به شمار ميآيد، از بعدي ديگر حق توسعه و پيشرفت علمي هم يكي از حقوق اساسي بشر بوده و نميتوان با نگاهي نژادپرستانه حق برخورداري و توليد علم را براي يك كشور يا كشورهايي خاص مجاز دانست و گفت در هر كشوري هر دانشمندي روي مباحث علمي كار كند خطري براي امنيت بينالملل محسوب شده و با اين سخن او را به يك هدف متحرك براي ترور تبديل نمايند. به عبارتي اگر بپذيريم كه حق كسب علم، دانشافزايي و توسعه جزو حقوق بشر است ارادهاي جدي در نهادهايي مانند شوراي امنيت بر اين راستا شكل گرفته تا باقي ملتهاي منطقه كه عموما مسلمان هستند و به قول غربيها جهان سوم نه تنها از اين حق سلب شوند بلكه بر اساس اين ممانعت اقدام به ترور دانشمنداني كنند كه ميخواهند كشورهاي مسلمان جهان سوم را به چنين چشماندازي از توسعه برسانند.به همين دليل است كه قطعنامه شوراي امنيت و اقدام تروريستي عليه دانشمندان هستهاي ايران بايد در يك راستا و همسو با يك اقدام ضد بشري قلمداد شود. متاسفانه در شرايطي كه مسئولان سياست خارجي و حتي وزارت امور خارجه غافل از اين اشتراكات، به اين مهم توجه ندارند كه ارادهاي در كار است تا مونوپلي علم و دانش را به انحصار خودشان درآورند و اين اراده از قطعنامههاي شوراي امنيت آغاز شده و تا ترور فيزيكي ادامه دارد. اسرائيل به عنوان مهمترين دشمن ايران در منطقه بر اين اعتقاد است كه اگر در كشورهاي ديگر دانشمنداني باشند كه به اين علوم دست يابند قدرت استراتژيك اين رژيم، كه همان برخورداري از اين علوم است، رفته رفته از دست ميرود. به عبارتي پيش از آنكه مشكل شوراي امنيت و اين كشورها سلاح باشد، مشكل روند افزون سازي دانش درايران است، چرا كه اگر اين دانش به دست دانشمندان ايراني بيفتد اين برتري راهبردي اسرائيل مخدوش شده و به اين دليل بايد به هر شكل با آنها برخورد ميكند. درست بر اساس همين نگاه است كه غرب دوست دارد تعبير خاص خود را از حقوق بشر داشته باشد و ما هم گويا فراموش ميكنيم همان قدر كه اعدام و نقض آزادي بيان از موارد نقض حقوق بشر است پرريسك كردن زندگي دانشمندان و همچنين گرفتن حق توسعه از يك كشور جزو موارد بارز نقض حقوق بشر تلقي ميشود.